فرهاد آئیش در نشست رسانهای نمایش هفت شب با میهمانی ناخوانده:
مسائل را از عمق به سطح میكشم و كمدی میسازم
آئیش: تا زمانی كه كهنه اجازه رشد به نو را نمیدهد و نو متوجه نیست كه ریشههای او در كهنه است اتفاق خوبی نخواهد افتاد.
ایلنا: نشست رسانهای نمایش هفت شب با میهمانی ناخوانده به نویسندكی و كارگردانی فرهاد آئیش صبح امروز(24 مهر) در سالن نشستهای تئاترشهر برگزار شد.
به گزارش خبرنگار ایلنا، آئیش در ابتدا درخصوص انگیزه اجرای مجدد این اثر پس از گذشت هجده سال، گفت: حدود بیست سال پیش در آمریكا زندگی میكردم كه روزی متوجه شدم آقای نصیریان به این كشور آمده تا بماند. من از زمانی كه كار خود را شروع كردم خیلی دوست داشتم با ایشان هم بازی كنم، خیلی هیجان زده بودم متنی ینویسم كه قبول كنند با من روی صحنه بیایند.
این هنرمند با اشاره به اینكه آن زمان هفده سال میشد كه آقای نصیریان بدون اعلام كنارهگیری از بازیگری به دلایلی به صحنه نرفته بود، ادامه داد: این نمایشنامه را براساس شناختم از بازیگری و پیشینه خود و آقای نصیریان نوشتم كه مدت هفت ماه طول كشید. پس از به پایان رسیدن متن و تمرین آن تور اجرایی در كشور آمریكا و كانادا برگزار كردیم تا اینكه تصمیم گرفتیم به ایران بیاییم و كار را اینجا هم اجرا كنیم كه موفق شدیم نمایش را در سالن اصلی تئاترشهر روی صحنه ببریم.
وی با اشاره به اینكه طی این سالها افراد زیادی درخواس اجرای مجدد نمایش را با او مطرح كردهاند، بیان كرد: من معمولا علاقه زیادی به اجرای دوباره آثار ندارم اما درخصوص این یك مورد درخواستها همواره در من و آقای نصیریان ایجاد وسوسه میكرد. از زمانی كه تصمیم به اجرای دوباره اثر را گرفتیم احساس خلق اثر تازه به من دست داد و اجرای شب گذشته به من نشان داد این نمایش همچنان تازه مانده و متعلق به بیست سال پیش نیست.
كارگردان نمایش هفت شب با میهمانی ناخوانده همچنین درباره تفاوت این اجرا با اجرای هجدهسال قبل نمایش، اظهار داشت: پیش از تمرین متن را مجدد مورد بازخوانی قرار دادم اما به این دلیل كه همه چیز مثل پازل چیده شده است، خیلی نمیتوان آن را تغییر داد.
وی افزود: ولی تعدادی از مونولوگها طولانی بود كه به زمان خود جذاب بود اما برای این زمانه به خاطر سرعت بالای تغییرات و كم حوصله شدن مخاطب امكان استفاده از آنها به شكل هجده سال قبل وجود نداشت، پس تغییراتی در آن به وجود آوردم و ریتم كار به نسبت اجرای قبل تندتر شده است.
بازیگر و دراماتورژ نمایش كلمه، سكوت، كلمه در ادامه با بیان اینكه نمایش برای اجرا در سالنهای كوچك نوشته شده است، گفت: فاصله بازیگر و مخاطب در این نمایش بسیار كم است و بیننده كوچكترین حركت چشمی از سوی بازیگر را درك میكند كه این مواجه بسیار لذتبخش است. در این اثر همچنین از غلوهای سالن اصلی تئاترشهر فاصله گرفتهایم.
آئیش همچنین درخصوص ارتباط میان دو نسل بازیگران با هم در نمایش هفت شب با میهمانی ناخوانده و اصولا ارتباط پر تنش نسل گذشته با امروز و فاصله نسلها با یكدیگر، اظهار كرد: خوشبختانه آقای نصیریان تفكر بسیار بازی دارد و در تاریخ تئاتر ایران نه تنها به دلیل اینكه دورهای بازی كرده و رفته، بلكه به عنوان فردی از نسلی كه تئاتر ایران را ارتقاء داده ارزشمند است و ماندگار خواهد شد
.وی ادامه داد: ما اگر بخواهیم میان دو نسل از بازیگران آشتی برقرار كنیم تنها روی صحنه اتفاق میافتد و به غیر از این كار بسیار سختی خواهد بود. این نمایش با آثار قبلی من تفاوت دارد. با توجه به اینكه علاقه به شكستن ساختارهای گذشته خود دارم خیلی متن خطی و داستان سرراست نمینویسم، نوشتن چنین متنی قدمی از سوی من به طرف آقای نصیریان و پاسخ مثبت ایشان برای همكاری قدمی بود كه این هنرمند به سوی من برداشت و منجر به همكاری مشتركی شد كه برای من شكوفایی زیادی همراه داشت.
این هنرمند همچنین با اشاره به گسست میان سنت و مدرنیته و اینكه برقرای ارتباط میان این دو یكی از بزرگترین سوالات اندیشمندان دوران معاصر است، گفت: شاید بحث اصلی پست مدرنیسم هم پاسخ به همین دغدغه باشد، اشاره به ماجرای رستم و سهراب در بروشور هم به همین علت بوده است. من هیچوقت به رستم علاقه نداشته و از كاری كه با سهراب كرد متنفر بودم.
وی ادامه تصریح كرد: تا زمانی كه كهنه اجازه رشد به نو را نمیدهد و نو متوجه نیست كه ریشههای او در كهنه است اتفاق خوبی نخواهد افتاد. من هر زمان میبینم جوانیها با هنرمند بزرگتر و با تجربهترها كار میكنند بسیار خوشحال میشوم چون این موجب رشد خواهد شد.
كارگردان تئاتر در انتها ضمن بیان اینكه میان از عمق به سطح آوردن یك چیز و از سطح به عمق بردن آن تفاوت وجود دارد درباره سلیقه اجرا و خلق اثر در خود، گفت: علاقه شخصی من كشیدن موارد از عمق به سطح و خندیدن به آنها است. دوست دارم تا لایههای زیرین خود و جامعه را بیرون بكشم و از آن كمدی بسازم.