نامه سرگشاده انجمن حمایت از حقوق کودکان به وزیر آموزش و پرورش؛
آقای وزیر؛ این بار استعفا دهید
استعفا میتواند اقدامی مدنی و احترام گذاشتن به خانوادههای داغدار و ماتم زده شین آبادی و بروجنی و همه مردم ایران باشد.
ایلنا: انجمن حمایت از حقوق کودکان به وزیر آموزش و پرورش نامه سرگشادهای نوشت.
به گزارش ایلنا، انگار آتش بر جان ما افتاده بود وقتی خبر سوختن دختران را شنیدیم. دانش آموزانی که با هزار امید و آرزو در سرمای هوا خود را به کلاس گرم رسانده بودند، ساعتی از حضورشان نگذشته بود که با قهر «آتش» مواجه شدند. آری؛ گویا آتش سر سازگاری با کودکان ما را ندارد. و افسوس که در تمام این سالها راه غلبه بر کابوس سوختن و هر حادثه دیگر را به دانش آموزان و معلمان نیاموختیم. و صد افسوس که مناطق محروم از حد اقل بودجه برای تامین ابزار لازم جهت مهار شعلههای سرکش آتش بیبهرهاند.
جناب آقای حاجی بابایی، وزیر محترم آموزش و پرورش؛ هنوز خانوادههای دانش آموزان بروجنی در سوگ فرزندان خود عزادارند که آتش بیمهری به جان دانش آموزان شین آباد پیرانشهر افتاد. این اتفاقهای زنجیرهای که هرکدام زخم تازهای بر روح و روان خانوادهها و کودکان ایرانی نهاده و وجدان جامعه را پریشان و اندوهگین کرده، ناشی از ناکار آمدی و سوء مدیریت در وزارت خانه تحت امر شماست. بر همگان روشن شده است که وزارت آموزش و پرورش توان حفاظت از سلامت و امنیت دانش آموزان را ندارد.
آقای وزیر؛ عملکرد وزارت آموزش و پرورش در دوره وزارت شما با اغلب مواد پیمان نامه حهانی حقوق کودک که کشور ما در سال ۱۳۷۳ به آن پیوسته و متعهد به اجرای آن است، همخوانی ندارد، چه آن زمانی که دخترکان معصوم را تشویق به ازدواج زود هنگام کردید و چه زمانی که دانش آموزان را به سفرهای ناایمن گسیل داشتید و چه هنگامی که نوجوان نیک شهری با ضربه معلم جان سپرد ودانش آموزان شهرستان «انار» آزار دیدند و چه اکنون که این آتش برجان دانش آموزان شین آباد افتاد و یا همین دیروز که تنبیه، دانش آموز «ساروی» را روانه بیمارستان کرد؛ فهرست این حوادث طولانی است. خطراتی مانند ساختمانهای فرسوده و غیرمقاوم مدارس، تصادفات رانندگی در سفرهای اردویی، آتش سوزی در مدارس و تنبیه بدنی همواره در کمین دانش آموزان است و چون کابوسی به جان کودکان افتاده است و عجبا که وزارت آموزش و پرورش از این حوادث درس عبرت نمیگیرد و تمهیدات لازم برای حفظ امنیت و سلامت دانش آموزان اندیشیده نمیشود و مدیریت وزارتخانه همچنان اصرار بر تکرار اشتباهات دارد.
جناب آقای حاجی بابایی؛ امور حاشیهای و غیر ضروری، آنچنان شما را مشغول کرده است که وظایف اصلی خود از جمله نظارت بر ایمنی تجهیزات مدارس را فراموش کردهاید. چه کسی است که نداند در حادثه شین آباد مقصر اصلی نه بخاری ارج است و نه معلم مدرسه و نه سرایدار؛ بلکه نواقص و ضعفهای اساسی مانند ساختمان غیراستاندارد مدارس، کمبود بودجه برای تجهیز مدارس به سیستم گرمایش بیخطر و فقدان سیستم نظارت فنی بر مدارس کاملا مشهود است. اینکه بلافاصله پس از حادثه رئیس سازمان نوسازی به دستور شما به منطقه رفته و همه موارد را استاندارد گزارش میکند نشان از اصرار شما به فرافکنی و عدم قبول مسئولیت در قبال حوادث است.
پس از حادثه دلخراش شین آباد این بار بخشی از افکار عمومی از شما و تیم همراهتان میخواهد به دلیل اهمال در انجام وظایف قانونی خود استعفا دهید. به خاطراختلال در روند آموزش پیش دبستانی، تغییر شتابزده و ناموفق ساختار آموزشی، انجام امور نمایشی و پرسروصدا، ناتوانی در ایجاد حد اقلهای ایمنی برای دانش آموزان و تامین رفاه برای معلمان و عدم مسئولیت پذیری و پاسخگویی در قبال حوادث منجر به مرگ و جرح دانش آموزان، حد اقل انتظار از شما، پذیرش اشتباه و اقدام به استعفا است.
جناب آقای حاجی بابایی؛ استعفا میتواند اقدامی مدنی و احترام گذاشتن به خانوادههای داغدار و ماتم زده شین آبادی و بروجنی و همه مردم ایران باشد. اگر تا کنون از کنار حوادث متعدد در محیطهای آموزشی با خنده و مزاح رد شدهاید، استعفای شما در این مقطع زمانی میتواند همراهی با مردم باشد. باور کنید اقدام به استعفا در سطوح عالی مدیریت، نشانه دست داشتن مستقیم در حادثه نیست. در کشورهای درحال توسعه مانند هند و کرهجنوبی و مصر هم، مسئولان ارشد پس از وقوع حوادث فاجعهبار با عذرخواهی از مردم استعفای خود را به عنوان نمادی از همدردی با مصیبت دیدگان اعلام میکنند.
انجمن حمایت از حقوق کودکان به عنوان یکی از متولیان مدنی پیمان نامه جهانی حقوق کودک در کشور برای احترام به خاطره ۲۶ دانش آموز حادثه اردوی راهیان نور بروجن و احترام به اولین قربانی حادثه شین آباد، «سیران یگانه» و سایر دانش آموزان مجروح که اکنون با مرگ و زندگی دست و پنجه نرم میکنند و خانوادههای رنجدیده آنها و دانش آموزان و معلمان کشور و خانوادههایی که اعتماد خود را به کارآمدی دستگاه تحت امر شما در تامین امنیت دانش آموزان از دست دادهاند، از شما میخواهد هر چه زودتر استعفا دهید و بیش از این بر ماندن اصرار نورزید. امید است که به این ترتیب مخاطرات بعدی که در انتظار دانش آموزان است کاهش یابد.