گزارش خبری/
اعتراض به تبعیض میان كارگران مایهكوب و دامپزشکان
یك فعال صنفی كارگران و كاردانهای دامپزشكی مدعی است «اکثریت قریب به اتفاق شاغلین این بخش فاقد بیمه بوده و هیچ ملجاء قانونی جهت مقید نمودن مسئولین مراکز مایه کوبی در راستای این امر وجود ندارد بطوریکه حتی افرادی از این رده به دلیل تماسهای مستقیمی که با دام آلوده در طول روز دارند به بیماریهای مشترک از قبیل «بروسلوز» دچار شده و هیچ گونه حمایت بیمهای از این افراد نمیشود.»
كارگران سایر ردههای دامپزشكی (کاردانها و کارشناسان) از تبعیض صنفی که میان آنان و دامپزشکان علوم بالینی وجود دارد اعلام نارضایتی میكنند.
این كارگران در گفتگو با ایلنا مدعیاند در حالی که بیش از دو سوم جامعه دامپزشکی کشور به سایر ردههای این صنف اختصاص دارد تمامی امکانات و مجوزها به بخش بسیار اندک این جامعه (دامپزشکان علوم بالینی) اختصاص مییابد.
از بین وظایف متعدد دامپزشکی مهمترین بخش که مشتمل بر اصل پیشگیری بوده و بالاترین رده کاری دامپزشکی را به خوداختصاص میدهد واکسیناسیون دام و طیور میباشد که بوسیله این قشر انجام میپذیرد.
آینده مبهم شغلی فارغ التحصیلان سایر ردههای دامپزشکی
یك فعال صنفی كارگران و كاردانهای دامپزشكی مدعی است «اکثریت قریب به اتفاق شاغلین این بخش فاقد بیمه بوده و هیچ ملجاء قانونی جهت مقید نمودن مسئولین مراکز مایه کوبی در راستای این امر وجود ندارد بطوریکه حتی افرادی از این رده به دلیل تماسهای مستقیمی که با دام آلوده در طول روز دارند به بیماریهای مشترک از قبیل «بروسلوز» دچار شده و هیچ گونه حمایت بیمهای از این افراد نمیشود.»
عدم اعطای مجوز مستقل مایه کوبی به کاردانها یا کارشناسان دامپزشکی
میثم جعفری، یك فعال صنفی سایر ردههای دامپزشکی استان گیلان با اشاره به عدم اعطای مجوز مستقل مایه کوبی به کاردانها یا کارشناسان دامپزشکی و انحصاری که در این رابطه به وجود آمده است، به ایلنا میگوید: در بخش پزشکی که از دقت و حساسیت خاصی برخوردار است کارشناسان مامایی، اپتومتریستها و... با اخذ مجوز مستقل نسبت به تاسیس مطب (دفتر کار) اقدام میکنند حال آنکه در بخش دامپزشکی هیچ مجوز مستقلی به سایر ردهها داده نمیشود.
فقدان تعرفهای مشخص بین مراکز مایه کوبی و واکسیناتورها
این فعال صنفی معتقد است موضوع نبود تعرفهای محرز و مشخص بین مراكز مایهكوبی و واكسیناتورها (مایهكوبان) در اغلب موارد به تضییع حقوق سایر ردههای دامپزشکی میانجامد بطوریکه فارغ التحصیلان این رشته بدلیل شرایط جامعه و معضل بیکاری فعلی مجبور به پذیرش حق الزحمهای اندک از مراکز شده و در واقع مقادیر اندک حق الزحمه به مایه کوبان (واکسیناتورها) تحمیل میشود.
در همین رابطه رئیس سابق انجمن صنفی سایر ردههای دامپزشکی استان گیلان به ایلنا میگوید: یکی از مهمترین مشکلات مایه کوبان این است که هیچ قانونی برای تعیین دستمزد آنها وجود ندارد و اینکه چه میزان به دکتر صاحب کلینیک و چه مقدار به واکسیناتورها تعلق میگیرد مشخص نیست و همه چیز توافقی است که قاعدتا این توافق همیشه به سود صاحبان کلینیک خواهد بود.
این فعال صنفی مدعی است معمولا دستمزد واکسیناتورهای مراکز مایه کوبی با تاخیری چند ماهه به آنها پرداخت میشود زیرا این پول باید از سوی سازمان دامپزشکی پرداخت شود و دامداریها به صورت مستقیم پولی در این رابطه به این کارگران نمیدهند.
وی ادامه میدهد: نظر به اینکه منابع مالی طرحهای واکسیناسیون توسط سازمان دامپزشکی تامین میشود تقریباً در تمامی موارد همان حق الزحمه ناچیز هم که بخش عمدهاش برای مسئول مرکز مایه کوبی است با فاصله زمانه حتی ۹ ماه پرداخت می شود.