آهنی مطرح کرد:
اقدام جنون آمیز صهیونیستها عواقب فاجعه باری دارد
اسلام مذهب صلح، دوستی، احترام و عشق است. اسلام کاملا با تروریسم مخالف است و نمیتوان اسلام را با این تعابیر وصف کرد.
ایلنا: سفیر ایران در پاریس با اشاره به همکاریهای مستمر ایران با آژانس بین المللی انرژی اتمی گفت: ما کاملا آمادگی داریم برای تعیین یک فرمول مناسب دیالوگ کنیم که تضمینهای عینی داده شود که این برنامه برای همیشه غیرنظامی باقی خواهد ماند. ولی از سوی دیگر ما هم باید تضمینهای کافی را داشته باشیم که میتوانیم برنامه هستهای غیر نظامی و غنی سازی غیر نظامیمان را ادامه دهیم. این واقعیت امر است.
علی آهنی، سفیر جمهوری اسلامی ایران در فرانسه روز سه شنبه ۲۲ اسفند با حضور در استودیوی رادیو کورتوآزی، مصاحبهای انجام داد و به سوالات مجریان این برنامه زنده در حوزههای مختلف پاسخ داد. در ابتدای مصاحبه مجری این برنامه ضمن معرفی آقای «علی آهنی»، و ایران و تحولات پیش رو از جمله انتخابات ریاست جمهوری به طرح سوالات زیر پرداخت:
سوال: بعد از مرگ «هوگو چاوز» در هفته گذشته، رئیس جمهور «احمدینژاد» به کاراکاس رفت و در مراسم سوگواری او شرکت کرد و در این میان برخی از مفسران خبری در فرانسه تحلیلهایی تندی علیه وی ارائه دادند. ابتدا بفرمایید نظر خودتان در مورد «هوگو چاوز» چیست و ایران در مورد او چگونه فکر میکند؟ و سپس بفرمایید که آیا یک بار دیگر این حمله رسانههای که با هدف مسموم کرد فضا و شیطانی نشان دادن بیشتر رئیس جمهوری ایران صورت گرفته، سبب تعجب شما نشده است؟
علی آهنی: شب بخیر... در مورد چاوز باید بگویم که او رئیس جمهوری منتخب مردم بود و در کشور خود و کشورهای جهان سوم مورد احترام مردم قرار داشت و در خدمت مردم خود تلاش میکرد و ما در زمان ریاست جمهوری او مناسبات تنگاتنگی با ونزوئلا داشتیم.
مرگ وی برای ما و بسیاری از مردم جهان دردناک و اسفناک بود و به همین دلیل رئیس جمهور احمدینژاد به دلیل مناسبات خود با چاوز و روابط بین دوکشور در مراسم سوگواری او شرکت کرد و این امر کاملا طبیعی است. شما بهتر از من میدانید که از همان ابتدای دوره ریاست جمهوری آقای احمدینژاد وی هدف حملات رسانهای در غرب قرار گرفت. این در حالی بود که وی در سایر کشورهای جهان در آسیا، آفریقا و امریکای لاتین با استقبال زیاد روبرو میشد، لذا نمیتوان رئیس جمهوری که توسط مردمش انتخاب شده را نفی و رد کرد.
سوال: حضور رئیس جمهور احمدینژاد در کاراکاس اقدامی دیپلماتیک یا دوستانه بود؟ آیا این اقدام به منظور نمایش این بود که جنبش عدم تعهد کماکان تمایل به دنباله روی از سیاست ضد امریکایی و ضد صهیونیستی دارد یا اینکه نکته دیگری در رویکرد احمدینژاد برای دوره پس از چاوز پس از برگزاری انتخابات در این کشور، مطرح بوده است؟
ج: در این قبیل موارد مولفههای مختلفی دخالت دارد. مناسبات دو جانبه، دوستی و صمیمیت بین سران دو کشور همچنین نقشی که چاوز در جنبش غیر متعهدها داشت، از همین رو جا داشت که ایران در راستای منافع مشترک دو کشور در عالیترین سطح برای بیان تسلیت به مردم ونزوئلا در این مراسم حضور مییافت.
آقای «بروازی» رئیس هیات تحریریه نشریه Spectacle du Monde میهمان برنامه:
سوال: جناب آقای سفیر آیا میتوانید تابلویی از وضعیت روابط دیپلماتیک بین ایران و دیگر کشورهای آمریکای لاتین به استثنای ونزوئلا ارائه نمایید. البته حدس میزنم که ایران با اکثر کشورهای امریکای لاتین دارای مناسبات خوبی است اما آیا کشوری هست که روابط ایران با آن نزدیکتر و مبتنی بر اعتماد بیش تری در مقایسه با دیگر کشورها باشد؟
ج: شاید نتوان بدین شکل تقسیم بندی کرد. ما با اکثر کشورهای امریکای لاتین نظیر کوبا، ونزوئلا، اکوادور، برزیل...
و بولیوی...
ج: بله ما با این کشورها دارای مناسبات خوبی هستیم هر چند با توجه به ظرفیتهای طرفین سطح همکاریها و فضای سیاسی حاکم بر هر کشور، حجم مناسبات با کشورها متفاوت میباشد، اما روابط خوبی با همه داریم.
سوال: در روزنامه لوموند امشب (۲۲ اسفند) که قرار است با شماره فردا منتشر شود به سفر «شیمون پرز» به پاریس و اظهاراتی که به نظرم قرار است فردا در پارلمان اروپایی بیان کند، اشاره شده است و در تیتر یک روزنامه درخواست وی مبنی بر درج نام حزب ا... در فهرست سازمانهای تروریستی اتحادیه اروپا آمده است. همچنین او خواستار تشدید مجازاتهای اقتصادی علیه ایران میباشد. چرا این آقا که در مقایسه با «نتانیاهو» و سایر مقامات اسراییلی ظاهرا از طیف میانه رو میباشد، علیه ایران و برادر شیعی این کشور یعنی حزب ا.. لبنان، جبهه گرفته است زیرا همان طور که میدانید از ابتدای امسال دوباره مانند سه چهار سال پیش حملات علیه ایران تشدید شده است.
ج: ببینید موضع شیمون پرز همیشه در قبال ایران، حزب ا. و فلسطینیها خصمانه بوده است. من یادم میآید او زمانی میگفت که باید مردم ایران را ریشه کن کرد. این حرف چه معنی داشت؟ چنین حرفی میبایست از سوی جامعه بین المللی محکوم میشد. این مایه تاسف است که اتحادیه اروپا و سایر کشورهای غربی بخواهند به حرف او گوش کنند و از رژیم صهیونیستی تبعیت کنند. حزب ا.. مگر چیست؟ نقش آن در کشور لبنان چه میباشد؟ حزب ا... در لبنان محبوبیت دارد و در تحکیم حاکمیت ملی لبنان و حفظ تمامیت ارضی این کشور نقش مهمی ایفا کرده و دارای پایگاه مردمی است. چگونه آنها میتوانند این تشکل را در ردیف گروههای تروریستی قرار دهند... این مایه تاسف است.
سوال: در همین روزنامه آمده است: اسلامیزه کردن رو به رشد در غزه توسط حماس با مقاومت مردم روبرو شده است... نظر شما در مورد اسلامیزه کردنی که اشاره شده چیست؟ ضمن آنکه حماس یک جنبش دمکراتیک و اسلامی است و چرا وقتی این جنبش اسلامی است، نمیتواند دمکراتیک باشد؟
ج: ابتدا باید بگویم که اسلام مذهب صلح، دوستی، احترام و عشق است. اسلام کاملا با تروریسم مخالف است و نمیتوان اسلام را با این تعابیر وصف کرد...
سوال: آیا با توجه به اینکه امروز صحبت از تروریسم زیاد شنیده میشود و تروریسم کلمهای است که به طور مستمر برای بیاعتبار کردن رقبا مورد استفاده قرار میگیرد، آیا در خاورمیانه گونهای از تروریسم از سوی رژیم اسراییل و علیه مقاومتی ضد امپریالیستی مانند حماس که به طریق دمکراتیک در غزه انتخاب شده، وجود ندارد؟
ج: کاملا درست است.... نمیتوان دولتها یا سیستمهای منتخب از سوی مردم را به دلیل مخالفت با تهاجم صهیونیستها یا تروریسم دولتی اسراییل، رد کرد. افکار عمومی جهان هشیار است و میبیند که واقعیت چیست... دهها سال است که از مساله فلسطین میگذرد. رژیم صهیونیستی از همان ابتدا مخالف طرح صلح بود. طرحهای صلح زیادی مطرح شده اما همگی از سوی رژیم صهیونیستی رد گردیده است. زیرا آنها اعتقادی به صلح ندارند...
سوال: امروز نیز آنها با تداوم ساخت شهرکهای یهودی نشین در سرزمینهای اشغالی عملا چنین میکنند...
ج: کاملا همین طور است... این اقدام از سوی جامعه بین المللی محکوم شده و حتی شورای امنیت و اتحادیه اروپا خواستار توقف ساخت این شهرک سازیهای میباشند اما آنها به کار خود ادامه میدهند و به این درخواستها گوش نمیدهند...
سوال: با این حال این موضوع یکی از سوالاتی است که توسط یکی از روزنامه نگاران لوموند هم مطرح شد (که البته شاید مقداری ساده لوحانه باشد) و از شیمون پرز پرسیده است که چگونه شما به صلح با فلسطینیها امیدوارید در حالی که شهرک سازی ادامه دارد؟ و پرز هم جواب داده است که من موافق طرحی هستم که توسط بیل کلینتون در سال ۲۰۰۰ داده شد... مبنی بر اینکه سه بلوک درست شود که در آن فلسطینیها هم مقداری مجال زندگی داشته باشند ولی این کار در درون این سه بلوکی انجام شود که توسط رژیم اسرائیل درست میشوند... آیا در این وضعیت هم در نوعی عوامفریبی قرار نداریم؟ و بخصوص خود را با کسانی که با استفاده از کلماتی با هدف مخفی کاری، خود را دمکرات، لیبرال یا ملهم از کثرت گرایی و غیره میدانند، مواجه نمیبینیم؟
ج: اینها ادعا هستند ولی در واقع نمیتوان برای این مناقشه یک راه حل پیدا کرد بدون اینکه به ریشههای این مشکل مهم توجه شود. باید زمینهها را آماده کرد برای اینکه یک مدل دمکراتیک و یک روند دمکراتیک به اجرا گذارده شود و باید توسط مجموعه مردمی که در طول قرنها با همدیگر همزیستی داشتهاند نظر خواهی و پذیرفته شود...
سوال: ولی اسرائیل.. این را نمیخواهد...
ج: کاملا همین طور است. زیرا آنها میترسند اگر در مسیر رای گیری و دموکراسی حرکت شود آنها نمیتوانند نیات خودشان را تحمیل کنند. مشکل در این است...
سوال: بنابراین جنگ، در حال حاضر میان دولت اسرائیل و فلسطینیها فقط در قالب یک صلح احتمالی در آینده متصور شود ولی انتخابات با آن ترسیمی که اسرائیلیها میکنند برای فلسطینیها و حتی اسرائیلیها پیکره بندی (configuration) جدیدی بوجود نمیآورد که دو طرف بتوانند با هم کنار بیایند؟
ج: کاملا.. کاملا همین طور است...
سوال: جنای آقای سفیر.. اگر اجازه بدهید سوالی در باره درگیری در سوریه بپرسم.. شما در باره اوضاع کنونی در سوریه چه فکر میکنید؟ و تفاوت مواضع مختلفی که (بین گیومه بگویم) بین جامعه بین المللی وجود دارد؟ چرا که ما شاهد تمرکز این مسایل بر موضع اتحادیه اروپایی هستیم که از یک طرف روسیه و چین و برزیل در قالب کشورهای نوظهور (موسوم به BRIC) را شامل میشود و براساس مواردی خواهان مذاکره میان تمام طرفها هستند و حتی اپوزیسیونی که خود را وارد سوی قصدهای تروریستی نمیکند و میخواهد همه طرفها دور میز مذاکره بیایند و در مقابل هم یک گروه کشورهای غربی را داریم که مدعی «جامعه بین المللی» بودن است و متاسفانه کشورهای اتحادیه اروپایی و بخصوص آمریکا در راس این گروه (کلان) قرار دارند و هرگونه مذاکره و سازش را رد میکنند و مطلقا خواهان کناره گیری ریئس دولت در سوریه هستند... یعنی دقیقا همان بشار اسد... و ضمنا خواهان آن هم هستند که ایران را نیز از هرگونه مذاکره بیرون نگه دارند... جناب آقای سفیر چه راهکاری را برای این موضوع ممکن میبینید؟ برای این بن بستی که به شکلی عجیب و اساسا (یا اگر بگوییم منحصرا) از طرف قدرتهای غربی مطرح میشود و مسلما با حمایت پادشاهیهای خلیج (فارس) و ترکیه انجام میشود.. البته نمیدانم نقش نامشخص ترکیه در این پرونده چیست ولی ظاهرا این طور به نظر میرسد... البته شاید من اشتباه کنم... شما یک برون رفت احتمالی از این بحران را چگونه میبینید... خروج از این جنگ داخلی که اساسا توسط قدرتهای غربی و پادشاهیهای خلیج (فارس) و ترکیه انجام میشود... چرا که در نهایت امر، بخش مهمی از جامعه بین المللی موافق مذاکره و راه حل مبتنی بر مذاکره است...
ج: در ابتدا باید بگویم که این به هیچ کشور و هیچ حکومت دیگری مربوط نمیشود که برای مردم سوریه تصمیم بگیرد... که چه کسی بر این کشور حکومت کند؟ خود مردم هستند که باید تصمیم بگیرند. دو وهله دوم باید تلاش کرد این درگیریهای خونبار و تاسف بار پایان بیابند تا زمینه فراهم شود و مردم سوریه بتوانند انتخابات مختلفی را سازماندهی وبرگزار کنند و آنچه مفید است را انتخاب کنند. هیچ کس نمیتواند بگوید فلان کس کجا باشد یا چه کسی چه بکند... ما از همان ابتدا این موضع مستمر را داشتهایم که در وهله اول مبنی بر توقف این درگیری و آماده سازی برای دیالوگ ملی میان گروهها و جوامع مختلف با دولت بوده است. دولتی که قانونی است. برخی دولتهای غربی بشار الاسد را دوست ندارند و روی رفتن وی اصرار میورزند. اما آنها نیستند که تصمیم میگیرند. بشار اسد مورد حمایت اکثریت مردم سوریه قرار دارد و تا زمانی که وی مورد حمایت مردم خود قرار دارد نمیتوان او را تغییر داد. وی نه تنها مورد حمایت علویها است بلکه توسط سنیها و کردها و دیگر جوامع سوری حمایت میشود. بنابراین باید کار را مسلما به خود مردم سوریه سپرد. باید شرایط را آرام کرد. باید مرزها را کنترل کرد و اعزام عناصر مسلح به سوریه و دادن کمک مالی به آنها بایستی متوقف شود. این روند به معنی به هم ریختن اوضاع است. آنچه که مهم است این است که آشفته کردن اوضاع در سوریه عواقبی دارد که میتواند به کشورهای همسایه هم سرایت کند. لبنان، ترکیه و اردن... بنابر این باید هوشیار بود و همه طرفها را تشویق کرد که به پای میز مذاکره بیایند و با هم دیالوگ کنند تا در باره آینده سوریه تصمیم بگیرند. هیچ کس دیگری نباید به جای مردم سوریه تصمیم بگیرد...
سوال: امیدواری فراوانی بود که این راه حل که عملا راه حل معقولی هم است و از همان ابتدای درگیری هم توسط فرستادههای سازمان ملل و فرستادههای روسیه و چین و قدرتهای بزرگ مطرح میشد به سرانجام برسد... آیا شما هم امیدوار هستید که به رغم همه مشکلات، این کار محقق شود؟
ج: این آن چیزی است که ما از همان ابتدا دنبال میکردیم و از همان ابتدا نیز فرستادههای سازمان ملل را مورد حمایت قرار دادیم. خوشبختانه بسیاری از کشورها مواضع خود را تغییر دادهاند و تاکید دارند که باید در این مسیر حرکت کرد. قرار دیالوگ دلگرم کننده است و ما هم خوشبین هستیم ولی مسلما شاید پیچیده باشد ولی باید در این مسیر حرکت کرد. این تنها راه حل است زیرا بحران سوریه راه حل نظامی ندارد.
سوال: جناب آقای سفیر میتوانید بگویید امروزه رابطه رئیس جمهور «فرانسوا اولاند» با ایران و برعکس چگونه است؟ اگر جرات کنیم و این سوال را بپرسیم و بعد هم مسلما «با وزارت خارجه فرانسه»... زیرا این اندکی پیچیده است وقتی بدانیم که رابطه میان وزارت خارجه و ایران با رابطه فرانسوا اولاند با ایران فرق میکند و آیا به نظر شما در این زمینه تفاوتی وجود دارد؟ آیا چند ماه بعد از شکست «نیکلا سارکوزی» در انتخابات، مشکلاتی در این زمینه وجود داشته است؟
ج: اصولا روابط بین کشورها براساس منافع مشترک استوار هستند ولی به رغم این واقعیت موضع گیری دولتها میتواند تحت تاثیر شرایط بین المللی تحمیلی به آنها باشد. در خصوص ایران و فرانسه هم از قرنها پیش به این طرف روابطی دوستانه وجود داشته است. با اینکه در این مناسبات فراز و نشیبهایی وجود داشته ولی در مجموع فضای دوستانهای میان دو ملت ایران و فرانسه برقرار بوده است. و دولتها نیز با اینکه در مواردی مجبور شدهاند مواضعی خاص اتخاذ کنند ولی در نهایت مجبور هستند از افکارعمومی خودشان تبعیت کنند. از زمان آمدن دولت سوسیالیست ما شاهد برخی موضع گیریهای متوازنتر دولت بودهایم. با اینکه انتظار بیشتر از این را داشتهایم.
سوال: آیا آنچه که شما انتظار آن را داشتهاید در این شش ماهه یا بیشتر... شاید هم نزدیک به یکسال... با فرانسوا اولاند محقق نشده است؟... نهایتا در مقایسه با «باراک اوباما» در آمریکا؟ آیا شما انتظار بیشتری نداشتید؟
ج: خوب باید صبور بود و حوصله کرد. من در این مورد خوشبین هستم که به جایی میرسیم که روابط میان دو کشور توسعه بیابد.. چرا که در زمینههای مختلف ظرفیتهای بالقوه فراوانی وجود دارد.
سوال: برای اینکه موضوع را صریحتر مطرح کنیم آیا شما صراحتا فکر میکنید آن حملاتی که سه یا چهارسال پیش میتوانست از سوی اسرائیل و همچنین بخشی از کاخ سفید و بخصوص محافل نومحافظه کار انجام شود... آیا فکر میکنید همه این مسایل را پشت سرگذاشتهایم؟ یا فکر میکنید که امکان قوی وجود داشته باشد؟ یا شاید نوعی تشدید اوضاع تحت پوشش برخی مخفی کاریهای سیاسی و رسانهای آشکار هستیم؟
ج: به اعتقاد ما، این امر نوعی بلوف میباشد که ما به آن اعتقادی نداریم. ضمن اینکه ما بخوبی آمادگی کامل داریم تا از خودمان دفاع کنیم. ولی ما این حمله را باور نمیکنیم.
(توضیح مجری در باره اینکه با سفیر جمهوری اسلامی ایران در حال مصاحبه است. و اعلام میکند که یکی از شنوندگان برنامه سوالی را مطرح کرده است مبنی بر اینکه حتی با داشتن سلاح اتمی، ایران خطری برای صلح جهانی ندارد زیرا کشوری با یک تمدن چند هزار ساله، نگاهی انتحاری ندارد و خطر واقعی همان بلوک اسرائیلی- آمریکایی است)
سوال: بنابراین خیلی جالب است.. زیرا در باره سوالی که از طرف روزنامه نگار لوموند مطرح شده بود گفتیم که شیمون پرز اعلام کرده بود که ما میتوانیم دیالوگها را از سر بگیریم و مجازاتهای بین المللی، از زمانی میتوانند متوقف شوند که بمبهای هستهای دیگر ما را تهدید نکنند... به نظر میرسد که اگر برخی کشورها دارای سلاح اتمی باشند این کار طبیعی است ولی اگر ایران بتواند از این سلاحها به شکل بازدارنده استفاده کند و اگر بخواهیم از نقطه نظر اسلامی هم صحبت کنیم به لحاظ اعتقادی انجام این کار ممکن نیست... چگونه میتوانیم بگوییم که این تردید میتواند همچنان در برنامههای رسانهای وجود داشته باشد و این تهدید همچنان توسط نهادها و لابیها و الیگارشیهای حاضر در دنیای غرب تکرار شوند؟
ج: در سه بخش به این سوال جواب میدهم. اول در باره تهدید ایرانی و در باره فرهنگ ایرانی، باید گفت که ما هیچ وقت علیه هیچ کس تهدید نبودهایم. ما به صلح و احترام به دیگران اعتقاد داریم و این سیاست را هم صادقانه دنبال میکنیم. در خصوص برنامه هستهای ما نیز، این برنامه کاملا شفاف است. برای آژانس و همچنین برای گروه ۵+۱ این موضوع کاملا روشن است که ایران مجهز به سلاح هستهای نیست. زیرا از یک سو رهبر عالی ما در بالاترین سطح اعلام کرده که داشتن و به کارگیری سلاح هستهای کاملا ممنوع است و به علاوه اعلام کردند که کاربرد سلاح هستهای جنایت علیه بشریت است. بنابراین ما اصلا به دنبال سلاح هستهای نیستیم. ما حدود ۷۵۰۰ نفر روز بازرسی آژانس را داشتهایم که باید بیش از ۱۰۰ مورد بازرسی سرزده را نیز به آن افزود.
آنها در تمام تاسیسات هستهای ما دوربین نصب کردهاند و همه چیز را ۲۴ ساعته کنترل میکنند. تمام اورانیوم غنی شده توسط سانتریفیوژها فورا توسط بازرسین آژانس مهر و موم میشوند. بنابراین همه چیز کنترل شده است. ما بخوبی در مسیر قانونی قرار داریم زیر ما امضاء کننده پیمان ان پی تی هستیم و کاملا به تعهدات خود احترام میگذاریم. فقط این سوء ظن در نیت وجود دارد که میگویند اگر ایران به فناوری هستهای دست یابد، اگر روزی بخواهد به سوی استفاده نظامی از آن برود این قضیه فاجعه خواهد بود. در حالی که اصلا اینطور نیست و ما کاملا آمادگی داریم برای تعیین یک فرمول مناسب دیالوگ کنیم که تضمینهای عینی داده شود که این برنامه برای همیشه غیرنظامی باقی خواهد ماند. ولی از سوی دیگر ما هم باید تضمینهای کافی را داشته باشیم که میتوانیم برنامه هستهای غیر نظامی و غنی سازی غیر نظامیمان را ادامه دهیم. این واقعیت امر است.
سوال آخر اینکه در ژوئن آینده در ایران انتخابات ریاست جمهوری انجام خواهد شد و محمود احمدینژاد نمیتواند برای دوره سوم انتخاب شود، نامزدهای مطرح چه کسانی هستند و البته این مقداری به نقطه نظرات غربی بر میگردد که آیا این احتمال وجود دارد که یک نامزد احمدی نژادی!! هم وجود داشته باشد؟ (خنده مجریان برنامه).
ج: همانطور که گفتید انتخابات ما برای روز ۱۴ ژوئن خواهد بود و بتدریج فضای انتخاباتی گرم میشود. مسلما نامزدهای مختلفی وجود خواهند داشت. ولی هنوز وقت اعلام رسمی آن نرسیده است و زمان داریم. در باره قانون انتخاباتی در ایران، امکان نامزدی در ایران برای همه وجود دارد ولی وضعیت ما با شما فرق میکند. در فرانسه باید ۵۰۰ منتخب مردمی، نامزدی فرد را رسما امضاء و تایید کنند ولی در ایران روند این کار فرق میکند و مراحل متعددی برای تائید صلاحیت نامزدها وجود دارد.
زیرا براساس قانون انتخابات، در ابتدا برای هرکس که به نامزدی تمایل داشته باشد انجام این کار بسیار ساده است. دفعه قبل ما بیش از ۱۰۰۰ نامزد انتخابات ریاست جمهوری داشتیم. نامزدها فراواناند ولی همه قابلیت اداره کشور را ندارند. باید ضوابط متعددی برای این کار مورد بررسی قرار گیرد و نهایتا چند نفری خواهند بود که معرفی میشوند. تا به حال انتخابات ریاست جمهوری متعددی داشتهایم که مشارکت بالایی در آن صورت گرفته است، آخرین بار نزدیک به ۸۵ درصد در آن شرکت کردهاند. که جای خوشحالی دارد و باعث افتخار است زیرا در کشورهای منطقه، دمکراسی ما که بر پایه دمکراسی مذهبی استوار است به عنوان رکورددار انتخابات معرفی شده است. بعد از سی و چهارسال اصلا وضعیت ما با وضعیت برخی از کشورهای منطقه قابل مقایسه نیست. کشورهایی که اصلا نمیدانند چگونه باید انتخابات داشت و دمکراسی چیست...
سوال: خوب.. چون شما در ایران یک نظام دو قدرته دارید. از یک سو آیت ا.. علی خامنهای رهبر قرار دارد و از سوی دیگر رئیس جمهوری که توسط مردم انتخاب میشود و مسلما هنوز هم که همان آقای محمود احمدینژاد نتیجه این انتخابات است.
(توضیح مجری دوم: یک شنونده دیگر برنامه هم برای ما پیام داده و نوشته است که از شنیدن صدای سخنان نماینده ایران خوشحال است).
مجری آقا: بله پیام دیگری هم هست که همین الان دریافت کردیم که به نقل از «سرج دو بکج» بوده و همکارم آنرا برای شما نقل میکنند...
مجری خانم: بله.. در حقیقت شنوندهای گفته است که «سرج دو بکج» در یک برنامه رادیویی گفته بود که اسرائیل اول به سوریه و بعد به ایران حمله میکند...
سوال:در سالهای گذشته این موضوع را زیاد شنیدهایم که احتمالا سوریه هدف اول حمله بوده است زیرا سوریه یک کشور کوچک است و شاید این موضوع مورد اعتراض قوای سوری باشد و سپس نوبت ایران بوده است که میخواهند به آن حمله کنند. لطفا در عرض چند ثانیه بفرمایید و شمایی ارائه کنید که آیا این کار شدنی است؟ یا همانطور که گفتید از این مرحله عبور کردهایم و این بلوف در حد بلوف باقی مانده و ادامه نخواهد یافت.
ج: این موضوع واقعا بلوف است و آنچه مسلم است اینکه رژیم صهیونیستی بخوبی میداند که حرکت در این مسیر جنون آمیز دارای عواقب فاجعه بار و غیر قابل کنترلی خواهد بود و میتواند دنیا را به سوی جنگ جهانی سوم سوق دهد.