مهدی مطهرنیا در گفتگو با ایلنا:
سیاست خارجی دولت آینده باید با هماندیشی همه جناحها تعریف شود
ادبیات انقلابی دولت در نفی امپریالیسم آمریکا و نگرش های چپ محورانه به سرعت مشتریان زیادی خصوصا در جهان عرب یافت ولی به همان سرعت نیز طرفدارانش را از دست داد.
یک کارشناس مسایل بین الملل، در نقد سیاست خارجی دولت احمدینژاد، گفت: سیاست خارجی پلی است که جامعه ملی را با جامعه جهانی در سطح ملی و منطقهای ارتباط میدهد و هر چه سیاست داخلی کشور برجستهتر، مقتدرانهتر و ملت محورتر باشد، دیپلماتها به عنوان عناصر اصلی عبور از پل به درون جامعه جهانی میتوانند مقتدرانهتر وبا تکیه بر حمایتهای ملی به بیان نبازها و خواستههای مردم در قالب اهداف ملی و نظام نائل آیند.
مهدی مطهرنیا، در گفتگو با خبرنگار ایلنا افزود: در شروع به کار دولت نهم، ریس جمهور و مسولان سیاست خارجی وعده دادند در این دولت دیپلماسی منفعلانهای در پی نخواهند گرفت و یک سیاست تهاجمی در عرصه سیاست خارجی بروز خواهد کرد. حال سوال اینجاست که آیا سیاست خارجی ایران بر این محوریت فعال بوده است یا منفعل؟
مطهرنیا در تعریف سیاست خارجی فعال، ادامه داد: سیاست خارجی فعال سیاستی است که ادبیات مدبرانه، رفتار معقولانه و نتایج پرنفوذ برای رسیدن به اهداف سیاسی تعریف شده فراهم سازد.
این استاد دانشگاه اضافه کرد: باید پرسیدآیا دولت مردان ایران توانستهاند ادبیات مدبرانهای اتخاد کنند تا در پرتو آن بتوانند ادبیاتشان را به پادگفتمان غالب در نظام بین الملل تبدیل کنند؟
وی توضیح داد: هژمونیهای موجود در نظام بین الملل نشان میدهد این ادبیات نتوانسته به پادگفتمان غالب در منطقه تبدیل شود. اگرچه ادبیات انقلابی دولت در نفی امپریالیسم آمریکا و نگرشهای چپ محورانه به سرعت مشتریان زیادی خصوصا در جهان عرب یافت ولی به همان سرعت نیز طرفدارانش را از دست داد.
این استاد روابط بین الملل با اشاره به «رفتار معقولانه» به عنوان پارامتر مهم دیگری در سیاست خارجی، گفت: رفتاری که بتواند بر اساس پارادایم منافع ملی وارد عمل شودچه رویکرد لیبرالی باشد یا مارکسیستی یا اسلامی، باید بتواند با کمترین منابع بیشترین منافع را حاصل کند حال این منافع ممکن است مصادیق مادی داشته باشد یا شامل مصادیق دیگری شود.
مطهرنیا ادامه داد: در حال حاضر مهمترین پرونده ایران پرونده هستهای است که مقاومت دولت نهم و دهم در ابن زمینه برای دستیابی به انرژی هستهای صلح آمیز در حد ۲۰%قابل تامل است ولی آیا این مقاومت میتواند استمرار و دوام داشته باشد؟ از این منظر باید به موضع ۱+۵ اشاره کرد و پرسید آیا ایران دوباره به محور ۵% بازخواهد گشت؟ میزانی که غرب با اهدای بستههای پیشنهادی که به آن آبنبات گفته میشد، حاضر بود با ایران به توافق برسدولی اکنون به عنوان عقب نشینی تنها حاضر است تحریمها را افزایش ندهد.
این کارشناس مسایل بین الملل با اشاره با اعوجاج پذیری سیاست خارجی دولت نهم و دهم، تصریح کرد: از حضور اول رییس جمهور در سازمان ملل و ادبیات او تا اجلاس هشتم آن سازمان، ادبیات کاربردی تغییر و اهداف عملیاتی کمرنگتر میشود.
مطهر نیا در ارتباط با تعربف «کنش پرنفوذ»، آنرا «پیگیری سیاست نتیجه گرا» دانست و گفت: باید دید سیاست خارجی ما تا چه حد توانسته توان ملی ما را در برابر خطرات امنیتی و نظامی و تهدیدات اقتصادی بالا ببرد؟ آیا ادبیات انقلابی در سیاست خارجی و رفتار دیپلماسی ایران در حوزههای گوناگون سیاسی توانسته با کمترین منابع به بیشترین منافع دست یابد؟ آیا تهدیدها کاهس و فرصتها افزایش یافته است؟ و آیا توانستهایم با استفاده از فرصتها استراتژی نظام را به قول دولتمردان نهم و دهم به یک استراتژی تهاجمی تبدیل کنیم؟ ایا با وجود اقتصاد مقاومتی امروز توانستهایم آثار مخرب تحریمها را کاهش دهیم و آیا تلاش رو به تزاید غرب و کشورهای منطقه جهت بیشتر به انزوا کشیدن ایران بینتیجه بوده است؟
وی تصریح کرد: پاسخ به این سوالات میتواند عرصه سیاست خارجی ما را دقیقتر ارزیابی کند.
این استاد دانشگاه با اشاره به رویکرد دولت آینده در سیاست خارجی گفت: دولت آینده باید با هدف گذاریهای خردمندانه وکم هزینه و با به کارگیری ادبیات مدبرانه و رفتار معقولانه در عرصه بین الملل و با پشتوانه مشارکت پذیری در درون به گونهای که تمامی جناحهای قانونی در نظام با تفکرات متکثر بتوانند در عرصه تاثیر گذاری بر تحرکات دیپلماتیک به بیان نظرات خود بپرذازند، اهداف خود را در عرصه جهانی پیگیری کند.