توسط مرکز پژوهشهای مجلس؛
نحوه بودجه ریزی فراتر از یک سال بررسی شد
مرکز پژوهشهای مجلس شورای اسلامی، در قالب گزارشی نحوه بودجه ریزی فراتر از یک سال و نیز تجربیات جهانی درباره الگوهای مخارج میان مدت را بررسی کرد.
مرکز پژوهشهای مجلس شورای اسلامی، در قالب گزارشی نحوه بودجه ریزی فراتر از یک سال و نیز تجربیات جهانی درباره الگوهای مخارج میان مدت را بررسی کرد.
به گزارش ایلنا به نقل از روابط عمومی مرکز پژوهشهای مجلس شورای اسلامی، دفتر مطالعات برنامه و بودجه این مرکز با بیان این مطلب که مطالعه حاضر شواهد تجربی جدیدی را فراهم میکند که نشاندهنده تأثیر مثبت الگوهای مخارج میان مدت بر بهبود انضباط مالی است، اعلام کرد: نتایج به دست آمده نشان میدهد که رابطه بین الگوهای مخارج میان مدت و (MTEFs) و انضباط مالی رابطهای علت و معلولی است و نه ناشی از تغییرات یا اصلاحاتی که ممکن است به صورت تصادفی سبب بهبود انضباط مالی شده باشند.
الگوهای بودجهای و عملکرد میان مدت (MTBFsوMTPFs) هم دارای اثری مثبت معنی دار بر انضباط مالی بودهاند، به علاوه، با توجه به قواعد سنتی در زمینه کسری بودجه و بدهیهای دولت، که در گذشته ناکارآمدی آنها در جلوگیری از ولخرجی مالی تا حدود زیادی ثابت شده است. تکیه بر سقفهای بودجهای حاصل از به کارگیری الگوهای مخارج میان مدت به احتمال زیاد برای اطمینان از تحقق هدفها مؤثر خواهد بود، البته به شرطی که تعهد کافی به اجرای الگوهای مخارج میان مدت وجود داشته باشد.
مطالعه حاضر همچنین حکایت از آن دارد که الگوهای مخارج میان مدت با منافع حاصل از کارآیی تخصیصی در ارتباطند.
نتایج مطالعه حاضر در مورد کارآیی فنی چندان قطعی نیست و شواهدی وجود دارند که نشان میدهند الگوهای مخارج میان مدت منجر به اصلاحاتی در این حوزه شدهاند، اما آثار آنها چندان قوی تر از دیگر دستاورهای مالی نبوده یا چندان با آنها سازگار نیست.
مطالعه موردی نیز نشان میدهند که در کل، بین الگوهای مخارج میان مدت و کیفیت مدیریت مالی بخش عمومی (PEM) رابطهای مستحکم وجود دارد.
البته در این مطالعات مواردی مشاهده شدهاند که در آن الگوهای مخارج میان مدت هم پیوند ضعیفی با فرآیند بودجه داشته اند، به طوری که این الگوها فعالیتی موازی با بودجه، اما مستقل از آن بودهاند و در حقیقت به جای پیش بردن اصلاحات مدیریت مالی بخش عمومی (PEM) آن را به تأخیر انداختهاند.
در خصوص دلایل این امر بررسیها نشان میدهند که عامل اصلی اجرای نامناسب برخی از الگوهای مخارج میان مدت بوده است.
در حقیقت، اجرای مناسب الگوی مخارج میان مدت، میتواند نیروی محرک تغییرات پشتیبانی کننده از نظامهای بودجه باشد، که نه تنها سبب اثرگذاری بیشتر خود الگو بر بهبود انضباط مالی میشود، بلکه به طور مستقل هم دارای اثر انضباطی خواهد بود.
این مسئله نشان دهنده اهمیت ترتیب مناسب اجرای اصلاحات مدیریت مالی بخش عمومی (PEM) است.
در زمینه اثرگذاری مخارج عمومی بر ثبات مالی و نیز کارآیی تخصیصی و فنی، مطالعه حاضر نشان میدهد که بیشتر الگوهای مخارج میان مدت تکمیل شده، رتبه رضایتبخشی دریافت کردهاند.
شواهد به دست آمده نشان میدهند که طراحی و اجرای الگوهای مخارج میان مدت به تدریج بهبود یافته است، رویکرد پشتیبانی کنندهای برای اجرای سیاست مالی و توانمندسازی محیطی برای اصلاحات نهادی وجود داشته است و الگوهای مخارج میان مدت به طور موفقیتآمیزی میان منابع عمومی و ستاندهها و دستاوردها به شیوهای سازگار با هدفهای رشد اقتصادی و کاهش فقر ارتباط برقرار کردهاند.
نتایج حاصل از مطالعه پیش رو حاکی از آن است که، همانند هر نوع اصلاح مدیریت مالی بخش عمومی (PEM)، پیش از اجرای کامل الگوهای مخارج میان مدت لازم است که دولت و جامعه مدنی درک بهتری از منافع بالقوه این الگوها پیدا کنند.
اصلاح الگوی مخارج میان مدت همچنین باید متناسب با ظرفیت نهادی کشور و با هدف تحکیم اقدامات اولیه پیش از انجام اصلاحات بلندپروازانه به اجرا درآید.
اجرای تدریجی اصلاحات، اغلب در دستیابی به نتایج بهتر مؤثر است، به همین دلیل است که اجرای مرحلهای الگوهای مخارج میان مدت (MTFF MTBF و سپس MTPF) و احتمالا اجرای آزمایشی این الگوها در تعدادی از بخشها یا اجرای آن در سطوح منطقهای، پیش از افزایش مقیاس آن، بیشتر مورد تأکید است.