مهرداد بذرپاش در نطق پیش از دستور عنوان کرد:؛
کلیدواژههای انتخابات آزاد و تحریم، دو لبه قیچی فتنه آینده
برخی به اشتباه دانسته یا ندانسته در روزی که جشن ملی و دینی ملت ایران برقرار بود، واژه «انتخاب آزاد» را به زبان راندند که این اقدامشان ملالی بود بر دل دوستداران انقلاب که چرا باید از تریبون افتخار مردم استوار ایران اسلامی یک چنین صحبت هایی شنیده شود.
عضو کمیسیون صنایع و معادن مجلس در نطق پیش از دستور خود با اشاره به استفاده از واژه انتخابات آزاد در سخنرانی پایانی ۲۲ بهمن، گفت: طرح این شعار، توطئهای هماهنگ با طرف خارجی است.
به گزارش ایلنا، مهرداد بذرپاش در نطق پیش از دستور خود در نشست علنی امروز سهشنبه ۲۴ بهمن ماه مجلس شورای اسلامی گفت: اینک در طلیعه سی و پنجمین سال رستاخیز بیداری بزرگ و بینظیر مردم ایران در بهمن ۵۷ هستیم. انقلاب اسلامی تبلور اراده ملی بر خواست نظام اسلامی بود تا «جمهوری اسلامی، نه یک کلمه کم و نه یک کلمه زیاد» پا بگیرد و استقلال، آزادی و پیشرفت بر بستر مفاهیم الهی محقق شود. ۳۴ بهار از بهمن ۵۷ گذشت و اینک ما به افتخار و احترام جامه وکالت مردم که حقیقتا نشانه بیبدیلی از نمود مردمسالاری برآمده از دین است، در خانه ملت حضور داریم. در آغاز این سالگشت تاریخی، اینجانب به عنوان یکی از منتخبان ملت شریف ایران به جای پرداختن به «آنچه میخواهیمها» و «آنچه کردهایمها»، میخواهم از منظری ملموستر به آنچه در صحنه سیاست داخلی میگذرد، اشارهای کنم تا «آنچه ما انجام میدهیم» اندکی برجستهتر شود و این بار ما مسئولان نسبت به عملکرد خودمان در قبال انقلاب، اندکی تأمل کنیم. به راستی اکنون ما با نظاممان و انقلابمان چه میکنیم؟ رفتار ما با انقلاب و نظام دینی برآمده از انقلاب چگونه است؟ بگذارید وضع امروز را در فضای سیاسی و انتخاباتی کمی مرور کنیم تا ببینیم برخی سیاسیون بر کدام سبیل حرکت میکنند و اصطلاحا چگونه با انقلاب تا میکنند.
از زاویه نگاه این حقیر، اکنون همه گزارههای یک موقعیت تاریخساز و کمنظیر در مسیر انقلاب پیش روی ماست و هندسه نوین جهانی با نقشآفرینی محوری ایران در حال تکوین است؛ شواهد این مسأله هر روز از روز قبل مشهودتر و پررنگتر است. آخرین نمونه آن راهپیمایی عظیم ۲۲ بهمن و لبیک بزرگ جمهور به رهبر بود. ملت ۳ روز پس از ندای رهبرشان به میدان آمدند تا آنها هم لبیک سر دهند که «ما هم انقلابی هستیم». خروش ملت ایران در ۲۲ بهمن امسال حجت را بر همه تمام کرد. ملت با مشاهده حوادث داخلی و خارجی، به میدان آمدند تا نشان دهند انقلاب اسلامی در آغاز سیوپنجمین سال خود همچنان منبع فخر و عزت مردم ایران است و فشارهای خارجی و بداخلاقیهای داخلی نمیتواند میان آنها و این منبع پرفیض فاصلهای بیندازد. مردم روز ۲۲ بهمن آمدند تا به رهبر حکیم انقلاب در قبال مسائل مهم کشور اعم از داخلی و خارجی لبیک بگویند. اینک با این پیام صریح و روشن مردم کاملا مشخص است که ذائقه حداکثری مردم در موضوعات داخلی و خارجی چگونه است و قاعدتا این موضع لبیک به رهبر انقلاب و مسئولان دلسوز نظام برای ایستادگی و مقاومت مقابل زیادهخواهیهای خارجی و بداخلاقیهای داخلی است. باید دست این مردم را بوسید و ما خادمان ملت باید همه همت خود را در مسیر خدمت به این مردم شریف و رفع مشکلات اقتصادی آنان بسیج کنیم. این مردم ولینعمتان ما هستند. آنها همواره در هر زمانی که به حضورشان نیاز بوده در صحنه حاضر شدهاند؛ پس باید به نحو شایستهای قدردان آنها باشیم.
در این شرایط باید گفت در پیچ تاریخی جهان، همه ما در آستانه یک تصمیم بزرگ هستیم؛ تصمیمی که مختصات عملیات دشمن روی آن را در قالب برخی پروژهها و گزارههای آشکار در فضای سیاسی کشورمان میتوان یافت که در این مجال کوتاه به ۲ مورد از این گزارههای کلیدی اشاره میکنم:
گزاره اول «انتخابات آزاد» است.
درباره «انتخابات آزاد» یا تعبیر دیگر آن «انتخابات در چارچوب استانداردهای جهانی» روشنگریهای بهجایی انجام شد؛ اما این توطئه هماهنگ با طرف خارجی آنچنان عمیق است که برای پیشگیری از فتنهای جدید، ما نمایندگان مردم در پیشگاه خداوند مکلفیم بارها و بارها روشنگری کنیم و پیرامون مقاصد جدید فتنهگران هشدار دهیم.
چه انگیزه و مجموعه اهدافی سبب شده است برخی سیاسیون و از جمله باسابقهها تلاش کنند در آستانه انتخابات ۹۲، شائبه «آزاد نبودن انتخابات» را مطرح کنند؟ طرح شعار انتخابات آزاد در شرایط فعلی درصدد القای چیست؟ پاسخ واضح است؛ طراحان این کلیدواژه در هدف کوتاهمدت خودشان دنبال ناامنی روانی برای افکار عمومی و سلب اعتماد عمومی از مجموعه نظام در انتخابات آتی هستند.
شعار انتخابات آزاد عمدتا از سوی عوامل، همراهان و حامیان فتنه ۸۸ مطرح میشود، همین موضوع نشان میدهد منشاء و خاستگاه طرح شعار انتخابات آزاد و انتخابات در چارچوب استانداردهای جهانی، دقیقا منطبق بر خاستگاه فتنه ۸۸ است؟ آیا غیر از این است؟ چه کسی میتواند ادعا کند عوامل، حامیان و همراهان فتنه ۸۸ نیت خیری از طرح یک امر بدیهی به نام انتخابات آزاد دارند؟ آیا میشود رد پای درشت منافع شخصی افراد در این طرح را ندید؟
موضوع کاملا مشخص است؛ رفتاری که برخی آقایان برای منافع سیاسیشان دنبال میکنند عینا چنگ انداختن بر چهره انقلاب است. چرا برخی انقلابیون بریده، انقلاب را ارثیه پدری خود میدانند و تصور میکنند انقلاب نردبان قدرتطلبی آنهاست؟ منافع شخصی چرا باید بر منافع ملی اولویت یابد؟ چرا توجهی به وجهه و آبروی انقلاب نمیشود و میزان برای آنها قدرت است؟ آقای هاشمیرفسنجانی که از منادیان اسم رمز «انتخابات آزاد» است، چرا سال ۶۸ از بابت انتخابات آزاد دلمشغولی نداشت؟ چرا سال ۷۲ که دولتمردان آقای هاشمی انتخابات ریاستجمهوری ششم را برگزار کردند، ایشان نگران «انتخابات آزاد» نبودند؟ اگر کسی در آن زمان از انتخابات آزاد میگفت، با چه برخوردی از سوی آقای هاشمی مواجه میشد؟ سال ۷۶ آیا رقیب بازنده کاندیدای مورد حمایت آقای هاشمی باید ادعای تقلب در انتخابات میکرد؟
آیا رقبای رئیسجمهور سابق در انتخابات دوره هشتم در سال ۱۳۸۰ از انتخابات آزاد حرف زدند؟
اما اکنون عدهای بذر تردید در دل مردم میافکنند تا بستر فتنه آینده را فراهم کنند. رواج ساختارشکنی و بیقاعدگی با طرح شعارهای شائبهدار نشانه آشکاری است که ما را از یک طراحی جدید برای آینده خبردار میکند.
جالب اینجاست برخی به اشتباه دانسته یا ندانسته در روزی که جشن ملی و دینی ملت ایران برقرار بود، واژه «انتخاب آزاد» را به زبان راندند که این اقدامشان ملالی بود بر دل دوستداران انقلاب که چرا باید از تریبون افتخار مردم استوار ایران اسلامی یک چنین صحبت هایی شنیده شود. مگر آن پیر جماران و یار سفر کرده نفرمود که طوری سخن نگویید که دشمنان این مرز و بوم شاد شوند؛ حال آیا اینگونه رفتار میکنیم؟
و اما گزاره توطئهآمیز آشکار دوم در فضای سیاسی کشور یعنی «تحریم» که البته درستتر این است که بگوییم خیانت و تحریم. بر پایه این بستر ساختارشکن پیشگفته، قرار است چه بنایی بالا برود؟ متاسفانه باز هم گزارههای مشهودی هست که نشان میدهد یک سناریوی پیچیده با نقشآفرینی یک جریان سیاسی داخلی و با پشتیبانی بیرونی در حال اجراست. انتخابات ۸۵درصدی سال ۸۸ به جای آنکه باعث خیز بلند کشور برای عبور از موانع و رسیدن به اهداف شود، با فتنهانگیزی جریان سیاسی دوم خرداد موجب طمعانگیزی دشمنان شد. اکنون با گذشت بیش از ۳ سال از فتنه ۸۸ آیا کسی تردید دارد که بخش عمدهای از تحریمهای اخیر ناشی از فتنه ۸۸ است؟
چه رازی در اتحاد مثلثی فتنهگران داخلی، سلطنت طلبان فراری و وزرای خارجه آمریکا و انگلیس می توان یافت که همگی متفق القول بر ادامه فشار تحریم بر ملت ایران اذعان می کنند و می گویند راه برای پیروزی بر ایرن همین است.
اکنون سران جریان فتنه انگیز داخلی علنا نظام اسلامی را با تحریمها تهدید میکنند! اظهارات اخیر آقای موسویخوئینیها و تهدید صریح نظام به تحریمهای تشدید شده آیا معنایی غیر از حمایت خارجی از جریان فتنه برای نقشآفرینی در انتخابات آینده دارد؟ بیایید درباره مذاکرات هستهای اشارهای کوتاه داشته باشیم؛ چرا روند مذاکرات بعد از انتخابات ۸۸ با مسیر آن در قبل از انتخابات کاملا متفاوت بود؟ در آستانه انتخابات ریاست جمهوری یازدهم نیز چرا طرف غربی ناگهان میز مذاکره را ترک میکند؟ آیا قرار است باز هم اتفاقی بیفتد؟ به عنوان نمونه آیا قرار است فشار طرف خارجی بر نظام و مردم، اهرمی برای سوءاستفاده سیاسی ـ انتخاباتی گروهی در درون کشور شود؟ بیاییم واقعبینانه به امور نگاه کنیم؛ جریان دوم خرداد اکنون با کارت دشمنان قسمخورده انقلاب اسلامی به بازیگری سیاسی در کشور مشغول است! تاریخ این مملکت از جریانی که پیشرفت و معیشت مردم را با قدرت اجنبی به گروگان گرفته تا اهداف سیاسی خود را محقق کند، چه قضاوتی خواهد داشت؟ از همه مهمتر، چه توافقی میان جریان داخلی و طرف خارجی برای انتخابات ۹۲ صورت گرفته است؟ به نظر میرسد بخش قابل توجهی از این فتنه بر معیشت و قدرت مردم متمرکز است تا هدف بر زمین مانده سال ۸۸ دنبال شود. تحریمهای فزاینده به عنوان مکمل فتنه ۸۸ و تسری فتنه به سایر لایههای اجتماعی و اقتصادی عمل میکند. با در نظر گرفتن این شرایط، اکنون این سوال مطرح است که جریان داخلی و عامل تحریمهای بیرونی، بر سر چه چیزی توافق کردهاند؟
وجه بسیار مهمی از فتنه آینده که اخیرا با فرمایشات انقلابی رهبر انقلاب نقش بر آب شد، قابل تامل است. تلاش برای ایجاد فضای طرح موضوع مذاکره با آمریکا به صورت ویژه از سوی هاشمیرفسنجانی مطرح شده و دنبال میشود. او حتی تلاش کرد ماجرای پرسوال تابستان ۶۷ را با احوال امروز کشور مقایسه کند؛ قیاسی که از فرط بیربطی خنده آمد خلق را. بنابراین سناریو تا حدود زیادی مشخص است: «یک فشار همهجانبه بیرونی به سود یک جریان سیاسی داخلی برای تحقق اهداف مشترک طرفین.»
قرار است با تقویت مواضع جریان فتنه در داخل ایران چه تغییری ایجاد شود؟ کدام سیاستها در جمهوری اسلامی ایران باید تغییر یابد؟ آمریکا و انگلیس در ایران به چه چیزی دلخوش کردهاند؟ نسخه آنها برای رسیدن به شرایط مطلوب در ایران چیست؟ و در نهایت اینکه چرا رهبر معظم انقلاب به برخی در داخل و خارج یادآوری میکنند که انقلابی هستند؟
همه اینها یک پاسخ واضح و معین دارد. رهبر انقلاب اکنون مقابل یک طراحی بسیار خطرناک ایستادهاند. در این طراحی، نظام و رهبر انقلاب مقابل یک هجمه وسیع سیاسی ـ اقتصادی قرار میگیرد تا هدف نهایی این افراد یعنی «جام زهر» محقق شود. جام زهری که برای آمریکا بازگشت به ایران و تامین منافع و رفع دغدغههایش در منطقه را به دنبال دارد و برای جریان سیاسی داخلی، بازگشت به قدرت! این حاصل یک میزگرد است که یکسوی آن آمریکا و سوی دیگر نیز یک جریان مشخص سیاسی در ایران است.
اکنون ما اصولگرایان در مقام انتخاب یک تصمیم بزرگ ایستادهایم. جریان اصولگرایی بر منافع نظام استوار است. پیشینه عقیدتی ما، راه را نشانمان میدهد. مهربانی نیاز امروز گروه ها و افراد دلداده به انقلابست و
بدون شک وحدت و همدلی یک راهبرد جهت دستیابی به اهداف کلان انقلاب در مقطع کنونی است. شهدا ما را نظاره می کنند. بهشتی، مطهری، علم الهدی و احمدی روشن ما را می نگرند که در برابر کسانی که مقابل انقلاب ایستاده اند چه می کنیم و چه رفتاری با یکدیگر داریم. باید بدانیم انتخابات آینده، رقابت میان عزت و ذلت است.
ما نمایندگان مردم، دغدغه ویژهمان در این شرایط، بهبودی وضع معیشت مردم است. در این زمینه بایدجهادیباموالهم وانفسهم صورت گیرد. مردم این سرزمین مردمانی باشرف و بزرگمنش هستند. نظام و بویژه مجلس شورای اسلامی باید رفع دغدغههای اقتصادی را وجهه همت قرار دهد. با این حال آنهایی که اهداف شوم سیاسی خود را در جامعه با بیانی چون بهبود وضعیت اقتصادی در قبال مذاکره با آمریکا عرضه میکنند باید بدانند مردم حسینی ایران، عزت و شرفشان را نمیفروشند. رابطه با آمریکا هیچگاه موجب بهبود وضعیت اقتصادی نخواهد شد؛به قول ظریفی، بزرگترین قربانی رابطه با آمریکا، خود آمریکاست که اکنون در وضعیت بغرنج پرتگاه اقتصادی دست و پا میزند و بدهی ۲۶ تریلیون دلاری به بار آورده. اکنون این آمریکاست که نیازمند ایران است. به تعبیر مقام معظم رهبری آمریکا اکنون به واسطه انقلابهای منطقه بشدت تضعیف شده است و با طرح موضوع مذاکره به دنبال رهایی از این وضعیت با دادن آدرس غلط به افکار عمومی منطقه است. با در نظر گرفتن این وضعیت، اکنون سوال ملت از شرکای داخلی آمریکا این است که نجات آمریکا از وضعیت بغرنج فعلی، برای شما چقدر تمام میشود؟ آیا حسابش را کردهاید؟ این بار دیگر مانند سال ۸۸ نیست که مصلحت مانع برخورد انقلابی شود، این بار مرکز ثقل یا کانون تحولات کاملا مشخص است و مردم تحولات را دقیق رصد میکنند.
در پایان بر خود واجب میدانم درباره اتفاقات روز ۲۲ بهمن در قم اشارهای داشته باشم.
عزیزان! در جایی که رهبری حکیم انقلاب همه را توصیه به حفظ وحدت و آرامش میکنند و از حرکتهای احساسی معارض با آرامش کشور با عنوان خیانت یاد میکنند فقط روی این سخن با مسؤولان نیست بلکه شامل همه است بویژه برخی جوانان که ممکن است برخوردهای احساسی آنان صحنههای غیراخلاقی و زشتی را بهوجود آورد که نمونهای از آن را در مراسم ۲۲ بهمن قم در حرم حضرت معصومه (س) و اخلال در جشن بزرگ انقلاب شاهد بودیم. اگر بنا بر برخی اقوال این حرکت سازماندهی شده باشد گناه خطاکاران سنگینتر و خیانت، بزرگتر است و مسؤولان امر با جدیت بیشتر باید این مساله را پیگیری کنند.
همه باید بدانیم که کشور نیاز مبرم به آرامش دارد؛ هیچ بهانهای برای سلب آرامش عمومی در کشور از هیچ کسی پذیرفته نیست. این نظام بهترین سیستم برای احقاق حقوق مردم و عدالتورزی است. اختلافات و برهم زدن آرامش کشور بسیار آسیبزاست و اولین تاثیرش را در معیشت مردم میگذارد، چون سوای از هرز دادن و تلف کردن پتانسیلهای کشور، دشمن را در دشمنی بیشتر مصممتر و در فشار بیشتر امیدوارتر میکند. دشمن برنامههای بسیار خطرناکی تدارک دیده است بنابراین باید مراقب شیطنتها و سوءاستفاده از احساسات بود.