مرکز پژوهشهای مجلس انجام داد؛
بررسی برنامهریزی در کشور هندوستان
سابقه برنامهریزی در هندوستان، به عنوان ابزاری برای توسعه اقتصاد به انتشار کتاب «اقتصاد برنامهریزی شده برای هند» توسط Sir M.Visvesvarayya در سال 1934 باز میشود.
مرکز پژوهشهای مجلس شورای اسلامی در فرآیند مجموعه مطالعات الگوی مطلوب برنامهریزی، به بررسی برنامهریزی در هندوستان پرداخت.
به گزارش ایلنا، به نقل از روابط عمومی مرکز پژوهشهای مجلس شورای اسلامی، دفتر مطالعات برنامه و بودجه این مرکز اعلام کرد: سابقه برنامهریزی در هندوستان، به عنوان ابزاری برای توسعه اقتصاد به انتشار کتاب «اقتصاد برنامهریزی شده برای هند» توسط Sir M. Visvesvarayya در سال ۱۹۳۴ باز میشود.
انتشار این کتاب سبب جلب توجه و تشویق حلقههای دانشگاهی به این امر شد و در نهایت انتشار کتابهای بیشتری در این زمینه را به دنبال داشت.
اما اولین تلاش برای تدوین یک برنامه ملی برای هند، در سال ۱۹۳۸ با تشکیل کمیته ملی برنامهریزی به ریاست Pandit Jawaharlar Nehru آغاز شد.
کار این کمیته به علت بروز جنگ جهانی دوم و آشوبهای سیاسی که منجر به استعفای اعضای کنگره شد، توقف یافت، تنها در سال ۱۹۴۸ بود که کمیته ملی برنامهریزی توانست گزارشهایی را تهیه و منتشر کند.
بر پایه این گزارش در سال ۱۹۴۴ کتابی با عنوان «برنامهای برای توسعه اقتصادی هند» با هدف دو برابر کردن درآمد سرانه، سه برابر کردن درآمد ملی، افزایش ۱۳۰ درصدی محصولات کشاورزی، افزایش ۵۰۰ درصدی ستانده صنعتی و افزایش ۲۰۰ درصدی خدمات برای یک دوره ۱۵ ساله منتشر شد.
پس از استقلال هندوستان در سال ۱۹۴۷، کنگره هند یک کمیته برنامه اقتصادی تشکیل داد و از آن به بعد برنامههای مختلفی در این کشور تهیه و اجرا شدهاند.
به منظور برنامهریزی در هندوستان، ارکان و نهادهایی نظیر کمیسیون برنامهریزی در مرکز، هیئت توسعه ملی، دپارتمان یا هیئت برنامهریزی در ایالتها، کارشناسان و نهادهایی که در سطوح مختلف مردماند، نمایندگان مرکز و ایالتها و قانونگذاران و تشکلهای علمی و NGOها نقش قابل توجهی دارند که هر یک به نحوی در تدوین برنامه مؤثرند و این نهادها هندوستان را به یکی از کشورهای موفق در برنامهریزی بدل ساختهاند.