چاق شدن سیستم اداری به چه قیمتی؛
باشگاهداری در طول و عرض رفیقبازی، مسأله این است!
امروز استقلال و پرسپولیس هر کدام بیش از 20 میلیارد تومان بدهی دارند اما کسی از مدیران این باشگاهها نمیپرسد براساس کدام درآمد چنین هزینه کردهاند...
عریض و طویل شدن سیستم اداری باشگاه های استقلال و پرسپولیس در سالهای اخیر چه کمکی به این تیم های پرطرفدار کرده است؟
به گزارش خبرنگار ایلنا، 3-4 سال است سازمان تربیت بدنی و وزارت ورزش نگاه نظارتی چندانی به استقلال و پرسپولیس نداشته و هر روز شاهد عریض و طویل شدن سیستم اداری این باشگاهها هستیم اما این اتفاقات چه کمکی به این تیمهای پرطرفدار و بزرگ کرده؟ آیا زد و بندهای سیاسی پشت این ماجرا است؟ یا مشکلات به حدی است که آقایان در وزارت ورزش هم زیر سوال میروند که به چنین مسائلی ورود نمیکنند؟
در حال حاضر باشگاه سپاهان به لحاظ ساختاری بهترین باشگاه ایران است، اما آیا سپاهان هم مثل استقلال 6 معاونت دارد؟ این همه معاون در یک باشگاه مثل استقلال به چه منظوری جمع شدهاند؟ در زمان مدیریت قبلی استقلال ساختار باشگاه براساس مصوبه هیئت مدیره و به شکل کمیتهای ترسیم شده بود و فعالیت میکرد اما مدیرعامل فعلی آبیپوشان براساس کدام مصوبه آن ساختار را به هم زده؟ آیا فتحاللهزاده برای تشکیل چنین ساختاری از هیأت مدیره استقلال مصوبه دارد؟ اگر هیأت مدیره پاسخگو بود، آیا مدیرعامل باشگاه خودسرانه پست و عنوان درست میکرد؟ باشگاه استقلال در زمان مدیریت قبلی با 18 نفر اداره میشد و امروز با 70 نفر اداره میشود، چه رازی پشت ایجاد این همه معاونت است؟ امروز که صحبت از بیپولی در استقلال میشود، این پولهایی که وارد استقلال میشود، خرج افرادی که خودشان پست و سمت آنها را درست کردهاند، نمیشود؟
بحث نظارتی که از آن به عنوان یک ابزار مدیریتی یاد میشود، کجا رفته؟ سازمان بازرسی کل کشور در قبال مسائل و مشکلات مدیریتی باشگاههای بزرگ مثل استقلال و پرسپولیس چه واکنشی دارد و اصلا کجاست؟ بازرسی وزارت ورزش در این مقوله کجاست؟ مجمع باشگاه در این رابطه چه وظیفهای دارد؟
آیا مردم نباید باور کنند حتی هیأت مدیره باشگاهها هم جلسات دورهمی را در این باشگاهها برگزار میکنند؟ دوست داریم هیأت مدیره استقلال و پرسپولیس بگویند استراتژی کلان آنها در این باشگاهها چه بوده؟ جز اینکه مدیرعاملان این دو باشگاه در مطبوعات و رسانهها دنبال شو و خنداندن مردم هستند، چه دستاوردی در بحث مدیریت کلان استقلال و پرسپولیس شاهد بودهایم؟ دوستان ما که در استقلال و پرسپولیس تا این حد معاونت درست کردهاند، چه دستاوردی به لحاظ فرهنگی، اقتصادی و مدیریتی داشتهاند جز اینکه هر روز در مطبوعات و رسانهها به یکدیگر توهین کنند و بعد از چند روز دوباره در همین رسانهها قربان صدقه یکدیگر بروند؟ این فرهنگ را چه کسانی در فوتبال ما باب کردهاند؟ آیا نباید بگوییم همان فرهنگ لمپینیسم در فوتبال ایران و باشگاههای بزرگ ما رواج دارد؟
آیا نباید باور کرد پولهایی که تحت عنوان بزرگ شدن ساختار سازمان باشگاهها دریافت میشود، در حقیقت جمع کردن رفقا در جهت حمایت از مدیریت ضعیف هزینه میشود؟ دوستان عدهای را تحت عناوین مختلف دور خودشان جمع کردهاند و در مواقع اضطرار و با واسطه رسانههایی که در اختیار دارند، مصاحبههای این افراد را جهت حمایت از خودشان منتشر میکنند و در چنین شرایطی مردم حق دارند نگران شده و روی آینده باشگاه محبوبشان حساسیت نشان بدهند.
امروز استقلال و پرسپولیس مشکلات مالی زیادی دارند. یک اصل اقتصادی وجود دارد که میگوید هر سازمانی بودجهاش را براساس درآمدش تنظیم میکند. امروز استقلال و پرسپولیس هر کدام بیش از 20 میلیارد تومان بدهی دارند اما کسی از مدیران این باشگاهها نمیپرسد براساس کدام درآمد چنین هزینه کردهاند که بدهیهای نجومی روی دست باشگاهها نماند و در نهایت باشگاهها است که هر روز فشار بیشتری را تحمل میکند.
ظاهرا قلم ما برای خودمان هم دارد خسته کننده میشود، چراکه هیچ اتفاق جدیدی در بحث مدیریت باشگاهها نمیافتد و همان رفتارهای سابق همچنان ادامه دارد اما به خاطر رسالت مطبوعاتی که داریم، تکلیف است مشکلات را بگوییم و بنویسیم اما انگار گوش شنوایی نیست؟!
امیدواریم مسئولین جدید وزارت ورزش با توجه به وعدههایی که دادهاند، تحولاتی را در این باشگاهها ایجاد کرده و شاهد تغییرات در عرصه مدیریت استقلال و پرسپولیس باشیم. متأسفانه باید بگوییم برخی از مدیران به دلیل ضعف مدیریتی و پوشش آن امتیازاتی را برای مربیان خود قائل هستند که افراد مورد علاقه آنها در باشگاهها پست میگیرند و این باشگاهها محیطی شده برای زور آزمایی مدیران و مربیان و در نهایت از بین رفتن منابع بیتالمال و سیر شدن شکم رفقا و رواج ناهنجاریهای فرهنگی که این مسائل هیچ کمکی به رشد و پیشرفت باشگاهها نمیکند و همچنان شاهد پسرفت فوتبال ایران هستیم. ثمره این نوع مدیریت همان بازی سطح پایین، ملالآور و کسلکننده دربی 77 بود که دوستان به جای عذرخواهی از مردم، حرفهایی میزنند که در معادلات فوتبال هیچ جایگاهی ندارد.
گزارش: مهدی نوری