سخنی با حامیان مصباح یزدی
دنیای سیاست دنیای تعارفات و عشقورزی نیست
در اکثر قریب به اتفاق این مقالات آیتالله از هر اشتباهی یا هر ایرادی مبرا شده و تمام کارهای گذشته و حال (و احیانا آینده) او مورد تایید قرار میگیرد. گویی که او معصوم است و هیچ اشکالی ندارد.
وقتی آیتالله در اکثر موضوعات سیاسی نه تنها اعلام نظر میکنند که حتی موضع هم میگیرند، باید منتظر نقد آن نیز باشند. چراکه دنیای سیاست دنیای تعارفات و عشقورزی نیست.
به گزارش ایلنا، الف در ادامه نوشت: هر از چندگاهی حامیان آیتالله مصباح به بهانه مقالاتی که در سایتها یا روزنامههای مختلف نسبت به نقد عملکرد و تفکرات ایشان نوشته میشود فرصتی مییابند تا مصاحبههایی کرده و مقالاتی بنویسند که به زعم خودشان "روشنگری" کرده باشند. در اکثر قریب به اتفاق این مقالات آیتالله از هر اشتباهی یا هر ایرادی مبرا شده و تمام کارهای گذشته و حال (و احیانا آینده) او مورد تایید قرار میگیرد. گویی که او معصوم است و هیچ اشکالی ندارد.
جدای از این کنش و واکنشهای سیاسی و حق یا ناحق دانستن آنان نکاتی وجود دارد که بد نیست به آنها توجه کنیم:
شخصیت آیتالله مصباح از دو حال خارج نیست:
۱) علمی – علمی
۲)علمی – سیاسی
موضعگیریهای صریح ایشان نسبت به بسیاری از مسائل (حتی روزمره) سیاسی این حقیقت را بر همگان آشکار میسازد که شخصیت ایشان سیاسی- علمی است، نه علمی- علمی. البته در روزگار کنونی وجه سیاسی شخصیت ایشان در مقایسه با وجه علمی آن فعالتر و پررنگتر به نظر میرسد.
حال سوال این جاست که آیا نقد عملکرد سیاسی یک شخص تابوست؟! پاسخ مشخص است نقد عملکرد سیاسی یک شخص نه تنها به خودی خود اشکالی ندارد که یک فضیلت نیز میتواند باشد، چرا که میتواند در دراز مدت امکان تصفیه افکار شخص از آنچه شایسته نیست را فراهم آورد.
آیتالله مصباح نیز از این قاعده مستثنی نیست و وقتی در اکثر موضوعات سیاسی نه تنها اعلام نظر میکنند که حتی موضع هم میگیرند، باید منتظر نقد آن نیز باشند. چراکه دنیای سیاست دنیای تعارفات و عشقورزی نیست و اساساً هر کسی در هر زمانی باید منتظر نقد گفتههای خود باشد.
البته پیچیدگیهای عالم سیاست به گونهای است که امکان رفتار صددرصد درست در آن کم است، پس بهتر است افراد پس از پی بردن به اشتباهات و پذیرفتن آنها به اصلاح بپردازند. به عبارت دیگر سخنرانی و اظهار نظر افراد در امور سیاسی آیه قرآن یا سخن معصوم نیست که بتوان همیشه به آنها استناد یا از آنها دفاع کرد.
نکته دیگر آن است که ناراحتی و نگرانی همیشگی حامیان آیتالله نسبت به نقدهای وارده به ایشان در حالی است که جبهه پایداری که آیتالله را پدر معنوی خود میداند از برچسب زدن و نقد کردن و یا حتی تخریب، هیچ ابایی ندارد و در هر زمان که به زعم خودشان "تکلیف" احساس شد، هر برچسبی را به هر کسی که بخواهند نسبت داده و «اناالحق زنان» به اثبات خویش میپردازند.
بیبصیرت، ضدولایت، جریان فتنه، نخ تسبیح فتنه، جریان انحرافی، تکنوکرات، سازشگر، جریان تردید و... از جمله دهها عنوانی است که حامیان آیتالله در مواقع لزوم از آنها بهره میجویند و سران قوا و وزیر و وکیل و نماینده مجلس و مرجع تقلید و... از این عناوین در امان نیستند.
نکته آخر اینکه حتی اگر در جایی مطلبی نوشته شد که بعد از مطالعه آن فهمیدیم به ایشان جفا شده و در واقع تخریبی صورت گرفته، چاره کار پاسخگویی با لحنی مودبانه و منصفانه و مستدل به آن اظهارات است نه اینکه غوغاسالارانه آن چنان یک نقد ساده را تابوشکنی جلوه دهیم تا مجبور شویم تخریبی را با تخریب پاسخ دهیم.
باور نگارنده بر این است که این نوع رفتار حامیان نه تنها به نفع ایشان نیست که به ضرر ایشان است. فلذا بهتر است مریدان نقد ایشان را "جرم" و منتقدین را "مجرم" نپندارند و دست از پرخاشگری و تعصبهای بیجا برداشته و به رفتاری عقلانی روی آورند.