خبرگزاری کار ایران

خبرهایی که آدم با خواندن‌شان یکجوری می‌شود!

کمی تمرین لازم بود تا «یارانه»، «پایانه» و «رایانه» را با هم قاطی نکنم. یک کلمه‌هایی اما نمی‌شود که بشود یعنی فارسی‌بشو نیستند انگار.

راستش من هنوز هم دلیل ترجمه‌کردن اسم غذاها را نمی‌فهمم مثل اینکه بیاییم اسم مکان‌ها را فارسی کنیم و به برج «پیزا» بگوییم «کج برج» یا چیزی شبیه این

به گزارش ایلنا،نامه به نقل از حاشیه نوشت، حرف «گ» بود و همه روی اسم غذا گیر کرده بودیم. «گشنه پلو»یی هم که من رو کردم، کاری از پیش نبرد و من هم مثل بقیه صفر گرفتم. نوبت به مریم خواهرم که رسید، دیدم سینه سپر کرده و یکجوری نگاه‌مان می‌کند انگار چیزی می‌داند که ما نمی‌دانیم. گفت: «گرد لقمه». ما هم خندیدیم و خواستیم برایش صفر بگذاریم که با هیجان کودکانه‌ای گفت: «الکی نیست به خدا. یعنی همبرگر. اسم فارسی‌شه. پیتزا هم می‌شه کش‌لقمه.» توضیحش افاقه‌ای نکرد و صفر را گرفت اما چند سالی طول کشید تا باورم شود آن حرف‌ها شوخی نبوده و یکجایی وجود دارد که این اسم‌ها را می‌گذارند. بعدش هم خودم شدم از مشتریان پروپا قرص بعضی از همان کلمات فارسی شده «فرهنگستان ادب و زبان فارسی». البته کمی تمرین لازم بود تا «یارانه»، «پایانه» و «رایانه» را با هم قاطی نکنم. یک کلمه‌هایی اما نمی‌شود که بشود یعنی فارسی‌بشو نیستند انگار.

راستش من هنوز هم دلیل ترجمه‌کردن اسم غذاها را نمی‌فهمم مثل اینکه بیاییم اسم مکان‌ها را فارسی کنیم و به برج «پیزا» بگوییم «کج برج» یا چیزی شبیه این. آدم دچار یک حسی می‌شود از این کار؛ یکجورهایی خجالت می‌کشد. به‌هرحال چند روز پیش که فهرست جدیدی از کلمات تازه مشرف شده به زبان فارسی منتشر شد، همین حس را داشتم؛ چیپس شده «برگک». «پی‌غذا» جای دسر نشسته. «خمیراک» قرار است «پاستا» باشد و «سوپراستار» را از این پس «اَبَر ستاره» بگوییم. احتمالا زمان، تکلیف خیلی چیزها را روشن خواهد کرد؛ باید منتظر ماند و دید این کلمات بین مردم رایج می‌شود یا گوشه فرهنگستان ادب و زبان فارسی خاک می‌خورند؟ اما من یک سوال جدی در این‌باره دارم؛ اینکه خود سازنده‌های این کلمات از این به بعد وقتی پاستا می‌خواهند، می‌گویند خمیراک می‌خواهیم؟

2- چند سال پیش تا یک قدمی پیکان 57 آمدند ولی دست خالی برگشتند. «جرمی کلارکسون» یک سال بعدش گفته بود دوست دارد کل ایران را با پیکان بگردد. من هم دلم می‌خواست «تخت گاز» که پربیننده‌ترین برنامه تلویزیونی درباره اتومبیل است، فقط فراری و پورشه و فورد را نشان ندهد و هرچند با کیلومترها فاصله اما پیکان هم در فهرست ماشین‌های امتحان شده آنها جایی داشته باشد؛ همین پیکانی که روزگاری تمام خیابان‌های شهرهای ما پر شده بود از آن و حالا کمتر توی خیابان دیده می‌شود و کسی هم اگر دارد، دعا دعا می‌کند پول قلمبه‌ای گیرش بیاید تا از شرش خلاص شود. به‌هرحال گرچه جرمی و دارودسته تخت‌گازی‌اش را آن سال به ایران راه نداند و پیکان همچنان مهجور ماند اما حالا قرار شده تا برنامه‌ محبوب آنها را با نام «استارت» دوبله و از صداوسیما پخش کنند یعنی ما هم همپای 350 میلیون نفر دیگر در جهان این برنامه را از تلویزیون کشورمان تماشا کنیم. پس احتمالا هنوز همه درهای امید به روی پیکان بسته نشده و این فرصت هست که جرمی، ریچارد و جیمز اجازه ورود به کشورمان را پیدا کنند تا قبل از اسقاط آخرین پیکان، بشود یک بازی خداحافظی باشکوه برای خودرو ملی پیشکسوت‌مان ترتیب دهیم.

3- با ریش آنکادر شده، خیلی جدی درباره فیلم‌ها حرف می‌زد و از دل صحنه‌های فیلم چیزهایی را توضیح می‌داد که ما نمی‌دیدیم؛ گمانم همان روزها بود که کم‌کم با سینمای دنیا آشنا می‌شدم و سعی می‌کردم با دقت فیلم ببینم تا متوجه نکات ظریف داستان بشوم. همان روزها بود که فهمیدم فیلم‌ها حتما چیزی بیشتر از اشک، خنده و هیجان دارند. همان روزها بود که فهمیدم فیلم دیدن هم مثل خواندن کتاب مساله‌ای جدی است و می‌شود فیلم دید و فقط سرگرم نشد، فیلم دید و زندگی کرد و بزرگ شد. حالا از همان مرد با همان ریش که بعدها فهمیدم «محسن آزرم» است، کتابی منتشر شده با نام «فیلم کوتاهی درباره دیگران» که گفت‌وگویی است با «ژان کلود کاریر» درباره سینما و گفت‌وگویی هم با «عباس کیارستمی» درباره کاریر فرانسوی یعنی کسی که از مطرح‌ترین فیلمنامه‌نویسان جهان است و با کسانی چون «لوئیس بونوئل»، «فولکر شلوندورف»، « ژان‌لوک گدار» و «ناگیسا اوشیما» کار کرده است. او نمایشنامه‌ای هم براساس «منطق‌الطیر» شیخ عطار نوشته که توسط «پیتر بروک» کارگردان مشهور تئاتر روی صحنه رفته است. کاریر حرف‌ها و خاطرات جذاب بسیاری در گفت‌و‌گو با مرد ریش آنکادر شده رو کرده که واقعا کتاب را خواندنی کرده است.

ارسال نظر
پیشنهاد امروز