بازی دو سرباخت یک دبیرخانه
آمدیم و آقای جلیلی در این انتخابات رأی نیاوردند (چنانکه تا این لحظه احتمال این رویداد بیشتر است). آیا ایشان و معاونش، همچون گذشته، اقتدار و وجهه خوبی برای مذاکره کردن خواهند داشت؟ مسلما نه، و حتی تمرکز کافی هم برای رصد جریانات و اتفاقات عرصه مذاکرات را نخواهند داشت.
داستان معروف شکست مسلمانان در جنگ احد را احتمالاً شنیدهاید. یک دلیل ساده داشت، تعدادی تیرانداز که در بالای تپهای مشرف بر مسیر دور زدن مسلمانان توسط مشرکین قرار گرفته و مسئول حفاظت از آن گردنه استراتژیک بودند، به هوای جمعآوری غنائم، ماموریت خود را رها کرده و به دنبال جمع آوری غنائم رفتند. مشرکین هم از فرصت استفاده کرده و از پشت به مسلمانان حمله نموده و ضربات سنگینی بر پیکر ارتش اسلام وارد آوردند.
به گزارش ایلنا، الف در نوشت: حالا داستان ریاست جمهوری در کشور ما هم شده همان جمع آوری غنائم. انگار همه میخواهند کارگردان فیلم باشند. هیچ کس حاضر نیست به دستیاری و فیلمبرداری و بازیگری اکتفا کند. همه به دنبال شماره یک شدن هستند. از بزرگ و کوچک، اما در این میان، چند نفری هستند که حکم همان تیراندازهای جنگ احد را دارند. از این جمله میتوان به دبیر شورای امنیت ملی آقای جلیلی اشاره کرد. ایشان پس از ثبت نام و تایید توسط شورای نگهبان گویا مدتی است که برای انتخابات ریاست حمهوری مرخصی گرفته اند! در این زمینه سوالاتی به ذهن متبادر میشود؛
اول اینکه دراین مدت که ایشان مشغول فعالیتهای سنگین انتخاباتی هستند، وظیفه خطیر دبیری شورای امنیت برعهده چه کسی است؟ آیا این ماموریت، یک پست و سمت تشریفاتی است که بود و نبود فردی در این جایگاه، لطمهای به روند پروندههای مهم دیپلماسی کشورمان از جمله پرونده هستهای وارد نکند؟
در شرایطی که یکی از سرنوشتسازترین عوامل بروز خیلی از مشکلات اقتصادی و سیاسی کشور، یعنی تحریمها، از کانال این مذاکرات و عدم تفاهم این تیم بر ما تحمیل شده، آیا بهتر نبود که دبیر و مذاکره کننده ارشد کشور ما، تمام همّ و غم خود را بر وظیفه محول شده به ایشان میگذاشت؟
بهتر نبود در این شرایط حساس و به قول بزرگان، در این پیچ و گردنه تاریخی، دوستان تقسیم کار را میپذیرفتند و دست از جمعآوری غنائم میکشیدند؟ نکته دردناکتر این است که آقای جلیلی، معاون خود در شورای امنیت را هم که لااقل میتوانست، تا حدودی جای خالیاش را پر کند، در اقدامی نسنجیده، به سمت مسئول ستاد اتخاباتی خود منصوب نمودند! و با این کار هردو نفر مسلماً تمام وقت درگیر انتخابات میشوند. یعنی دبیر و معاون شورای عالی امنیت ملّی کشور بودن این قدر سمتهای تشریفاتی و بیاهمیتی تلقی میشوند که میتوان حداقل یک ماه از آن مرخصی گرفت؟ (مسلماً درگیر انتخابات مهمی همچون ریاست جمهوری شدن، مدتها وقت و فکر نامزدها و اعضای ستادشان را مشغول می کند).
علاوه بر اینها، آمدیم و آقای جلیلی در این انتخابات رأی نیاوردند (چنانکه تا این لحظه احتمال این رویداد بیشتر است). آیا ایشان و معاونش، همچون گذشته، اقتدار و وجهه خوبی برای مذاکره کردن خواهند داشت؟ مسلما نه، و حتی تمرکز کافی هم برای رصد جریانات و اتفاقات عرصه مذاکرات را نخواهند داشت. اگر هم پیروز شدند که دیگر به هیچ وجه قادر به ادامه این وظیفه نمیباشند، و درآن صورت آیا دفعتاً میتوان افراد جدیدی را جایگزین نمود؟ آیا به صلاح کشور است که در این شرایط پیچیده مذاکرات، با تغییر تیم مذاکره کننده، ریسک کسب تجربه و آزمون و خطا را بپپذیرد؟ آقای جلیلی و باقری چه در این انتخابات پیروز شوند و چه بازنده، ضربه اصلی را کشور و منافع ملّی میخورد، که باید در هر صورت تیم مذاکره کننده را عوض کند. و مسلما تجربهای که دوستان از قِبَل این فرصتی که نظام در اختیارشان قرار داده، به علت کاهش اعتبار یا مشغول فعالیت بزرگتر شدن، بیاستفاده میماند (بیاستفاده برای مذاکرات حساس کنونی).
ای کاش دوستان و عزیزانی که در این کشور پست و سمتی میگیرند، احترام شأن و جایگاه اکتسابی را نگه دارند. باور کنیم که کشور به همه نیروها در سمتهای مختلف نیاز دارد. اهمیت یک مذاکره کننده مقتدر و با تجربه برای کشور ما کمتر از یک رئیس جمهور مقتدر نیست، و چه بسا مذاکره کننده خوب برای کشور منافع بیشتری هم به ارمغان بیاورد. در همین زمینه می توان به حرکت غافلگیر کننده آقای مهمان پرست، سخنگوی سابق وزارت امور خارجه هم اشاره کرد. ای کاش ایشان هم در این شرایط انتخابات و تغییر و تحول، دست از بلند پروازی برمی داشتند و به وظیفه محوله خود به نحو احسن می پرداختند. نه این که وضعیتش این گونه شود که از آنجا رانده و از اینجا مانده باشد.