چه کسانی در بهشت به استقبال چاوز رفتند؟
افرادی که در این ویدئو چاوز به سمت آنان میرود عبارتند از ارنستو چهگوارای مبارز، سیمون بولیوار رهبر مبارزات استقلالطلبانه آمریکای لاتین، بانوی اول آرژانتین اوا پرون، سالوادرو آلنده رئیسجمهور درگذشته شیلی، انقلابی معروف نیکاراگونه سزار ساندینو و نفر آخر، رهبر استقلال ونزوئلا.
طرفداران هوگو چاوز، رئیسجمهور فقید ونزوئلا، اخیر یک انیمیشن را در سطح اینترنت منتشر کردهاند که در آن، چاوز در حال ورود به بهشت تصویر شده و پس از ورود، رهبران انقلابی و استقلالطلب آمریکایی لاتین از وی استقبال میکنند؛ اما افرادی که در بهشت از چاوز استقبال میکنند کیستند؟
به گزارش ایلنا به نقل از سایت «تابناک»، افرادی که در این ویدئو چاوز به سمت آنان میرود عبارتند از ارنستو چهگوارای مبارز، سیمون بولیوار رهبر مبارزات استقلالطلبانه آمریکای لاتین، بانوی اول آرژانتین اوا پرون، سالوادرو آلنده رئیسجمهور درگذشته شیلی، انقلابی معروف نیکاراگونه سزار ساندینو و نفر آخر، رهبر استقلال ونزوئلا.
چهگوارا:
«ارنستو رافائل گوارا دلاسرنا» که بیشتر به نام «چهگوارا» یا «الچه» شناخته میشود، پزشک، چریک، سیاستمدار و انقلابی مارکسیست، در آرژانتین زاده شد و در بولیوی دستگیر و کشته شد.
«چه» یکی از اعضای جنبش ۲۶ ژوئیه فیدل کاسترو بود. این جنبش در سال ۱۹۵۹ قدرت را در کوبا بهدست آورد. چهگوارا چندین پست مهم در دولت جدید کوبا از جمله سفیر، رییس بانک مرکزی و وزیر صنایع را بر عهده داشت و پس از آن با امید برانگیختن انقلاب در دیگر کشورها کوبا را ترک کرد.
وی ابتدا در سال ۱۹۶۶ به جمهوری دموکراتیک کنگو رفت و سپس به بولیوی سفر کرد.
در اوایل اکتبر ۱۹۶۷ چهگوارا در بولیوی طی عملیاتی که توسط سازمان سیا طرحریزی شده بود دستگیر شد. برخی باور دارند که سیا ترجیح میداد چه را برای بازجویی زنده در دست داشته باشد، اما در هر صورت او بهوسیله ارتش بولیوی در نزدیکی وایهگرانده در مدرسه روستای لا ایگهرا در سانتا کروز دلاسیهرا به دستور«بارریه نتوس» دیکتاتور نظامی کشته شد. پس از مرگ چهگوارا، او به عنوان یک تئوریسین، متخصص در فنون جنگی و جنگآور به قهرمان جنبشهای انقلابی سوسیالیستی در سراسر جهان تبدیل شد.
سیمون بولیوار:
«سیمون بولیوار»، فرمانده انقلابی و سیاستمدار ونزوئلایی، یکی از چندین رهبر جنبش استقلالطلبانه در آمریکای جنوبی بود. بولیوار در ۲۴ جولای ۱۷۸۳ در خانوادهای اشرافی در کاراکاس به دنیا آمد. اجدادش از مأموران برجسته و عالیرتبه اسپانیا وابسته به خاندان سلطنتی پادشاهی اسپانیا بودند. خاندان وی در آن زمان از ثروتمندترین خانوادههای اسپانیایی بودهاند.
مبارزه جدی استقلالطلبانه مردم ونزوئلا برای آزادی در ۱۸۱۰ آغاز شد و فرماندهی آنرا ژنرال «فرانسیسکو د میراندا» بهعهده داشت. او از بولیوار دعوت به همکاری و پیوستن به سپاه مبارز آزادیخواهانه ونزوئلا با درجه سرگردی کرد. بولیوار به این سپاه آزادیطلب پیوست. از آوریل سال ۱۸۱۰، کلنل بولیوار به یکی از رهبران عمده جنبش آزادیبخش ونزوئلاتبدیل شد. با این حال، در ژوئن سال۱۸۲۱ بود که پس از پیروزی در کارابوبو توانست اسپانیاییها را از خاک ونزوئلا بیرون براند.
از آن پس سیمون بولیوار تلاش خود را معطوف آزاد کردن سایر مستعمرات اسپانیا در آمریکای جنوبی کرد؛ جنگ در پس جنگ و بولیوار موفق شد جمهوری بزرگ کلمبیا را متشکل از کشورهای کلمبیا، ونزوئلا و اکوادور آزاد تشکیل دهد. او مبارزات استقلالطلبانه دیگر کشورهای آمریکای لاتین مانند پاناما، بولیوی و پرو را نیز رهبری کرد.
بولیوار در ۱۷ دسامبر سال ۱۸۳۰ در نزدیکی شهر سانتامارتا در کلمبیا به علت ابتلا به بیماری سل درگذشت. تندیس او سوار بر اسب پس از مرگش ساخته و در شهر لیما پایتخت پرو برپا شد. هم اکنون تندیس او در بسیاری از شهرهای جهان برپاست. در سال ۱۳۸۵ شهرداری تهران بلواری را در شمال جنت آباد(تهران) به نام سیمون بولیوار نام نهاد.
اوا پرون:
«اِوا پِرون» معروف به «اویتا» فعال سیاسی و یکی از قدرتمندترین و محبوبترین زنان آرژانتین بود. او همسر دوم«خوآن پرون» رئیسجمهور آرژانتین و از سال ۱۹۴۶ تا زمان مرگش در سال ۱۹۵۲بانوی اول این کشور بود.
اوا پرون در سن ۳۳ سالگی در سال ۱۹۵۲ به دلیل سرطان درگذشت و پیش از مرگش کنگره آرژانتین به وی لقب رسمی «رهبر روحانی ملت» را اعطا کرده بود. زندگی اوا پرون موضوع کتابها، فیلمهای سینمایی، نمایشها و تئاترها و سریالهای بسیاری در سراسر جهان، بویژه در آمریکای لاتین بوده است. در سال ۲۰۱۱ اما کتابی که به نام «راهنمای سیاستهای زشت آمریکای لاتین» منتشر شده، مدعی است که اوا پرون کشورش را به پناهگاهی امن برای نازیهای بسیاری مبدل کرد که پس از جنگ جهانی دوم و شکست آلمان هیتلری، متواری بودند.
سالوادور آلنده:
سالوادور آلنده سیاستمدار مارکسیست و از بنیانگذاران حزب سوسیالیست شیلی بود. او از نوامبر ۱۹۷۰ تا سرنگونی و مرگش در پی کودتای ۱۱ سپتامبر ۱۹۷۳ میلادی، رئیسجمهور شیلی بود. از او به عنوان اولین رئیسجمهور مارکسیست که با رأی و دموکراسی به قدرت رسید نام میبرند.
آلنده بیش از 40 سال در صحنه سیاسی و حزب سوسیالیست شیلی حضور داشت. او پیش از رسیدن به ریاستجمهوری در انتخابات ۱۹۷۰ در مقامهای سناتور، نماینده و وزیر کابینه فعالیت میکرد. وی پزشک بود و مدتی به عنوان وزیر بهداشت خدمت کرد. آلنده سه بار در سالهای ۱۹۵۲، ۱۹۵۸ و ۱۹۶۴ کاندیدای ریاستجمهوری شده و شکست خورده بود تا این که در ۱۹۷۰ بالاخره در انتخابات برنده شد.
پس از رسیدن به ریاستجمهوری، او برنامه سوسیالیستی جنجالبرانگیزی به نام «راهی به سوی سوسیالیسم» را پیاده و بسیاری از صنایع را ملّی اعلام کرد. در سال اول حکومت او نرخ رشد اقتصادی به 8 / 6 درصد و نرخ بیکاری به 3 / 6 در صد رسید؛ اما در سال دوم، تورم بسیار افزایش یافت، صادرات ۲۴درصد کاهش و واردات 26 درصد افزایش یافت، در همین حال نرخ واردات مواد غذایی 126 درصد بود. در ماه مه ۱۹۷۳ دادگاه عالی شیلی، دولت را به اتفاق اکثریت آرا به نقض قوانین و جلوگیری از اقدامات قانونی پلیس و تصمیمات نادرست قضایی محکوم کرد.
در اوت سال ۱۹۷۳ دیوان عالی کشور از آلنده به دلیل ناتوانی در اجرای قانون زمین شکایت کرد و نمایندگان مجلس نیز اعلام کردند که آلنده بر خلاف قانون اساسی، قوانین مجلس را به اجرا نمیگذارد. طی این قطعنامه اعلام شد دولت آلنده تلاش در به دست گرفتن کل اختیارات کشور نموده، اصل تفکیک قوا را رعایت نکرده و قانون اساسی را نقض کرده است. با این حال آلنده در ماه سپتامبر همان سال تلاش کرد طی لایحهای قانون اساسی را تغییر دهد که دولت او در ۱۱ سپتامبر ۱۹۷۳ و با کودتای نظامی به رهبری ژنرال پینوشه، فرمانده ارتش، سرنگون شد. اسناد فراوانی حاکی از حمایت و پشتیبانی دولت وقت ایالات متحده از این کودتا وجود دارد. طبق اعلام رسمی، آلنده با یک کلاشینکف اهدایی از سوی فیدل کاسترو خودکشی کرده است.
سزار ساندینو:
اوگوستو سزار ساندینو، «سرخ پوست بزرگمرد» (از ۱۸ مه ۱۸۹۵ تا ۲۱ فوریه ۱۹۳۴) در خانوادهای مرفه و زمیندار پرورش یافت و مدتها در شرکتهای آمریکایی کار کرد. وی ارتشی به نام «ارتش دفاع از حاکمیت ملی نیکاراگوئه» فراهم ساخت. وی را زاپاتای آمریکای مرکزی نام نهادهاند. ساندینو ارتشی شورشی به راه انداخت و تا ۱۹۳۳با عملیات چریکی علیه حضور امریکا مبارزه کرد. این عملیات ساندینو را به سمبل وطنپرستی برای نیکاراگوا و سایر مخالفین مداخلات امریکا تبدیل کرد. ساندینو بلافاصله با پایان دادن به شورش بادولت «ساکاسا» قرارداد متارکه جنگ را امضا کرد. اما تنش بین گارد ملی و ساندینو ادامه یافت و سرانجام در سال ۱۹۳۴ ساندینو توسط افسران گارد ملی به قتل رسید. ساندینو به قهرمان بسیاری ازمردم نیکاراگوا تبدیل شد و نام او بیش از ۴۰سال پس از قتلش در تلاشهای انقلابی برای سرنگونی دولت و تغییر بنیادی جامعه نیکاراگوا، توسط ساندنیستها به نشانه انقلاب تبدیل شد.
فرانسیسکو د میراندا:
«سباستین فرانسیسکو د میراندا رودریگز»، چهره انقلابی ونزوئلا، 28 مارس 1750 در کاراکاس متولد شد. اگرچه طرحهای خود وی برای استقلال مستعمرات آمریکایی اسپانیا شکست خورد، اما از وی به عنوان پیشرو و طلایهدار راهی یاد می شود که بعدتر سیمون بولیوار طی کرد.
میراندا زندگی رومانتیک و ماجراجویانهای داشت. وی که یک ایدهآلیست بود، برنامهای آرمانی را برای آزادسازی و متحد کردن همه مستعمرات آمریکایی اسپانیا طراحی نمود؛ اما ابتکارات نظامی وی به نیابت از آمریکای مستقل، در سال 1812 به پایان رسید. وی در این سال به دشمنانش تحویل شد و چهار سال بعد، یعنی در سال 1816، در یک زندان اسپانیایی درگذشت. اما به هر حال، ظرف 14 سال پس از مرگش، اغلب مستعمرات اسپانیایی آمریکا مستقل شدند.