خبرگزاری کار ایران

گزیده سرمقاله‌ روزنامه‌های صبح امروز

روزنامه‌های صبح امروز سرمقاله‌های خود رابه مهمترین مباحث داخلی و بین المللی اختصاص دادند.

كیهان
«این خطا چرا؟!» عنوان مقاله حسین شریعتمداری در روزنامه كیهان است كه در آن می‌خوانید:
در حالی كه آژانس بین المللی انرژی اتمی اعتراف می‌كند در بازرسی‌های همه جانبه و نزدیك به 10 ساله خود از تأسیسات هسته‌ای جمهوری اسلامی ایران هیچ نشانه قابل اعتنایی به دست نیاورده است كه حاكی از انحراف فعالیت هسته‌ای صلح آمیز كشورمان به سوی تولید سلاح اتمی -DIVERSION- باشد و به همین علت درتلاش است دست خالی خود از نشانه‌های فنی و حقوقی را با بهانه جویی‌های غیرقانونی و پاس دادن پرونده به بستر سیاسی- ارسال به شورای امنیت سازمان ملل- جبران كند، برادر عزیزمان آقای دكتر فریدون عباسی دوانی، ریاست محترم سازمان انرژی اتمی كشورمان در اظهاراتی غیرمنتظره و تعجب آور بی آن كه بدانند - یا خدای نخواسته بخواهند- نیاز مبرم 1+5 و آژانس بین المللی را برای ادامه كینه توزی علیه فعالیت هسته‌ای صلح آمیز كشورمان تامین كرد! آقای فریدون عباسی در مصاحبه با روزنامه سعودی و عرب زبان الحیات- چاپ لندن- كه در حاشیه نشست عمومی آژانس بین المللی انرژی اتمی در وین صورت پذیرفته بود ادعا كرد جمهوری اسلامی ایران در «برخی از مواقع اطلاعات نادرستی»! را در اختیار آژانس قرار داده است.

رئیس سازمان انرژی اتمی كشورمان در این مصاحبه گفته است؛ «گاهی اوقات ما اطلاعات غلطی منتقل می‌كردیم، چون چاره دیگری برای گمراه كردن جاسوسان خارجی نداشتیم.

گاهی خودمان را ضعیف و گاهی نیز قوی تر از آنچه واقعا بودیم جلوه داده ایم»! آقای دكتر عباسی در ادامه می‌گوید «هفت سال پیش تهران متوجه شد كه ماموران اطلاعاتی سازمان جاسوسی بریتانیا- ام. آی6. - اطلاعاتی را در مورد ایرانی‌هایی كه در چارچوب برنامه‌های هسته‌ای ایران با آژانس همكاری داشته‌اند، جمع آوری كرده‌اند... دانشمندان هسته‌ای ایرانی نیز كه بعدها از سوی جاسوسان صهیونیست به قتل رسیدند در میان همین افراد بودند.»

اظهارات آقای دكتر عباسی همانگونه كه انتظار می‌رفت، بلافاصله بعد از انتشار، بازتاب بسیار گسترده‌ای یافت و با استقبال آمیخته به ذوق زدگی فراوان آمریكا، اسرائیل و متحدان اروپایی آنها روبرو شد. چرا كه متأسفانه در اظهارات بی اساس رئیس محترم سازمان انرژی اتمی كشورمان، نیاز خود را به صورت یك امتیاز دریافت كرده بودند!

سؤال این است كه جناب دكتر عباسی از طرح این ادعا چه انگیزه‌ای داشته و در جغرافیای سخن خویش كدامیك از منافع ملی كشورمان را دنبال می‌كرده است؟ چرا كه بازرسان آژانس در بازرسی‌های 10 ساله خود هیچ نشانه‌ای از انحراف در برنامه هسته‌ای صلح آمیز كشورمان به دست نیاورده‌اند و دقیقا به همین علت، از یكسو پرونده را به بستر سیاسی كشانده‌اند تا نیازی به شواهد فنی و حقوقی نداشته باشند
- اعتراف البرادعی- و از سوی دیگر برای ادامه چالش، این بهانه را پیش كشیده‌اند كه جمهوری اسلامی ایران در ارائه اطلاعات لازم به آژانس صادق نبوده است! و پاسخ منطقی و حقوقی ما، این بوده و هست كه آژانس مطابق اساسنامه بر یافته‌های بازرسان خود تكیه دارد، نه اطلاعات ارائه شده از سوی كشور تحت بازرسی و دقیقا به همین علت است كه اطلاعات ارائه شده نیز راستی آزمایی- VERIFICATION- می‌شوند تا صحت و سقم آن معلوم شود و اكنون در حالی كه آژانس علاوه بر بازرسی‌های پی درپی، اطلاعات ارائه شده از سوی ایران را نیز راستی آزمایی كرده و خلاف قابل اعتنایی در آن ندیده است، آقای دكتر عباسی می‌فرمایند كه در برخی از موارد اطلاعات غلط به آژانس داده ایم! آیا جناب دكتر عباسی از این نكته بدیهی بی خبر بوده‌اند؟! آیا نمی‌دانسته‌اند كه به عنوان رئیس سازمان انرژی اتمی كشورمان با اظهارات نسنجیده و البته غیرواقعی خود، نیاز دشمن را به آنان هدیه می‌كنند؟!

ایشان می‌گوید ارائه اطلاعات غلط برای گمراه كردن جاسوسان خارجی بوده است! كه باید پرسید اولا؛ مگر آژانس بدون بازرسی و راستی آزمایی اطلاعات ارائه شده را می‌پذیرد؟ و ثانیا؛ جاسوسان خارجی نهایتا در پی آن بوده‌اند كه اطلاعات ارائه شده از سوی ایران را غلط جلوه دهند. این دقیقا و با عرض پوزش همان پی آمد و نتیجه‌ای است كه اظهارات جناب عباسی بی آنكه بخواهند در پی داشته است!

وقتی می‌فرمایند برخی اطلاعات ارائه شده غلط بوده است سخنگوی وزارت خارجه آمریكا نیز به خود حق می‌دهد بگوید از كجا معلوم اطلاعاتی كه اكنون ارائه می‌شود، نادرست و گمراه كننده نباشد؟!

با توجه به اینگونه خطاهای فاحش، آنهم در پرونده هسته‌ای كشورمان، اولین و ابتدایی ترین گام ضروری آن است كه اظهارنظر در این باره تنها برعهده مسئول تیم هسته ای، سخنگوی تیم و یا شخصیت‌هایی كه جایگاه آنان از قبل تعریف شده است، باشد.

خراسان
«سه هنگامه مبارک» عنوان سرمقاله روزنامه خراسان به قلم کورش شجاعی است كه در آن می‌خوانید:
چه فرهیخته مردمانی بودند پدران و نیاکان ما ایرانیان که چنین بایسته و دانسته و بخردانه آداب و سنن و آئینی را در تمدن و فرهنگ ایران زمین نهادینه کردند که تا هنوز و تا آینده، فرخنده، بشکوه و مایه افتخار است، نوروز باستانی که سرآغاز تحول طبیعت است یکی از این خجسته آئین‌ها و مراسم است. نام گذاری فصل‌ها و تقسیم هر سال به دوازده ماه و گذاردن نام‌های زیبا و معنادار و پیام رسان از دیگر یادگارهای فرهنگی این کهن بوم و بر است و چه نیکو آغاز پاییز را «مهر» و «مهرگان» نام نهاده‌اند تا پاییز که یک روی آن فصل زردشدن و خشک شدن برگ هاست و روی دیگر آن پایان گرما و آغاز فصل کشت و بارش است و سنت حکیمانه آفریدگار هستی، به بی مهری ما آدمیان دچار نشود و این فصل بشکوه و زیبا نیز همچون دیگر روزها و فصل‌های خدادادی نعمتی ارزنده دانسته و فهم شود و از برکات آن بهره‌ها برده شود و نیاکان خداباور و فرهیخته ما در این فصل که گاه کاشتن و برترین زمان نهادن بذر و دانه‌های گندم و دیگر غلات در دل خاک است به پاس قدردانی و به شکرانه نعم بی کران الهی، چه جشن‌ها که ساز نمی‌کردند، نیاکان یکتاپرست و خداباور ما هم قبل از اسلام و هم به برکت ظهور دین اکمل و نزول قرآن بر دل اشرف عالم امکان حضرت محمد مصطفی(ص) همه خوبی‌ها و برکات آفرینش را حاصل لطف و کرم بی حد و منتهای یگانه خالق هستی حضرت دادار رب العالمین می‌دانسته و می‌دانند.

و چه شایسته و بخردانه فهم و تدبیری کرده‌اند آنان که مهرگان را، این فصل زیبای خدایی را سرآغاز گشایش خانه‌های نورانی و ملکوتی علم و دانش کرده‌اند و مهرماه حالا، هم سرآغاز پاییز دل انگیز و ظهور جلوه‌های رنگارنگ زیبای آفرینش است و هم سرآغاز و طلیعه جنب و جوش و دلخوشی به شروع دگربار فصل دانش اندوزی و دانش پویی و دانشجویی است که همین علم و دانش به تصریح حضرات معصومین(ع) و دیگر عقلا و خردمندان عالم منشاء همه خوبی هاست همان طور که جهل و نادانی منشاء همه بدی‌ها و کژی هاست. این روزها نوگلان، نونهالان، نوجوانان و جوانان سرزنده و باهوش این سرزمین با شوق از «خانه پدری» به سوی «خانه‌های دانایی» و کانون‌های بس مبارک و نورانی تعلیم و تربیت امیدوارانه گام برمی دارند آری مطمئن و امیدوارانه در کوچه‌ها و خیابان‌ها و محله‌های روستاها و شهرهای بسیار امن جای جای ایران زمین از خانه تا مدرسه و دانشگاه‌ها در آمد و شدند، کوچه‌ها و خیابان‌های روستاها و شهرهایی که با جوانمردی و پاک بازی و سلحشوری و دلاورمردی پدران و برادران و معلمان فرزندان ایران برای زندگی امروز و همه فرداهای ایرانیان امن شده است و تا قیام منجی عالم وجود به لطف الهی امن و آرام و سربلند و همیشه در حال پیشرفت خواهد بود.

این روزها سه هنگامه و جشن بزرگ که هر یکی از آن دیگری بزرگ تر و پرافتخارتر است به هم درآمیخته و فضای میهن را پرشور و پرطراوت و عطرآگین کرده است. آن هم در خنداخند دهه کرامت و جشن و سرور خجسته زاد روز کریمه اهل بیت حضرت فاطمه معصومه (س) و پس آن گاه مبارک میلاد سلطان سریر ارتضاء حضرت علی بن موسی الرضا(ع) که بارگاه منورش ملجاء و پناهگاه همه حق باوران و امیدواران است. یکم، آغاز فصل کشت و کار و کشاورزی و نوید بارش‌های رحمت الهی و جلوه گر شدن رنگارنگ آفرینش در طلوع پاییزی دیگر از کرانه هستی. دوم، سرآغاز بازگشایی خانه‌های پاک و پاکیزه دانش آموزی و دانشجویی که مبارک هنگامه‌ای برای دانستن و دانایی و توانایی واقعی است که به فرموده حکیم فرزانه توس آن خداوندگار شعر و ادب و سراینده برترین اثر حماسی جهان،

توانا بود هر که دانا بود زدانش دل پیر برنا بود
سوم، سی ودومین سالگشت دفاع مقدس و آن هنگامه‌ای که گرچه هشت سال بیشتر نبود اما نورانی ترین و بشکوه ترین و پرافتخارترین قطعه تاریخ ایران زمین شد برای همه تاریخ. آن هشت سالی که بر بلندای همه تاریخ ایران به سرفرازی تمام بر خون هزاران هزار رزمنده و دلاورمرد غیور ایرانی ایستاده و قوام ابدی گرفته است و «سند عزت» را برای این ملت، مُهر و جاودان کرده است و پرچم غیرت و سرافرازی ایران و ایرانی را برای همیشه به اهتزاز درآورده است.

جمهوری اسلامی
«فهرست بی‌اعتبار» عنوان سرمقاله وزنامه جمهوری اسلامی است كه در آن می‌خوانید:
خبرگزاری‌های غربی به نقل از مقام‌های آمریكایی در یك آتش تهیه تبلیغاتی گزارش دادند واشنگتن نام سازمان تروریستی منافقین را از فهرست گروههای تروریستی خارج می‌كند.

این بنگاههای خبرپراكنی به نقل از مقام‌های آمریكایی كه خواسته‌اند نامشان فاش نشود، اعلام كردند: هیلاری كلینتون وزیر خارجه آمریكا تحت فشار شدید لابی صهیونیسم به رهبری "جان بولتون" یهودی، سفیر سابق آمریكا در سازمان ملل، كنگره را در جریان این تصمیم قرار داده است و بدین ترتیب دولت آمریكا بنا دارد تا هفته آینده به طور رسمی و علنی این سازمان را زیر چتر حمایت سیاسی، مالی و نظامی خود قرار داده و در ادامه دشمنی‌های خود با ملت ایران و حمایت از تروریسم گزینشی، به سران و اعضای فعال این گروهك پناهندگی اعطا كند. این حركت مقدمه‌ای خواهد بود تا دفاتر منافقین در نیویورك و واشنگتن دایر شده و سركردگان این سازمان، قدرت جولان و مانور بیشتری برای فعالیت علیه جمهوری اسلامی ایران را بیابند.

اینكه سازمان منافقین از چه سوابقی برخوردار است، شاید كمتر كسی از آن بی‌اطلاع باشد. این گروهك منحرف با ایدئولوژی التقاطی طی سالهای پس از پیروزی انقلاب اسلامی مسئول ترورها و بمب گذاریهای متعددی بوده و هزاران نفر از هموطنان بیگناه و شهروندان عادی و همچنین دهها تن از مسئولان نظام را به خاك و خون كشیده است. اعضای گروهك نفاق پس از افشای ماهیت پلیدشان در اوایل دهه شصت به آغوش دشمن حربی ملت ایران پناهنده شده و در سال‌های جنگ تحمیلی به عنوان مهره و مزدور صدام عفلقی با جمهوری اسلامی ایران جنگیدند.

پس از زمین گیر شدن ماشین جنگی صدام، منافقین به نیابت از دشمنان نظام، عملیات مرصاد را از مرزهای عراق علیه شهرهای مرزی ایران تدارك دیدند ولی رشادت جوانان این مرز و بوم، مزدوران صدام را تار و مار و وادار به عقب نشینی كرد.

در سال‌های پس از جنگ تحمیلی نیز ظرفیت سازماندهی شده این گروهك تروریستی در سركوب كردها و شیعیان عراق كه علیه جنایات رژیم صدام به ستوه آمده بودند به كار گرفته شد و نقش آنها در سركوب قیام ملت ایران بر كسی پوشیده نماند.
پرونده قطور جنایات این گروهك تروریستی با ادامه عملیات آنان برای جاسوسی از فعالیت‌های هسته‌ای ایران و ترور دانشمندان هسته‌ای ایران سنگین‌تر شد.

متأسفانه در این سال‌ها سران گروهك منافقین كه حیات تشكیلاتی و ماهیت ایدئولوژیك شان براساس جنایت و مزدوری بیگانگان نهاده شده نه تنها هیچگونه اخطاری عملی و هشداری اساسی از سوی غرب دریافت نكردند بلكه با پناه گرفتن در سایه فهرست بی‌خاصیت و صرفاً تبلیغاتی گروههای تروریستی، همچنان از حمایت‌های غرب بهره‌مند بودند.

در مدت 5 سالی كه گروهك منافقین به ظاهر در فهرست نمایشی گروههای تروریستی آمریكا قرار داشتند، همواره تحت حمایت پشت پرده آنان بوده و متقابلاً بهترین خدمات را به حامیان خود ارائه كرده‌اند ولی آنچه موجب گردیده واشنگتن به عنوان عامل تروریسم و حامی گروههای تروریستی برای خارج ساختن گروهك منافقین از فهرست تروریسم تلاش كند، موضوع اخراج آنها از پادگان اشرف در عراق بود.

دولت عراق كه پس از خروج نظامیان آمریكایی حاضر به تحمل منافقین در این كشور نبود، با اعلام ضرب الاجل به این گروهك، آنها را از اردوگاه تروریستی اشرف اخراج كرد و آمریكائیها در وهله نخست 3500 تن از اعضای این گروهك را در كمپ خود موسوم به لیبرتی در نزدیكی بغداد جا دادند.

دقیقاً از همان روزهای به پایان رسیدن ضرب الاجل دولت عراق به منافقین ساكن پادگان اشرف و مقدمات اخراج آنها، آمریكا در اقدامی كاملاً دلسوزانه! و لابد بدون هیچگونه شائبه سیاسی برای دادن پناهندگی سیاسی به سركردگان گروهك تروریستی منافقین اعلام آمادگی كرد كه شرط لازم این كار، خارج كردن نام این گروهك از فهرست گروههای تروریستی بود.

به همین منظور "جیمز وولسی" و "پورترگاس" روسای سابق سیا، "لوئیس فری" رئیس سابق "اف. بی. ای"، "مایكل موكاسی" دادستان سابق آمریكا، "تام ریج" اولین وزیر امنیت داخلی آمریكا پس از حادثه 20 شهریور 1380 (11 سپتامبر)، ژنرال "جیمز جونز" اولین مشاور امنیت ملی اوباما و چند نماینده كنگره، با باراك اوباما برای خارج ساختن نام گروهك منافقین از فهرست گروههای تروریستی و اعطای پناهندگی به آنها رایزنی كردند.

از سوی دیگر كاترین اشتون رئیس سیاست خارجی اتحادیه اروپا از كشورهای عضو اتحادیه خواسته است به ساكنان اردوگاه اشرف پناهندگی اعطا كنند و این درحالی است كه ماهیت تروریستی این سازمان در طول سال‌های اخیر هیچ تغییری نكرده تا دلیلی هر چند ظاهری برای خارج شدن این سازمان از فهرست گروههای تروریستی باشد.

حمایت
«پرونده‌ای برای رسوایی غرب» عنوان یادداشت روز روزنامه حمایت است كه در آن می‌خوانید:
نشست شورای حقوق بشر سازمان ملل برای بررسی پرونده بحرین در روزهای اخیر برگزار شد. نشست موسوم به بررسی "یو پی آر" بحرین در حالی برگزار شد كه این نهاد حقوق بشری 167 توصیه به بحرین داشت. امری كه مهر تاییدی بر جنایات ضد بشری آل خلیفه بود. از جمله مسائل مطرح در این حوزه‌ها انتقاد از نقض گسترده حقوق بشر توسط آل خلیفه، بازداشت‌ها و شكنجه زندانیان و نادیده گرفتن مطالبات مردمی بوده است. این رسوایی برای آل خیلفه‌ای كه از زمان آغاز قیام مردمی به دنبال پنهان سازی جنایات خود بوده، در حالی رقم خورده است كه این نشست چند نكته اساسی دیگر را نیز آشكار ساخت.

نخست آنكه این نشست واهی بودن ادعاهای شورای همكاری خلیج فارس و اتحادیه عرب مبنی بر تلاش برای احقاق حقوق شهروندان را آشكار ساخت. افشاگری‌های صورت گرفته در نشست شورای حقوق بشر نشان داد كه ادعاهای كشورهای عربی مبنی بر دخالت در امور سوریه برای حمایت از مردم امری واهی است چرا كه اگر این كشورها واقعا به دنبال حقوق مردم بودند به جای دخالت در امور سوریه به حمایت از مردم بحرین می‌پرداختند و با جنایات آل خلیفه مقابله می‌كردند.

دوم آنكه نشست مذكور نشان داد ادعای حقوق بشر غرب ادعایی واهی است و آنها صرفا بر اساس منافع خود حقوق بشر را تعریف می‌كنند چنانكه در قبال سوریه برای سلطه بر این كشور ادعاهای بشر دوستانه سر می‌دهند در حالی در قبال بحرین راه سكوت در پیش گرفته و حتی به حمایت تسلیحاتی از این رژیم می‌پردازند. جالب توجه آنكه كشورهای غربی در نشست شورای حقوق بشر نیز تقلای بسیاری داشته تا از آل خلیفه حمایت و مانع از افشای حقایق جاری در بحرین گردند.

سوم آنكه نشست شورای حقوق بشر باردیگر به جهانیان نشان داد كه ماهیت سازمان ملل بویژه شورای امنیت ماهیتی صرفا وابسته به غرب می‌باشد كه هیچ اقدامی برای احقاق حقوق ملت‌ها نشان نمی‌دهد. سازمان مللی كه به رغم صدها مورد نقض حقوق بشر توسط آل خلیفه و سركوب گسترده مردم بحرین، راه سكوت در پیش گرفته و نه شورای امنیت و نه مجمع عمومی هیچ موضعی در محكومیت این جنایات نداشته‌اند.

با توجه به این شرایط می‌توان گفت كه نشست شورای حقوق بشر شاید تحت فشار غرب نتواند چنان كه باید حقوق ملت بحرین را محقق سازد اما از یك سو جهانیان را بیش از پیش به مسئله بحرین معطوف می‌سازد و از سوی دیگر نقاب از چهره ضد بشری شورای همكاری خلیج فارس و اتحادیه عرب، غرب و سازمان ملل بر می‌دارد و به جهانیان نشان می‌دهد كه ادعاهای آنها در زمینه حقوق بشر ادعایی واهی است كه صرفا بر اساس منافعشان صورت می‌گیرد چنانكه همین كشورها و سازمان‌ها به بهانه حقوق بشر به بحران سازی در سوریه می‌پردازند اما در برابر درد و رنج ملت بحرین سكوت كرده و حتی حاضر به محكوم سازی زبانی جنایت آل خلیفه نمی‌باشند.

آفرینش
«پرونده هسته‌ای اسرائیل و ضرورت خاورمیانه بدون سلاح هسته‌ای» عنوان سرمقاله روزنامه آفرینش به قلم علی رمضانی است كه در آن می‌خوانید:
گر به گذشته نوع نگاه جامعه جهانی به پرونده هسته‌ای اسرائیل نگاهی داشته باشیم باید گفت كه مجمع عمومی سازمان ملل متحد از سال 1994 تا سال 2011 هر سال با صدور قطعنامه‌ای از تل آویو خواسته است تا به ان پی تی پیوسته و از «چارچوب اساسنامه و مقررات پادمانی» آژانس تبعیت کند.

گذشته از این نیز آژانس بین المللی هسته‌ای نیز از سال 1987 تا سال 1991 (پنج سال مداوم) و همچنین در سال 2009 با صدور قطعنامه، درخواست مشابهی را مطرح کرده است. چنانچه در جریان کنفرانس عمومی آژانس در سال 2011 نیز از تمامی کشورهای خاورمیانه خواسته شد تا به معاهده ان پی تی بپیوندند. (در منطقه ما فقط اسراییل است كه به ان پی تی نپیوسته است). در این بین اكنون كه در پنجاه و ششمین اجلاس سالانه آژانس بین المللی انرژی هسته‌ای یکی از موضوعات مهمی که طرح وبررسی می‌شود تهدید‌های هسته‌ای اسرائیل است، در واقع باید گفت در چند سال گذشته از نوع نگاه ایران به خاورمیانه بدون سلاح هسته‌ای در واقع طیف بیشتری از كشورهای جهان توجه جدی تری به پرونده هسته‌ای اسرائیل و تبعیض‌ها در نگاه به این پرونده در مقایسه با ایران داشته‌اند.

چنانچه از چهارماه پیش در کنفرانس بازنگری ان پی تی، در پی اعتراض شدید سفرا و نمایندگان کشورهای عضو جنبش عدم تعهد در آژانس بین المللی انرژی هسته‌ای به سلاح‌های هسته‌ای اسراییل؛این موضوع وارد مرحله نوینی شد و در کنار جنبش غیر متعهدها، 17کشور عرب عضو آژانس بین المللی انرژی هسته‌ای نیز با ارائه سندی به کمیسیون مقدماتی آژانس، اعلام کرده‌اند که اسراییل با خودداری از باز کردن درهای تأسیسات هسته‌ای خود برای بازرسی بین المللی، خاورمیانه را در معرض خطر هسته‌ای و تهدید صلح قرار داده است.

آنچه مشخص است هر چند در گذشته آژانس بین المللی انرژی خواستار پیوستن اسراییل به معاهده منع گسترش سلاح‌های هسته ای(ان پی تی) و بازدید از زرادخانه هسته‌ای این رژیم توسط آژانس شد و در یك سال و نیم پیش با ارسال نامه‌ای به 151 عضو آژانس بین المللی انرژی هسته‌ای خواستار ارائه پیشنهاد برای چگونگی واداشتن اسراییل به امضای پیمان ان پی تی شد، اما در واقع نوع نگاه كشورهای غربی به اسرائیل و حمایت جانبدارانه این كشورها از اسرائیل موجب شد كه تلاش‌های گسترده‌ای برای خارج کردن این موضوع از دستور کار آژانس بین المللی انرژی هسته‌ای و رفع مسئولیت از اسرائیل انجام گیرد. در این حال با توجه به تاكید دوباره بر موضوع پرونده هسته‌ای اسرائیل در واقع ایران به عنوان ریاست عدم تعهد میتواند در كنار همكاری و همگرایی بیشتر با اعضای عرب و غیر متعهد آژانس عملا دامنه فشارهای بر اسرائیل را افزایش دهد.

در این بین آنچه در خاورمیانه واقعیت دارد آن است كه دور ماندن فعالیت‌های هسته‌ای اسراییل از معرض بازرسی‌های آژانس، از یك سو موجب به بن بست رسیدن تلاش‌ها برای پاکسازی منطقه خاورمیانه از سلاح‌های کشتار جمعی و به ویژه سلاح‌های هسته‌ای می‌شود و از سویی هم تنها دارنده این سلاح در خاورمیانه را در مقابل تبیعض‌ها و نرم‌های رفتاری دو گانه قرار می‌دهد.

در این میان باید گفت ایران و كشورهای غیرمتعهد می‌توانند با تكیه بر ماهیت سیاسی بودن فضای آژانس و تاثیر پذیری ان از برخی قدرت‌های جهانی و پیگیری عدم برخوردهای دوگانه و گزینشی، با برهم زدن ساختار غیرعادلانه شورای حکام آژانس با كمك رسانه‌ها و بازیگران غیر دولتی و صلح طلب در جهان و همچنین یاری كشورهای غیرمتعهد عملا توجه بیشتر آژانس بین المللی هسته‌ای و جامعه جهانی به پرونده هسته‌ای اسرائیل را موجب گردند.

تهران امروز
«كمبود بودجه، خطر نظام سلامت» عنوان سرمقاله روزنامه تهران امروز به قلم حسن تامینی لیچانی است كه در آن می‌خوانید:
داستان عدم پرداخت بودجه مصوب مجلس از سوی دولت به وزارت بهداشت، به یك داستان تكراری مبدل شده است. دولت 6 هزار میلیارد تومان به وزارت بهداشت بدهكار است و انتظار می‌رود فوری و بدون فوت وقت این مبلغ به وزارت بهداشت پرداخت شود. این بودجه پس از بررسی مصوب شده و كمیسیون تلفیق ساعت‌ها برای آن وقت گذاشته است. مطابق قانون، دولت موظف به پرداخت آن به وزارت بهداشت است و در صورت عدم پرداخت وزارت بهداشت نمی‌تواند به سوی عملی شدن نظام ارجاع و پزشك خانواده گام بردارد این در حالی است كه آنها در مجلس متعهد شده‌اند كه امسال این طرح را اجرایی كنند.

اگرچه قانون‌گریزی دولت در پرداخت بودجه‌های مصوب پیش از این نیز سابقه داشته است اما شایعاتی به گوش می‌رسد مبنی بر عدم هماهنگی میان بدنه اصلی دولت و وزارت بهداشت و تنها كسانی كه از این عدم هماهنگی و اختلاف نظرها آسیب دیده و دود اختلافها هر روز بیشتر از دیروز به چشمشان می‌رود، مردم هستند. سهم مردم در پرداخت هزینه‌های بهداشتی و درمانی روز به روز افزایش پیدا کرده و گردش مالی بیمارستان‌ها به درآمد حاصل از جیب مردم وابسته‌تر شده و زمینه ماندگاری پزشکان متخصص در بیمارستان‌های دولتی را با مشکل جدی مواجه کرده است و بیم آن می رود اداره این بیمارستانها با مشكلات بیشتری مواجه شود.

سال گذشته نیز دولت حاضر به پرداخت 3 هزار میلیارد تومان مصوب شده برای حوزه سلامت به وزارت بهداشت نشده بود. پس از آنكه كمیسیون بهداشت گزارشی در این باره تهیه كرد و این موضوع را دوبار به صحن علنی مجلس كشاند، سرانجام دولت 2 هزار میلیارد تومان به وزارت بهداشت پرداخت كرد.

البته این موضوع نیز پس از آن صورت گرفت كه اعضای كمیسیون بهداشت، هیات دولت را به شكایت و پیگیری از طریق قوه قضائیه تهدید كرد. در سال گذشته نیز افزایش قیمت تجهیزات و تعرفه‌های غیر واقعی میلیاردها تومان کسری بیمارستانی به بار آورده بود. دانشگاه‌هایی كه خود با مشكلات مالی دست و پنجه نرم می‌كردند، بااین اقدام دولت در حال ورشكستگی بودند.

مع الوصف امسال نیز كمیسیون بهداشت مجلس در این باره كوتاه نمی‌آید. در حال حاضر همه طرح‌های وزارت بهداشت معطل مانده است. پس از طی فراز و نشیب‌های فراوان طرح پزشك خانواده قرار است امسال به ثمر بنشیند. در حال حاضر بسیاری از پزشكان را متعهد كرده‌اند كه در این طرح همكاری كنند. اگر این بودجه پرداخت نشود در پرداخت حقوق پزشكان خلل ایجاد می‌شود. مجلس از كنار این تخلف، بی تفاوت نمی‌گذرد. چرا كه با این اقدام حوزه سلامت چنان آسیبی می‌بیند كه به آسانی قابل ترمیم نیست.

ملت ما
«اهداف توهین‌كنندگان به اسلام» عنوان سرمقاله روزنامه ملت ما به قلم فواد ایزدی است كه در آن می‌خوانید:
چندی است كه بیش از پیش شاهد افزایش توهین به اسلام و مسلمانان هستیم و در پی این امر موج عظیم ضد امریكایی در دنیا به راه افتاده است. این اقدامات چند دلیل عمده دارد، یكی از این دلایل بحث بیداری اسلامی است. ما در یكی دو سال گذشته با بحث بیداری اسلامی روبه‌رو بودیم و ارتقای جایگاه مردم مسلمان در این كشورها از نتایج این بیداری بوده است.

برخلاف گذشته كه یك دیكتاتور مانند مبارك و بن علی در راس همه امور بود- به دلیل بیداری اسلامی - اكنون حرف مردم بهای بیش‌تری پیدا كرده است. در عین حال سالیان سال است كه افرادی در گوشه و كنار جهان عقاید اسلام‌ستیزانه دارند و به هر دلیلی از مسلمانان متنفرند. افزایش جایگاه مسلمانان خشم این افراد را برانگیخته است و به همین دلیل به فحاشی و اهانت روی آورده‌اند. اما دلیل مهم‌تر، گسترش اسلام در خود امریكا است.

حتی یكی از دست‌اندركاران فیلم توهین به پیامبر(ص) در مصاحبه‌ای اعلام كرد كه اقداماتشان در راستای مقابله با گسترش اسلام در امریكا است. وی افزود نمی‌خواهیم شاهد روزی باشیم كه جمعیت مسلمانان در امریكا دوبرابر شود و مسلمانان چیزی حدود 10 درصد جامعه امریكا را تشكیل دهند.

بنابراین آنها با توهین به اسلام دو هدف را دنبال می‌كنند، اول این‌كه ممكن است مسلمانان امریكا كشور را ترك كنند و مسلمانان كمتری به امریكا مهاجرت كنند یا این‌كه از گسترش اسلام در میان بومیان امریكایی ممانعت به عمل آورند، چرا كه در حال حاضر حدود نیمی از مسلمانان امریكا بومی هستند و از ادیان دیگر به اسلام گرویده‌اند. بنابراین گسترش اسلام در امریكا و ارتقای جایگاه مسلمانان موجب شده تا اقدامات این‌گونه را شاهد باشیم.

در عین حال تاكنون امریكا هیچ اقدامی مبنی بر مجازات افراد خاطی صورت نداده است، چراكه این اقدام مختص یك فرد، مجموعه یا یك گروه كوچك نمی‌شود. سیاست خارجی امریكا در خاورمیانه و شمال آفریقا چه در دوره اوباما، چه در دوره بوش و چه پیش از آن مبارزه با اسلام بوده است. سی و چند سال است كه امریكا با جمهوری اسلامی ایران در حال جنگ است و روزی نیست كه گوشه‌ای از جهان اسلام توسط امریكا بمباران نشود.

امریكا می‌خواهد نگاه مردم خود را نسبت به مسلمانان به طریقی تنظیم كند كه دیگر آنها به مسلمانان به دید انسان نگاه نكنند و احساس نكنند كه هر روزه انسان‌های بی‌شماری توسط بمباران امریكایی كشته می‌شوند. بنا براین حتی در ظاهر هم نمی‌توانند بانیان توهین به اسلام را حتی چند روز بازداشت كنند، چرا كه خلاف سیاست آنها در چندین دهه گذشته است.

شاید بتوان گفت كه انتخابات امریكا نیز بر اقدام امریكا علیه افراد خاطی تاثیرگذار بوده است، چرا كه حتی اگر اوباما بخواهد دست‌اندركاران فیلم موهن به ساحت پیامبر(ص) را مجازات كند از سوی رامنی مورد نكوهش قرار می‌گیرد، در حال حاضر نیز رامنی، اوباما را به نرمش در مقابل جهان اسلام متهم كرده است. با این تفاسیر امكان برخورد منطقی در این خصوص برای امریكایی‌ها وجود ندارد.

آرمان
«وعده‏‌های اقتصادی دولت» عنوان یادداشت روز روزنامه آرمان به قلم دکتر حسین راغفر است كه در آن می‌خوانید:
کارنامه دولت محمود احمدی‌نژاد در 7سال گذشته دارای وعده‏‌های اقتصادی است. وعده‏‌هایی که عدم تحقق برخی از آنها انتقاد را در میان اصولگرایان برانگیخت. آن هم در زمانی که دولت و مجلس از یک خاستگاه مشترک اصولگرایی برخاسته و به لحاظ سیاسی در یک جناح تعریف می‌شوند. با این حال به نظر نمی‏رسد دولت تغییر رویکرد جدی در سیاست‏های اقتصادی خود داده باشد. انتشار اخباری مبنی بر تلاش دولت برای افزایش 3برابری یارانه‌های نقدی از محل افزایش قیمت ارز، حکایت از آن دارد که نباید حتی در همین یک سال باقی مانده از عمر دولت نقطه پایانی برای این دست وعده‏های دولت قایل بود.

نتایج به دست آمده از سیاست‏های پیشین اقتصادی دولت و همچنین وضعیت کنونی نشان از آن دارد که باید برنامه‏‏‌های دولت را بیشتر در راستای تلاشی هم در جهت کمک به مردم و هم کسب محبوبیت و مقبولیت بیشتر میان طیف‏های جامعه ارزیابی کرد. این موضوع با توجه به اینکه انتخابات ریاست جمهوری یازدهم کمتر از یک سال دیگر برگزار خواهد شد از اهمیت بسزایی برخوردار است.

اگر دولتی پولی در اختیار داشته باشد، اصولا باید آن را در جهت تسویه نمودن بدهی و معوقات خود به کار گیرد بدین ترتیب چه دولت این میزان پول را در اختیار داشته باشد و چه نداشته باشد، حرکتش برای 3برابر کردن یارانه‏‌های نقدی حرکتی مسکن‌وار است. توجه به طیف‏های حامی دولت در جامعه و همچنین نوع وزن‌کشی‏های دولت در دو انتخابات گذشته نشان داده که همواره شعارهای اقتصادی برای جذب رای مردم پراهمیت‌تر بوده است. این بار نیز وعده احمدی‌نژاد برای افزایش 3برابری یارانه‏های نقدی می‏تواند در چارچوب ایده‌های پیشین ارزیابی شود.

قطعا مقامات دولتی با بحث افزایش یارانه‏های نقدی درصدد این هستند که به مردم کمک کنند اما به اعتقاد بسیاری از کارشناسان و اقتصاددانان اجرایی کردن این طرح کمی سخت است لذا دولت از یک سو می‌کوشد تا این مساله را اجرایی کند و در قبال آن مجلس را نیز درگیر طرح افزایش یارانه‌ نقدی نماید؛ و از سوی دیگر اگر طرح اجرایی شد که دولت کار خود را به سرانجام رسانده ولی اگر مجلس با بررسی این طرح آن را تایید نکرد آنگاه توپ در زمین مجلس باشد.

ابتكار
«تاریخ دفاع 8 ساله مردم ایران را تحریف نکنید!» عنوان سرمقاله روزنامه ابتكار به قلم فضل الله یاری است كه در آن می‌خوانید:
روزی که همسایه متجاوز، به مردم تازه از بند دیکتاتوری رسته ایران، حمله کرد کودکی بودم 9-8 ساله که رویای توپ ودوچرخه و مداد رنگی در سرم بود و جهان را از دریچه تلویزیون می‌دیدم و با شادی‌های «حنا دختری در مزرعه»، «بل و سباستین» و «خانواده دکتر ارنست» می‌خندیدم و در اندوهشان می‌گریستم و روزی که جنگ تمام شد جوانی بودم که پشت لبش سبز شده و رویای نقاش شدن و شاعری و نویسندگی دست از سرش برنمی داشت.

از این سر جنگ کودکی واردشدم و از آن سرش جوانی بیرون آمدم. در طی این هشت سال هم سر کلاس صدای توپ و تانک می‌شنیدم و هم بوی شهادت را روی نیمکت‌های خالی همکلاسی‌های جبهه رفته، حس می‌کردم و هم به مراکز اعزام سر می‌زدم و با حسرت بازنده ای، باز می‌گشتم.

این حکایت 8 سالی است که در ذهن 9تا 17 سالگی من نقش بسته است. امّا آنچه بیرون از این موقعیت رخ داد، هشت سالی بود که پیر و جوان و مرد و زن طعم تلخ و شیرین یک”دفاع مقدس” را می‌چشیدند. مردانی با نهایت ایثار و با دستهایی خالی در برابر ماشین جنگی دشمن ایستاده بودند که جهانی را پشت سر خود داشت. زنانی هر روزه پسران و همسران و برادران خود را با آب و قرآن بدرقه می‌کردند و چندی بعد بر نعش خونین شان نوحه می‌خواندند. برای کودکانی که تازه زبان باز کرده بودند و”بابا” را تمرین می‌کردند، یک قاب عکس روی تاقچه را نشان می‌دادند و....

هنوز از پس سالهای بسیار مردانی در کنج خانه‌ها وآسایشگاه‌ها زخم هایشان را می‌شمارند و به دشواری کندن کوه، نفس‌هایی پر از گاز خردل تولیدشده در کارخانه‌های شیمیایی اروپا بیرون می‌دهند. زنانی چشم به در دوخته‌اند و هنوز حسرت یک تشییع جنازه را در چشم و قلب خود زنده نگه داشته‌اند.
***
آن روزها همه این حماسه ها، درد‌ها و زخم‌ها برای همه مردم ایران بود. شادی‌ها و خنده‌های فتح خرمشهر، مهران وفاو، بین همه مردم تقسیم می‌شد. همه ملت سهمی مساوی از دلتنگی‌ها و گریه‌های مادران، همسران و کودکان داغدیده داشتند.

در آن سالها جنگ و پیامدهای زشت و زیبای آن، موضوعی ملی و فراجناحی بود. امّا چندی است که اتفاقات عجیبی این هشت سال مهم از تاریخ معاصر ایران را تهدید می‌کند. با پایان جنگ و شدت گرفتن اختلافات سیاسی گروه‌های داخلی و ایجاد صف بندی‌های جدید و تشکیل جناح‌های سیاسی مختلف، برخی از این گروها نگاهی دیگر به این مقوله‌انداخته‌اند. همان که شاید بتوان عنوان «چشم طمع» را بر آن نهاد.

برخی سعی در مصادره این سرمایه بزرگ ملی کرده‌اند. خود را منتسب به جنگ و جبهه کرده و رقیب را درپشت خاکریزهای دشمن تعریف می‌کنند. همه تلاش‌های خود را در جهت احیای ارزشهای جهاد و شهادت می‌دانند و رقیب را در اردوگاه حمله کنندگان به کشور و قاتلان فرزندان ایران، ارزیابی می‌کنند و در این راستا هیچ ترسی از تحریف تاریخ نیز به دل راه نمی‌دهند و چندان نگرانی از بابت قضاوت آیندگان نیز ندارند.

برخی دیگر نیز در چند سال اخیر چنان تبلیغاتی به راه‌اندا خته‌اند که گویی ذره‌ای انگیزه دفاع از خاک و وطن در نزد رزمندگان و جانبازان و شهیدان یافت نمی‌شد، چرا که رقیب سیاسی دم از«ایران» و«ایرانی بودن» می‌زند. اینان می‌گویند «در وصیت نامه هیچ شهیدی نیامده که برای دفاع از ایران به جنگ رفته و جنگیده است». این افراد البته فراموش نکرده‌اند- اما خود را به غفلت زده‌اند - که یکی از محورهای مهم تبلیغاتی صدام حسین برای توجیه حمله به ایران «مجوس بودن» و«ایرانی بودن» مردم مسلمانی بود که به فارسی زبان سخن می‌گفتند و با همین بهانه از کمک‌های سخاوتمندانه اعراب منطقه نیز بهره مند می‌شد.

به نظر می‌رسد در سخن گفتن با این افراد و گروه‌ها دو نکته قابل ذکر است:
1- تحریف تاریخی که هنوز مردم ایران و جهان از آن فاصله نگرفته‌اند و بسیاری از نقش آفرینان اصلی آن در قید حیات هستند، چیزی جز خنده و تمسخر عاید آنان نمی‌کند و عاقبتی جز بدنامی و رسوایی نصیبشان نمی‌کند.

2- پاک کردن بخشی از تاریخ یک سرزمین و نادیده گرفتن بخشی از انگیزه‌های مردان و زنان آن در دفاع مقابل متجاوزین، خیانتی آشکار به میهن است. چرا که همین تاریخ، روزی فارغ از جناح بندی‌های سیاسی و ملاحظات حزبی، اسناد و مدارک خود را در دفاعیه‌ای به جهانیان ارائه می‌کند و تحریف کنندگانش را پای میز محاکمه‌ای می‌کشاند که هیات منصفه‌ای به وسعت «افکار عمومی» حکمش را صادر خواهد کرد.

هیچ تردیدی وجود ندارد که دفاع مقدس و دشوار مردم ایران در برابر متجاوزان اگر چه تحت تاثیر حوادث بزرگی مانند واقعه عاشورای سال 63 هجری و فرهنگ خونبار شیعی بوده است، اما به موازات آن انگیزه‌ای به نام «ایران» نیز جانفشانی‌ها و ایثارگری‌ها را آسان کرده است.

از آن سو نیز تلاشها ی برخی برای «ایرانی – عربی» جلوه دادن این اتفاق بزرگ همنوایی با ادعاهای پوچ دیکتاتور دیوانه عراق است که خود را «سردار قادسیه» می‌خواند تا به تجاوز خود رنگی مذهبی بدهد.

دنیای اقتصاد
«قیمت ارز؛ قصه از كجا شروع شد؟» عنوان سرمقاله روزنامه دنیای اقتصاد به قلم دکتر حجت قندی است كه در آن می‌خوانید:
این روزها خبرهای متعددی می‌شود مشاهده کرد با این مضمون که در پی افزایش قیمت ارز مثلا فلان کالا گران شده یا فلان اقدام انجام گرفته است.

چرا اخبار عمدتا به این شکل نقل می‌شود؟ به این دلیل که شروع کردن یک داستان اقتصادی با اشاره به موضوع تغییر قیمت ارز، بسیار آسان‌تر است از داستانی که به ریشه‌ها می‌پردازد. ولی واقعیت آن است که داستان ارز و به تبع آن آشفتگی در بازارها از افزایش قیمت ارز شروع نمی‌شود. قیمت ارز تنها سیگنالی می‌دهد از آنچه در جایی دیگر اتفاق افتاده است.

اما چرا بد است که داستان‌های اقتصادی را از قیمت ارز شروع کنیم؟ به این دلیل که بلافاصله بعد از آن مثلا به این نتیجه می رسیم که با افزایش قیمت ارز تورم در ایران افزایش یافته یا قدرت خرید مردم کم شده است و قس علی هذا. در نتیجه تمام همت دولت یا بانک مرکزی این می‌شود که قیمت ارز را کم کند که نتیجه هم چیزی جز شکست و اتخاذ سیاست‌های نادرست نمی‌شود. اجازه بدهید من باب مثال همین رابطه ارز و تورم را کمی باز کنم. باز کردن کامل رابطه این دو البته مثنوی هفتاد من است که از حوصله خواننده خارج است:
اول: یک نکته حاشیه‌ای ذکر می‌کنم. در علم آمار به دانشجویان اخطار داده می‌شود که همیشه مواظب تفاوت بین «علیت» و «همزمانی» باشند. به بیان دقیق‌تر، وقتی دو اتفاق با هم می‌افتند، ممکن است که یکی علت دیگری باشد، یا ممکن است که این دو اتفاق صرفا و گاه همیشه فقط همزمان رخ می‌دهند. مثلا علت اینکه لامپ اتاق شما در شب روشن می‌شود این است که شما کلید برق را می‌زنید. علت‌های دیگر هم در طول و عرض این علت هست.

اما زدن کلید برق هم یکی از این علت‌ها است. بنابراین در اینجا رابطه علی و معلولی برقرار است. مثال خوب همزمانی این است که بچه‌ها در پاییز به مدرسه می‌روند و برگ درختان هم در پاییز می‌ریزد. هر سال هم این داستان تکرار می‌شود. نه ریختن برگ علت رفتن بچه‌ها به مدرسه است نه برعکس؛ این دو رخداد فقط همزمان اتفاق می‌افتند.

داستان رابطه تورم و نرخ ارز هم از این جنس همزمانی است. اتفاقاتی افتاده است و تعادل در بازار ارز، عمدتا به دلیل کمبود عرضه (به هر علت) به هم خورده و بازار ارز به دنبال تعادل جدید می‌گردد. نتیجه این می‌شود که قیمت ارز افزایش پیدا می کند.

همزمان، همان چیزی که باعث این افزایش قیمت شده، یعنی کم شدن مواهب سرازیر شده به اقتصاد که عمدتا از نفت می‌آمده، به همراه دیگر عواملی مانند قیمت‌گذاری و دخالت دولت در بازارها و تصمیم‌های به شدت فوریتی باعث شوک منفی به طرف عرضه کل، و مجموع سیاست‌های انبساطی پولی و مالی دولت باعث شوک مثبت به طرف تقاضای کل شده است و این باعث چیزی نمی‌شود جز افزایش تورم.

آنچه می‌خواهم بگویم این است که تغییر قیمت ارز باعث تورم نمی‌شود بلکه متاسفانه به دلیل سیاست‌های غلط اقتصادی، این دو تقریبا همیشه در ایران همزمان اتفاق می‌افتاده‌اند و آن هم به صورت شوک اقتصادی.
مثال دیگر در عرصه بین‌المللی، رابطه دلار و یورو است. از سال 2008 تاکنون، ارزش یورو به صورت مداوم بین 1/6 و 1/2 دلار نوسان داشته است که این نوسانی حدود 30 درصدی است. همزمان نرخ تورم در اروپا و آمریکا بسیار پایین و در حدود یک تا دو درصد بوده است.

سوال این است که چرا هیچ اقتصاددان جدی در اروپا یا آمریکا نمی‌توان یافت که کوشش کرده باشد تا تحلیلی علمی در رابطه با همین تورم کم و آن نوسانات ارزی ارائه دهد؟ جواب ساده این سوال هم این است که داستان‌های اقتصادی از قیمت ارز شروع نمی‌شوند. قیمت ارز فقط یک سیگنال است، سیگنال را کور نکنیم و متوجه چیزهایی باشیم که این سیگنال نماینده آنها است.

گسترش صنعت
«تولید چشم به راه نقدینگی‌های سرگردان» عنوان سرمقاله روزنامه گسترش به قلم علیرضا اکبری است كه در آن می‌خوانید:
رشد نقدینگی طی سال‌های اخیر به یکی از دغدغه‌های اصلی متولیان اقتصاد کشور تبدیل شده است.

در یک تعریف ساده، مجموع اسکناس، مسکوکات، منابع و اعتبارات بانکی، مهم‌ترین اجزای تشکیل‌دهنده نقدینگی هستند. به این ترتیب هر چه نقدینگی سرگردان در دستان مردم بیشتر باشد، تمایل و تقاضای مردم به خرید کالای مصرفی افزایش می‌یابد و بر اساس ساده‌ترین معادله علم اقتصاد، در صورتی که افزایش تقاضا با رشد عرضه همراه نشود، قیمت‌ها افزایش خواهد یافت. با این اوصاف خطر افزایش نقدینگی باعث رشد سریع تقاضا برای کالاها و خدمات شده و چون در کوتاه‌مدت عرضه کالا و خدمات محدود است این امر منجر به ایجاد تورم در اقتصاد می‌شود.

بنابراین باید راهکارهایی اندیشیده شود تا مردم نقدینگی خود را سرمایه‌گذاری کرده و از مزایای آن سود ببرند. در سوی دیگر هم نه‌فقط خطر رشد تورم کاهش می‌یابد بلکه صنعت و تولید این امکان را می‌یابند که به منابع جدید برای رشد و توسعه دست پیدا کنند. چرا که وقتی نقدینگی در جامعه افزایش می‌یابد این امر نشانه آن است که سرمایه‌ها به جای این‌که وارد بخش‌های مولد شوند در بازارهای کاذب و غیر‌مولد در جریان هستند که این تبعات بسیار نامطلوبی را برای اقتصاد کشور به همراه خواهد داشت.

در این راستا با توجه به حجم زیادی از نقدینگی سرگردان در کشور لازم است ضمن ایجاد جذابیت در بخش‌های تولیدی، از ابزارهایی همچون انتشار اوراق مشارکت و افزایش نرخ سود سپرده‌ها استفاده شود. اوراق مشارکت روش مستقیم وام‌گیری از مردم است که توسط دولت صورت می‌گیرد و نقش بسیار مهمی در جذب منابع سرگردان در جامعه دارد و می‌تواند راه تامین مالی پروژه‌ها و طرح‌های اقتصادی باشد. به این ترتیب دولت می‌تواند از طریق‌ انتشار اوراق مشارکت و با جمع‌آوری نقدینگی‌ها از سطح جامعه، منابع لازم طرح‌ها و پروژه‌های اقتصادی همچون سد‌سازی، نیروگاه‌ها، پالایشگاه‌ها و... که نیازمند نقدینگی هستند را تامین کند. در کنار انتشار اوراق مشارکت، بالا بردن نرخ سود سپرده‌ها نیز یکی دیگر از راه‌های جذب منابع است که از این طریق می‌توان باعث تقویت بانک‌ها شد و از سوی دیگر قدرت تسهیلات‌دهی‌شان را افزایش داد.

افزایش نرخ سود سپرده‌های بانکی ابزاری برای جذب نقدینگی‌های خرد جامعه محسوب می‌شود که از این راه می‌توان بسیاری از سرمایه‌های خرد افراد را جمع‌آوری و وارد بخش‌های مولد کشور کرد.

از سوی دیگر برای جمع‌آوری نقدینگی‌های سرگردان از جامعه نیز جذابیت‌های سرمایه‌گذاری در بخش‌های تولیدی را نیز باید تقویت کرد. در حال حاضر به‌دلیل وجود بازارهای جذاب برای سرمایه‌گذاری، افراد ترجیح می‌دهند که منابع‌شان را به سمت این بازارها سوق دهند که اگر در بخش تولید و صنعت هم جذابیت‌هایی ایجاد شود این امر می‌تواند به حرکت سرمایه‌ها به این بخش کمک کند.

به این ترتیب اگر این جذابیت‌ها فراهم شود و مشکلات بخش‌های تولید و صنعت هم تا حدودی مرتفع شود، بانک‌ها نیز ترغیب به سرمایه‌گذاری در این بخش‌ها می‌شوند و ضمن این که مشکل نقدینگی این بخش‌ها رفع می‌شود، سرمایه‌ها هم در بخش‌های مولد به کار می‌آیند.

به نظر می‌رسد که بسیاری از بخش‌های اقتصادی جذابیت و توجیه مناسب برای سرمایه‌گذاری ندارند و همین امر سبب شده که نقدینگی‌ها به سمت بازارهای کاذب حرکت کند که نتیجه آن حجم زیادی از نقدینگی‌های سرگردان در جامعه است. در این‌ شرایط لازم است دولت و بانک مرکزی با به‌کارگیری ابزارهای مناسب در صدد سوق دادن منابع به سمت بخش‌های مولد باشند، به این صورت که با توجه به شرایط اقتصادی و براساس تحلیل‌های بازار، مجموعه‌ای از ابزارها تهیه شود تا در زمان خاص و کششی که در بازار ایجاد می‌کند به‌کار گرفته شود تا دیگر دچار افزایش نقدینگی در کشور نباشیم.

 

ارسال نظر
پیشنهاد امروز