12 میلیارد پول در خانه؟ چرا؟
«منزل یک بازاری سرشناس مورد سرقت قرار گرفت که در این حادثه، در مجموعحدود ۱۲ میلیارد تومان سکه، ارز و ریال دزدیده شده است.
نمیدانم شما هم خبر را خواندید یا نه؟ رسانهها نوشته بودند «منزل یک بازاری سرشناس مورد سرقت قرار گرفت که در این حادثه، در مجموعحدود ۱۲ میلیارد تومان سکه، ارز و ریال دزدیده شده است.»
به گزارش ایلنا، جوان آنلاین در ادامه نوشت: من سر آن ندارم که این بابا چه شغلی با چه میزان درآمد داشته است که تنها ۱۲میلیارد تومان از آن را در منزل نگهداری میکرده است. نمیخواهم درباره قانون منسوخ «از کجا آوردهای؟» بحث کنم! اما این خبر به خوبی اوضاع و احوال اسفناک این روزهای بانکها و ساز و کار سرمایهگذاری را در مملکت ما نشان میدهد.
وقتی عدهای از صاحبنظران میگویند، سیاستهای اقتصادی سالهای اخیر دولت، وضع را به گونهای تغییر داده است که تمام مردم ما دلالی را بر هر نوع تولیدی مقدم میشمارند و کمابیش با این اوضاع محق هم هستند، یعنی همین خبر. یعنی صاحب سرمایه حتی شوقی به ودیعه نهادن سرمایهاش در بانک ندارد.
هیچ بانکی با انواع و اقسام تبلیغهایشان که صبح تا شام در رسانههای کشور حوصله مردم را سر بردهاند، جذابیت جذب سرمایه هیچ سرمایهداری را ندارد. چرا؟
بدبختانه و معلوم نیست با کدام درک و منطق اقتصادی سالهای سال و با لجبازی پرهزینهای، سود سرمایه در بانکهای ما ثابت نگه داشته شد. در اواسط بالاگرفتن منحنی گرانیها تلاش شد با سه، چهار درصد افزایش این سود، نقدینگی سرگردان در دست مردم را بار دیگر به حسابهایشان در بانکها بازگردانند، اما دیگر این قطار ترمز بریده بود و کسی را یارای توقف آن نبود. طرفه آنکه بر سر همین حد نیز کلی یقهکشی و اختلاف نظر بود.
تصور کنید چه مدت این ۱۲ میلیارد در منزل این آقای از ما بهتران آرمیده بوده است؟ در این مدت چه پروژههای عظیم، حساس و حیاتی تولیدی مملکت به خاطر کمبود این سرمایه و سرمایههای مشابه که در گاو صندوق خانهها سرمایهداران دیگر خاک میخورند و به سبب اقتصاد بیمار هر روز بر سود- ناشی از بیماری اقتصاد مملکت- آن افزوده میشود، منحل شدند. چه انبوه کارگرانی که بیکار شدند.
فقط یک قلم در میادین مشترک نفتی و گازی هر روز، همسایگان شیخنشین ما در قطر کویت و عربستان، صدها میلیون دلار پول مردم ما را از میادین مشترک بیشتر برداشت میکنند و ما به دلیل نداشتن و نبودن سرمایهگذاری مورد نیاز برای توسعه این میادین در بخش ایرانی فقط تماشاگریم و این سرمایههای مورد نیاز اما در گاوصندوقهایی نظیر این مورد حبس شدهاند. حال آنکه اگر به عرصه تولید بیایند هم به سود صاحب سرمایه است هم دولت و هم ملت. به راستی چه کسانی ما را به اینجا رساندند؟