خبرگزاری کار ایران

قهر کن، امتیاز بگیر!

پرافتخارترین مربی وزنه‌برداری ایران معتقد است به خاطر مردم چشمش را روی همه چیز بسته و می‌خواهد کارش را با نسل جوان و مدال‌آور وزنه‌برداری ایران ادامه دهد.

« پرافتخارترین مربی وزنه‌برداری ایران با نتیجه تاریخی که در المپیک لندن گرفت تصمیم گرفت باز هم کارش را با فدراسیون رضازاده ادامه دهد. او که بعد از المپیک از برخورد مسوولان ورزش گله‌مند بود و تا حدودی هم در رسانه‌ها به آنها تاخت، معتقد است به خاطر مردم چشمش را روی همه چیز بسته و می‌خواهد کارش را با نسل جوان و مدال‌آور وزنه‌برداری ایران ادامه دهد.»

به گزارش ایلنا آنچه در پی می‌آید گفت‌وگوی روزنامه شرق با «کوروش باقری» است:

بعد از المپیک نسبت به یک سری مسائل اعتراض داشتید اما بعد سکوت کردید، علت این سکوت چه بود؟

نه، این طور نیست. من این موضوع را دو جای دیگر هم گفته بودم. در ایران بدعتی گذاشته شده که کسانی که معترضند معمولا امتیازهای بیشتری می‌گیرند و متاسفانه به کسانی که حرفی نمی‌زنند توجهی نمی‌کنند و به قولی می‌گویند «این هست و دارد کارش را می‌کند.» ما هم بعد از المپیک گفتیم با قدرت کارمان را ادامه می‌دهیم؛ ولی یک سری از دوستان گفتند کوروش باقری هست، برویم سراغ کسان دیگری که معترض هستند. این باعث شد در مقطعی به دلایلی که دوست ندارم آن‌ها را باز کنم یک مقدار معترض بشوم. البته واقعیت را هم بگویم؛ آن چیزهایی که می خواستیم تا حدودی برطرف شد و فعلاهم خدمت آقای رضازاده هستیم.

مشکلات در رابطه با اردوها بود؟

نه، من به این شکل به شرایط نگاه نمی‌کنم. حقیقتا با احترام به همه مربیان، دیدم جور دیگری است. من می‌گویم هنر این است که شما در شرایط مختلف بتوانی کار کنی؛ البته باید حداقل‌ها فراهم باشد؛ مگر واقعا کار خیلی خراب باشد که بخواهم راجع به امکانات مشکل داشته باشم.

البته شما قبل از المپیک هم گفته بودید ممکن است نمانید، اما بعد المپیک به خاطر اینکه نسبت به بقیه پاداش کمتری گرفتید، معترض شدید؟

ببینید! فقط بحث پاداش مالی نبود. با توجه به این فلسفه‌ای که در مسوولان ورزش ماست آن اعتراض قبل از المپیک می‌طلبید. وقتی مشکل داری باید بگویی. ما مجبور بودیم یک جاهایی تهدید کنیم، یک جاهایی بگوییم مدال نمی گیریم، تا مشکلاتی که داریم رفع بشود که خدا را شکر نصفه نیمه رفع شد و ما توانستیم برویم و بیشترین مدال‌های کاروان کشورمان را بگیریم. با این حال سیستم قشنگی نیست؛ ولی برای خودش یک جور سیستم است. در ایران برای رسیدن به امتیازهایی که دنبالش هستی یک جاهایی باید عصبانی شوی، صدایت را بالاببری، اعتراض کنی، قهر کنی که متاسفانه کار پسندیده‌ای نیست و در ورزش ما باب شده. این موضوع در همه رشته‌ها به وفور دیده می‌شود و تبدیل به یک سیستم شده است؛ یعنی کسی که حرف نمی‌زند بنا را بر این می‌گذارند که از شرایط راضیست.

الان شرایط چطور است؟

خدا را شکر شرایط بدی نیست. با وجود اینکه می‌بینم خیلی از فدراسیون ها مشکل مالی دارند، ما اردوهایمان را برگزار کردیم. حسین رضازاده هم تا این لحظه حمایت کرده و مشکل جدی نداشتیم.

پس اینکه می‌گویند رضازاده همیشه سعی می‌کند شما را راضی نگه دارد، درست است؟

حاج‌حسین خودش می‌داند. اگر من چیزی هم می‌خواهم برای این است که نتیجه بگیریم. ایرادی ندارد من لام تاکام صحبت نکنم و جلو هم برویم و همیشه هم بخندم. ولی آن انتظاری که از وزنه‌برداری می‌رود حاصل نمی‌شود.

این را که می‌گویند وزارت ورزش به فدراسیون وزنه‌برداری به خاطر رضازاده توجه زیادی دارد تایید می‌کنید؟

نه، قبول ندارم. شاید رضازاده خارج از گود وزارت ورزش دوست‌هایی داشته باشد و کمک‌هایی به فدراسیون بکند. اما شما ببینید! فدراسیون‌های کشتی و وزنه‌برداری هستند که توانسته‌اند بیشترین مدال‌ها را در المپیک بگیرند. به نظرم غیرمنصفانه است ردیف بودجه‌ای که برای این دو فدراسیون در مقایسه با فدراسیون‌های دیگر در نظر می‌گیرند تفاوت نداشته باشد. اما در کل من هم مثل شما انتظار دارم رضازاده با بقیه رییس فدراسیون‌ها فرق داشته باشد و بهتر امتیاز بگیرد که تا به این لحظه هم این کار را کرده. خود من هم دوستانی داشتم که در این مدت جلو آمدند و کمک کردند. امروز هم اگر شما در مورد اعضای هیات رئیسه فدراسیون وزنه‌برداری تحقیق کنید، می‌بینید همه آنها یک وزنه ای برای خودشان هستند. آقای دانشجو رییس دانشگاه آزاد و آقای ملکی، مدیرعامل باشگاه پیکان است. اینها کسانی هستند که آقای رضازاده آنها را الکی نیاورده است. تفاوت یک مدیر توانا و معمولی این می‌تواند باشد. آقای زرین گل، نایب‌رییس فدراسیون که یکی از مدیران گروه «شستا» هستند بیشتر اردوهای ما را برگزار کردند. ایشان هم خیلی به ما در این مدت کمک کردند. هیوا فتحی از دیگر کسانی است که دوست مشترک من و آقای رضازاده است.

او هم اردو و مسابقه‌های زیادی برای ما برگزار کرده، ضمن اینکه جایزه هم برای آن تعیین کرده است. تفاوت فدراسیون وزنه‌برداری با فدراسیون ایکس شاید این بود که ما خارج از سیستم وزارت ورزش یا شاید مساوی آن به وزنه‌برداری کمک کردیم.

الان شرایط تمرینات چطور است. بعضی از بچه‌ها بعد از المپیک هنوز مصدوم‌اند، این موضوع نگرانتان نکرده؟

نه! من بارها گفتم ناراحت این موضوع نیستم. ظاهرا دوستان دیگر بیشتر از من نگرانند. بهداد سلیمی یک تزریق در کتفش انجام داده که موثر بوده. بهداد جزو آن دسته از ورزشکارهایی است که هر اتفاقی برایش بیفتد حرفه‌ای با آن برخورد می‌کند. قرار است دو هفته فیزیوتراپی هم انجام بدهد و بعد از آن هم بیاییم تصمیم بگیریم که چطور کار را شروع کند. ولی من گفتم من یک بهداد سالم را خیلی بیشتر می‌خواهم تا اینکه هر طور شده بخواهم از او در مسابقات 2013 استفاده کنم. کیانوش رستمی زانویش مشکل دارد ولی با این حال روزها می‌آید بعضی جلسات تمرین می‌کند. سعید محمدپور هم از روزی که اردو شروع شد آمده و روی زانویش فیزیوتراپی هم انجام داده. خدا را شکر مشکلی ندارد و دارد تمرین می‌کند. به نظرم کیانوش جزو آن دسته از کسانی است که در مسابقات جهانی بزرگسال امسال می‌تواند شانس مدال داشته باشد. سجاد انوشیروانی که با توجه به سن و سالش اعتقاد دارم باید یک سال استراحت کند. ولی خب دنبال درمان است. سجاد 28، 29 سالش است. فکر می‌کنم در این یکی دو سال با تمرینات سنگینی که داشت خیلی زجر کشید. از نواب نصیرشلال خیلی خبر ندارم چکار می‌کند. همین طور سهراب مرادی. فقط شنیده‌ام گفته می‌خواهد پشت پایش را که کش آمده بیاید در تهران درمان کند. من واقعا از سهراب ناراحت شدم. او بعد از المپیک خیلی فرصت داشت. چرا الان باید به فکر بیفتد.

بعد از المپیک اردویی هم برای بزرگسال برگزار شده؟

نه. اردویی نبوده، برای جوانان اردو داشتیم. اردوی بزرگسالان بعد از فینال لیگ اوایل اسفند شروع می‌شود.

در حال حاضر چه مسابقاتی را پیش رو دارید؟

رقابت‌های نوجوانان جهان در فروردین ماه سال آینده در ازبکستان حکم انتخابی المپیک نوجوانان را دارد. هدف ما اینجا گرفتن سهمیه است. بعد از آن اواخر اردیبهشت ماه، جوانان جهان را پیش رو داریم. دنبال این هستیم که جزو سه تیم برتر دنیا باشیم. همان‌طور که می‌دانید ما در سال 2011 برای اولین بار در دنیا اول شدیم و از این نظر شاید حق وزنه برداری ما باشد که جزو سه تیم اول دنیا قرار بگیریم. در رده بزرگسالان مسابقات قهرمانی آسیا و همبستگی کشورهای اسلامی را داریم که اوایل و اواخر خردادماه برگزار می‌شود. قهرمانی جهان هم مهرماه است.

با این مدال‌هایی که در المپیک گرفتید انتظار از وزنه‌برداری خیلی بالا رفته، برای آینده چه پیش‌بینی‌ای می‌کنید؟

ببینید! من حقیقت را بگویم. خیلی به این حرف‌ها گوش نمی‌دهم. بعضی از قدیمی‌ها، هم دوره‌ای‌هایم، می‌آیند یک چیزهایی را از سر حسادت می‌گویند. خدا خواسته تیم کوروش باقری موفق باشد. همه این عزیزان یک سال، دو سال، سه سال فرصت داشتند. مربی جوانان و بزرگسالان بودند و نتیجه‌اش را هم مردم دیدند و کار خاصی نکردند.

بدون در نظر گرفتن بحث‌هایی که می‌شود به نظر من باید دنبال این باشیم که یک تیم پر مهره داشته باشیم. من دنبال این هستم که چهره‌های جدید را به صحنه بیاورم.

استعداد جدید پیدا کرده‌اید؟

بله، طبیعی است. یک عده از نوجوانان می‌آیند جوانان و بعد هم بزرگسالان. این حرف مربوط به موقعی بود که امکانات وجود نداشت. هیات وزنه‌برداری در سراسر کشور وجود نداشت. الان شرایط فرق کرده. استعدادها در مسابقات لیگ و قهرمان کشوری خودشان را نشان می‌دهند. ما تا الان این کار را کرده‌ایم. فکر می‌کنم نتیجه کار کوروش باقری دو یا سه سال بعد از اینکه نباشد، معلوم می‌شود.

حسین توکلی یکی از هم‌دوره‌ای‌های شماست. شما نسل طلایی وزنه‌برداری ایران بودید. چرا این قدر از شما انتقاد می‌کند؟

از خودش بپرسید. نظر ایشان اصلا برای من مهم نیست. خانواده وزنه‌برداری بهتر می‌تواند در این مورد نظر دهد. آقای توکلی سه سال سرمربی جوانان بود و کارنامه‌اش مشخص است. کارنامه کاری من هم معلوم است. با تیم جوانان برای اولین بار قهرمان دنیا شدم. با تیم بزرگسالان برای اولین بار سوم جهان شدم. سه سال پیاپی هیچ نمونه دوپینگی نداشتیم؛ یعنی عنوان‌هایی به دست آمده که زمان ایوانف هم به دست نیامده. در المپیک برای اولین بار چهار مدال گرفتیم. خب! طبیعی است گرفتن این نتایج قدری حسادت‌برانگیز باشد. ظرفیت همه آدم‌ها مثل هم نیست. من توقع ندارم یک عده ظرفیت داشته باشند. حسادت‌هایشان را نمی‌توانند کنترل کنند و به راحتی همه را زیر سوال می‌برند. اتفاقا من خیلی محکم‌تر از قبل می‌آیم و کارم را انجام می‌دهم.

علت این که سال 2007 سکوت کردید چه بود؟

بله، اتفاقا من از همکارهای شما گله دارم. سوال این است که چرا هیچ کدام به کوروش باقری زنگ نزدند و ببینند علت رفتن من چه بود. البته دوست ندارم این موضوع را باز کنم؛ چون بعضی از دوستان خبرنگارها را مجاب کرده بودند که سمت من نیایند. به هر حال اینها چیزهایی است که باعث می‌شود جاهایی که نیاز است آدم تلنگر بخورد و اگر نخورد به قهقرا برود. عیبی ندارد من اگر جایی نتیجه نگرفتم یا موردی بود بگویند. می‌گویند کوروش باقری مغرور است. این خصوصیات شخصی هر فردی است که به کار ربط ندارد. اگر دلشان برای وزنه‌برداری می‌سوزد بیایند انتقاد کنند نه اینکه فرافکنی کنند. می‌گویند این استعداد مربوط به سال‌های قبل بوده. سوال من این است جوانان چطور؛ آیا آنها هم مربوط به گذشته بودند. ماشین مایکل شوماخر را که چندین سال قهرمان جهان شده به شما می‌دهند آیا می توانید با آن اول شوید. باید رانندگی بلد باشی. اینجاست که می‌فهمی شوماخر هنر واقعی این کار را داشته. فرمان تیم ملی هم دست خیلی‌ها بوده؛ هنر این است که بتوانی هدایتش کنی. من اول از همه عامل موفقیت‌هایم را خواست خدا و نیت صادقانه‌ام می‌دانم، بعد یادگیری‌هایی که قبلا در تیم ملی به دست آوردم. من یادم هست آن زمان سه چهار نفر نورچشمی بودند و بقیه سیاهی لشکر. اما الان دیگر این طور نیست. آن جوان 16 ساله که وارد تیم ملی می‌شود باید تغذیه مکمل و نظم اردویی را رعایت کند. همه مثل هم هستند. بهداد سلیمی نمی‌تواند بگوید چون من بهدادم دیرتر می‌خوابم. ولی آیا قبلا این صحبت‌ها بود؟ همه چیز برای سه چهار نفر بود.

برای اثبات این حرفم دلیل دارم. چطور می‌شود که در یک تیم شش نفره که به المپیک می‌روند، هر شش نفر شانس مدال طلا دارند، نه مدال. در المپیک آتن رضازاده آمد مدال گرفت، یکی دهم شد و یکی اوت شد. این نشان می‌دهد که سیستم پشت کار نبوده. رضازاده اگر مدال گرفته با استفاده از توان شخصی‌اش این کار را کرده است.

من و حسین هیچ وقت این موفقیت‌ها را به نام خودمان تمام نمی‌کنیم. موفقیت‌ها مال جامعه وزنه‌برداری است. درست است که کار در تیم ملی تمام می‌شود اما خیلی از دوستان در شهرستان‌ها زحمت می‌کشند که واقعا باید حمایت بشوند. ولی دوستانی که منتقد هستند ذره‌ای فکر کنند مربی‌ای که مدعی است 40 سال در تیم ملی بوده چرا قبل از این شاگردانش قهرمان دنیا نشدند. بله خروجی خوبی داشته که این وزنه‌برداران را بیرون داده، اما چرا قهرمان نشدند. اینها نشان‌دهنده اهمیت کارهایی است که در تیم ملی انجام می‌شود. نمی‌گویم اینها کار کوروش باقری است. اگر چهار روز دیگر هم باقری بیرون کار کند و چند شاگرد پرورش بدهد از آن به بعدش این وظیفه کادر تیم ملی است که بتواند از آنها یک قهرمان بسازد. خیلی از دوستان هستند و زحمت می‌کشند و در سال نزدیک 15 تا وزنه‌بردار در حد قهرمان کشور از باشگاهشان بیرون می‌آیند. این جای تقدیر دارد. ولی بی‌تعارف باید بگوییم اگر 500 تا از این وزنه‌بردارها داشته باشیم قهرمان جهان شدن یکی از این وزنه‌بردارها کاری فراتر است. این است که به نظر من باید واقع‌بین باشیم و حسادت‌ها را کنار بگذاریم. قرار نیست کوروش باقری هم تا آخر سرمربی تیم ملی وزنه‌برداری ایران باشد.

حقیقت را بگویم؛ من واقعا دنبال این نبودم که بعد از المپیک ادامه بدهم. خدا کمک کرد تیم موفق شد. ضمن اینکه رضازاده هم به شکلی جلو آمد که من دیگر حرفی برای گفتن نداشتم. هر وقت هم احساس کنم کس دیگری بهتر از من کار می‌کند و حسین هم بگوید برو، می‌روم. کسانی هم که در کنارم دارند کار می‌کنند باید مورد تایید من باشند و برنامه‌های من را قبول دارند.

اتفاقا بعضی از انتقادها هم این است که می‌گویند چرا از هم‌دوره‌ای‌های خودتان در کادر فنی تیم ملی استفاده نمی کنید؟

چرا یک جاهایی استفاده کردم. علی فلاحتی‌نژاد را در یک مقطعی آوردیم و واقعا زحمت کشید ولی خودش نماند. جواد خوشدل آمد اما او هم مشکل شخصی داشت و رفت. قرار شده اگر مشکلاتش حل شود دوباره برگردد. ممکن است بعضی‌ها نظرشان روی جورج باشد. ولی باید بگویم او خیلی کمکم کرده و موبه‌مو برنامه‌هایم را اجرا کرده. من این جور کسی را می‌خواهم. ضرب‌المثل دو پادشاه در یک اقلیم نمی‌گنجند در مورد ما صدق می‌کند. الان همه در وزنه برداری مدعی پادشاهی‌اند. خب اینها همه فرصت داشتند و بودند. ان‌شاءالله وقت هست، بعد از این هم خواهند بود. بعضی از دوستان یادشان رفته اگر تیم در المپیک نتیجه نمی‌گرفت صدا و سیما اصلا اینها را نمی‌شناخت که بخواهد به تلویزیون دعوتشان کند. باید افتخار کنند که وزنه‌برداری دوباره مطرح شده. ولی متاسفانه جور دیگری نگاه می‌کنند.

چرا در المپیک نتوانستید بیشتر مدال بگیرید؟

من اعتقاد دارم ما در المپیک می‌توانستیم شش مدال طلا بگیریم؛ ولی به هر حال خواست خدا بود. به جز یک نفر که شانس مدال برایشان قائل بودیم. کیانوش و سهراب روحیه‌شان را باختند. طبیعی بود سنشان کم بود و تجربه مسابقه برون‌مرزی نداشتند.

محمد بنا، یک بودجه میلیاردی برای المپیک بعدی برآورده کرده. شما چنین درخواستی ندارید؟

نه، من اعتقاد دارم مسائل مالی را باید مدیریت فدراسیون دنبال کند.

همکاری‌تان با ولاسکو به کجا رسید؟

با توجه به اینکه من قبل از وزنه‌برداری در رشته والیبال فعال بودم پیشنهاد آقای ولاسکو را قبول کردم. دوست دارم که هر کمکی از دستم برمی‌آید برای تیم ملی والیبال انجام دهم. ایشان از من خواسته در تمرینات بدنسازی کمکش کنم که من هم قرار است دورادور بر تمرینات نظارت داشته باشم اما برادرم به عنوان مربی کار اصلی را انجام دهد.

ارسال نظر
پیشنهاد امروز