منع پزشکان، به زیان مردم
سرمایهگذاری بخش خصوصی در بهداشت و درمان بسیار بالاتر از دولت است و همین امر باعث شده، پزشکان در مراکز دولتی برای امرار معاش بهتر خود به بیمارستانهای خصوصی مراجعه کنند.
منع پزشکان، به زیان مردم عنوان یادداشت دکتر ایرج خسرونیا رییس انجمن متخصصان داخلی ایران در روزنامه شرق است كه در آن میخوانید؛
هماکنون بسیاری از اعضای هیات علمی و پزشکان متخصص در بیمارستانهای دولتی، بخش دیگری از فعالیت پزشکی خود را در بیمارستانهای خصوصی کشور صرف میکنند.
این بخش از پزشکان به دلیل توانمندیها و تخصصی که دارند بخش زیادی از نیازهای بیمارستانهای خصوصی را رفع میکنند و میتوان به جرات گفت که بیمارستانهای خصوصی در این سالها توانستهاند، تعداد زیادی از پزشکان متخصص را جذب بیمارستانهای خود کنند و این باعث شده است کیفیت خدمات درمانی در این بیمارستانها نسبت به برخی از بیمارستانهای دولتی بسیار بالاتر رود.
از طرف دیگر سرمایهگذاری بخش خصوصی در بهداشت و درمان بسیار بالاتر از دولت است و همین امر باعث شده، پزشکان در مراکز دولتی برای امرار معاش بهتر خود به بیمارستانهای خصوصی مراجعه کنند.
اینها بخش مادی این قضیه است اما دلیل اصلی من برای مخالفت و غیرکارشناسی بودن مصوبه مجلس برای ممنوعیت اشتغال همزمان پزشکان در مراکز دولتی و خصوصی، کاهش و افت کیفیت در این بیمارستانهاست. هماکنون بسیاری از پزشکان در وقت اداری فعالیت خود را در مراکز دولتی متمرکز میکنند و باقی وقت خود را در مراکز خصوصی.
اگر نمایندگان در این طرح عنوان میکردند که فعالان در بخش اداری در ساعت کاری خود حق فعالیت در مراکز خصوصی را ندارند این موضوع منطقیتر بود اما این مساله بیمارستانهای دولتی و خصوصی ما را با کمبود نیروی متخصص و باتجربه مواجه میکند و مردم متضرر اصلی میشوند.
همچنین این مساله میتواند منجر به بروز تخلفاتی نیز بشود. چرا که سالهای قبل این پدیده در بیمارستانها وجود داشت که برخی پزشکان نوبت فعالیت یا عمل جراحی خود را به پزشکان دیگر میدادند و این قانون میتواند باعث شود برخی از پزشکان به نام کسان دیگری در بیمارستانهای خصوصی فعالیت و تخلفاتی را ایجاد کنند.
هماکنون متخصصان ایرانی جزو بهترین متخصصان منطقه هستند اما مگر جامعه ایران (با توجه به اینکه سالانه در کل کشور تنها سههزار دانشجوی علومپزشکی وارد دانشگاهها میشوند) چقدر نیروی متخصص دارد که بخواهیم حضور آنها را دو پاره کنیم؟
ضمنا ما در کشور شهرهایی داریم که تنها یک متخصص قلب و عروق دارند. حالا اگر آن یک متخصص را تنها محدود به بیمارستان دولتی کنیم، بیماران مراجعهکننده به مراکز خصوصی چه کار میتوانند بکنند؟