جانا دل سخن از زبان ما میگویی
هر وقت دولت اراده کند که قصد دارد اقتصاد را از منابع نفتی فاصله دهد و به سمت خصوصی سازی هم حرکت کند این را باید به فال نیک گرفت که دولت قصد دارد قانون را اجرا کند.
جانا دل سخن از زبان ما میگویی عنوان یادداشت محمدرضا خباز در روزنامه آرمان است كه در آن میخوانید؛
سیاستهای دولت ظرف این 8 سال در امور اقتصادی نشان داد که دولت در پس ذهن خود اقتصاد دولتی را رها نکرده هرچند بر امر اقتصاد خصوصی و اقتصاد مردمی هم تاکید دارد.
در حالی که دولت دم از اقتصاد خصوصی میزند ما در عمل مشاهده میکنیم که دولت سیاست اقتصادی خود را به سمت اقتصاد دولتی برده و یا اقتصاد را دولتی کرده است.
به عنوان نمونه چهار سیاست اقتصادی دولت طی این دو دوره را مثال میزنیم، 1- طبق برنامه پنجساله چهارم که از ابتدای دولت آقای احمدینژاد شروع شده است دولت موظف شده بود بین بودجه خود و درآمد نفتی فاصله بیندازد. در واقع دولت باید هر سال 10درصد از اقتصاد خود را از نفت مستقل میکرد تا در پایان برنامه پنجساله 50درصد از اقتصاد کشور نفتی باشد و 50درصد غیرنفتی. ولی حالا و در نزدیکی پایان دولت دهم میبینیم که نه تنها این امر محقق نشده بلکه 80درصد از درآمدهای فعلی دولت از منبع نفت است.
2- این که دولت حساب ذخیره ارزی را برای نوسانات قیمت نفت و در نهایت حمایت از بخش خصوصی سرمایهگذاری کند؛ ولی حالا و در پایان دولت دهم مشاهده میکنیم که نه تنها این گونه نشد که دولت بودجه را در بخش دولتی ذخیره کرد تا حالا حساب ذخیره ارزی منفی باشد.
3- با تایید مجلس، صندوق توسعه ملی به وجود آمد تا از سال89، 20درصد از درآمدهای نفتی قبل از ارسال به خزانه، برای حمایت از بخش خصوصی به این صندوق واریز گردد. رئیسجمهور اخیرا در مصاحبهای اعلام کرد که چه معنی دارد 40میلیارد دلار در صندوق توسعه ملی موجود باشد و دولت نتواند در پروژه مهر آن را خرج کند.
4- وقتی بحث اصل 44 مطرح شد، آقای احمدینژاد گفتند انقلابی اقتصادی در کشور به وجود آمد و راه هموار شد برای خصوصیسازی اقتصاد. اما در عمل از زمانی که این بحث مطرح شده تا زمانی که دولت لایحه بودجه را به مجلس تحویل داد 2 سال طول کشید. در واقع دولت برخلاف خواست نمایندگان تا زمانی لایحه را تحویل نداد که نمایندگان آمدند طرحی را تدوین کردند و دولت زمانی که دید نمایندگان دست به تدوین طرح بردهاند لایحه را تحویل داد ولی در ادامه بر طبق لایحه بودجه و اصل 44 عمل نکرد.
مجلس چهار گزارش را آماده و ارائه کرد که در تمام چهار گزارش اعلام کرده بود رویه اقتصادی دولت در راستای بحث خصوصی سازی نیست و دولت یا قصد دارد که اصل 44 را اجرا نکند و یا بسیار خفیف اجرا کند. اما حالا وقتی دولت دم از اقتصادی بر پایه منابعی خارج از نفت میزند باید گفت این منتهای آرزوهای ماست ولی متاسفانه این طرح در حد شعار باقی مانده و عملی نشده است.
در واقع این نتیجه فشارهاست و دولت مجبور به روی آوردن به منابع غیرنفتی است. با توجه به این که درآمد نفتی این دو دوره اخیر دولت بیشتر از نصف درآمد نفتی کل تاریخ استخراج نفت ایران بوده است قطعا تا به اینجا فرصتهایی از دست رفته است.
ولی باز هم به قول معروف از هر جا جلوی ضرر را بگیریم منفعت است. هر وقت دولت اراده کند که قصد دارد اقتصاد را از منابع نفتی فاصله دهد و به سمت خصوصی سازی هم حرکت کند این را باید به فال نیک گرفت که دولت قصد دارد قانون را اجرا کند. به طور قطع اگر قانون در مسیر اجرای اصل 44 و سند چشمانداز اجرا میشد به لحاظ اقتصادی جلوتر از جای فعلی بودیم.