خبرگزاری کار ایران

گزیده‌ای از سرمقاله‌های روزنامه های امروز

روزنامه های صبح امروز سرمقاله‌های خود را به مهمترین مسائل داخلی و بین المللی اختصاص دادند.

روزنامه کیهان در ستون یادداشت روز خود مقاله ای به قلم حسام الدین برومند با این مضمون منتشر کرد:

كابوس 2012 و گزینه های زیر میز!

این روزها در حالی سال 2031 آغاز گشته است كه سال قبل- 2012- از منظر مواجهه جبهه غربی- عبری با جمهوری اسلامی درخور نكات قابل تاملی است.بطور مشخص نظام سلطه در سال 2012 تمام گزینه ها و سناریوهای خود را به صحنه آورد تا اهداف توطئه آمیز علیه ایران عملیاتی شود.

برای همین است كه در این سال و بخصوص ماه های پایانی 2012، دشمنان نشان دار جمهوری اسلامی چندین بار و به كرات این رجز را می خواندند كه؛ «همه گزینه ها روی میز است» و اوباما، هیلاری كلینتون، شیمون پرز، نتانیاهو، كامرون، اشتون و... ژست می گرفتند كه برنامه ای ویژه علیه ایران تدارك دیده اند و ایران چاره ای جز عقب نشینی از برنامه هسته ای ندارد.

مجموعه سخنان و اظهارات مقامات غربی و صهیونیستی درباره ایران در سال 2012 و پروژه هایی كه علیه جمهوری اسلامی پیش كشیدند به وضوح نشان می دهد آنها سال 2012 را یك سال ویژه و حساس در مقابله و مواجهه با ایران ارزیابی كرده اند.

از سوی دیگر؛ برای اینكه ارزیابی و برآورد آنها در موضوعی به نام «جمهوری اسلامی ایران» به ثمر بنشیند و با كمترین اشتباه محاسباتی همراه باشد؛ تاكتیك های متعدد، پروژه های مختلف و گزینه های متنوع سیاسی، اقتصادی، دیپلماتیك، عملیات روانی و حتی تهدیدات نظامی را ساماندهی كردند.

آنچه محرز است این است كه دشمن، سال 2012 را در مواجهه با ایران به عنوان یك «نقطه عطف» تعریف كرده بود كه بر مبنای مختصات طراحی شده آنها به اصطلاح كاری ترین ضربات را به جمهوری اسلامی وارد كند اما اكنون باید دید این اتفاق افتاده است؟ دشمن در برآورد و ارزیابی خود علیه ایران موفق بوده است؟ چه میزان از پروژه ها و تحركات دسیسه آلود جبهه غربی- عبری بر ضد ایران به نتیجه رسیده است؟ ضریب اشتباه محاسباتی آنها علیه جمهوری اسلامی چه مقدار بوده است؟

درباره سوالاتی از این دست و مواجهه جبهه استكبار علیه ایران اسلامی در سال 2012 كه پیش تر با پروپاگاندای رسانه ای در بوق و كرنا شده بود نكاتی قابل اعتناست؛

1- یكی از گزینه ها و مسائلی كه در سال 2012 نظام سلطه علیه ایران پیش كشید تهدیدات نظامی و به اصطلاح مانور بر گزینه نظامی بود.

جالب اینجاست كه مقامات كودك كش صهیونیست چندین بار تاریخ جنگ علیه كشورمان را نیز اعلام كردند.

20 آوریل 2012- اول اردیبهشت 91- كانال 10 تلویزیون رژیم صهیونیستی با پخش گزارشی مدعی شد كه این رژیم به زودی به ایران حمله می كند.

بلوف صهیونیست ها حاكی از آن بود كه تنها تا 23 آوریل صبر می كنند تا ایران از آنچه كه آنها بلندپروازی هسته ای نام نهاده بودند منصرف شود و در غیر اینصورت حمله به ایران در دستور كار قرار می گیرد.البته بعدها پس از فروكش كردن تهدیدات توخالی، زمان حمله به جمهوری اسلامی را در گستره آوریل تا ژوئن اعلام كردند.

10 اوت 2012 هم از دیگر تاریخ هایی است كه این بار مطبوعات رژیم صهیونیستی ادعا كردند موعد حمله اسرائیل به ایران خواهد بود.

با نزدیك شدن انتخابات آمریكا در ماه نوامبر، مجددا این نغمه كوك شد كه رژیم صهیونیستی تا قبل از انتخابات ریاست جمهوری در آمریكا، حمله به ایران را عملیاتی می كند.

اما سال 2012 به پایان رسید و محرز شد كه صهیونیست ها فقط بلوف زده اند و البته این از قبل هم قابل پیش بینی بود چرا كه اولاً؛ صهیونیست ها توان حمله نظامی به ایران اسلامی ندارند و ثانیاً؛ كشورهای غربی و آمریكا كه منافع در هم تنیده و گره خورده ای با رژیم جعلی اسرائیل دارند می دانند كه پیامدهای حمله نظامی به ایران چیست و هرگونه اقدام جنون آمیز، پایان رژیم صهیونیستی است. طرفه آن كه رسانه ها و تحلیلگران غربی نیز دست اسرائیل را در ادعای واهی حمله به ایران خواندند و از جمله ایندیپندنت چند ماه پیش پس از بالا گرفتن این موضوع تصریح می كند «حمله اسرائیل به ایران بزرگترین بلوف قرن است.»

اسرائیلی ها البته در اواخر سال 2012، حمله نظامی علیه غزه را شروع كردند كه در نهایت منجر به جنگ 8 روزه شد كه رسوایی بزرگی برای آنها به وجود آورد و نه تنها شتابزده خواهان آتش بس شدند و شرایط حماس را پذیرفتند بلكه با مجاهدت گروه های مقاومت فلسطینی، طعم شكست را چشیدند و پاشنه آشیل آنها برملا گشت؛ «حفره پر ناشدنی در گنبد آهنین كه موشك های فجر از آن عبور كرد».

از سوی دیگر؛ اوباما كه چندین بار عبارت، «همه گزینه ها روی میز است» را علیه ایران به زبان آورده بود، نشان داد كه تنها یك ژست توخالی گرفته و اهرم تهدید نظامی برای متوقف كردن برنامه هسته ای ایران مدتهاست كه به آرشیو رفته است.بنابراین سال 2012، ثابت كرد كه گزینه و تهدید نظامی بر ضد ایران قابلیت اجرایی ندارد.

2-همچنین دشمنان تابلودار جمهوری اسلامی در سال 2012 هر چند كوشیدند گزینه «مذاكره» را نیز پیش كشیده و از آن در جهت منافع خود علیه ایران بهره برداری نمایند ولی در این ترفند نیز ناكام ماندند چرا؟ چون ایران اسلامی از مدت ها قبل دست دشمن را خوانده بود و می دانست آنها «مذاكره» را برای «مذاكره» می خواهند.

هدف آنها این است با «مذاكره برای مذاكره» از عمق استراتژیك جمهوری اسلامی بكاهند و مشخصاً الگو بودن ایران اسلامی برای ملت ها و كشورهای آزادیخواه را خدشه دار نمایند و این در شرایطی بود كه تحولات منطقه در بستر بیداری اسلامی رو به پیشروی بوده و هست.

مقارن با این فضا و در شرایطی كه اوباما برای دومین بار به عنوان رئیس جمهور آمریكا انتخاب شد و به كاخ سفید راه یافت بار دیگر رسانه های آمریكایی تحركات موذیانه ای را در راستای بحث مذاكره ایران و آمریكا پیش كشیدند ولی بی خاصیتی و بی اعتمادی این گزینه عیان و نمایان شد چرا كه به موازات خط مذاكره، خط آتش «تحریم» ها علیه ایران سنگین تر شد و در نهایت دشمن از اهرم و گزینه مذاكره بر ضد ایران طرفی نبست.

3- بدون شك در سال 2012، مهم ترین مواجهه دشمن با ایران، جنگ اقتصادی بود كه با ابزار «تحریم» ها به میدان آورد.

نكته گفتنی این است كه سال 2012 به دو نیمه تقسیم شد، در نیمه نخست، تبلیغات گسترده رسانه ای علیه ایران شروع شد و امپراتوری رسانه ای نظام سلطه از «تحریم»های فلج كننده و گزنده بر ضد ایران گفت و آمریكا و اتحادیه اروپا بستر شكل گیری این تحریم ها را فراهم كردند.

در نیمه دوم، تحریم ها با همان مختصات و ابعاد ادعایی به مرحله اجرا رسید و از اول ژوئیه- 11تیرماه 1391- به اصطلاح شدیدترین تحریم ها در حوزه نفت و بانك مركزی تصویب و اجرایی شد. البته بعد از آن و تا انتهای سال 2012 چندین بار دیگر دور جدیدی از تحریم ها بر ضد ایران تصویب و به صحنه آورده شد.

اكنون سؤال این است كه آیا دشمن توانست با اهرم تحریم ها به اهداف از پیش تعیین شده برسد و حداقل در این باره بدون ناكامی سال 2012 را به پایان برساند؟ باید پاسخ را از خود طراحان و مسببان تحریم ها علیه ایران شنید و واكاوی كرد.

از باب نمونه اظهارات روز گذشته دیوید كوهن معاون وزیر دارایی آمریكا درباره تحریم های اعمال شده علیه ایران در سال 2012 حائز اهمیت است. وی كه عنصر كلیدی در اتاق جنگ اقتصادی علیه ایران است به صراحت اذعان می كند؛ «فشارهای غرب و تحریم ها، ایران را در پیشبرد برنامه هسته ای مصمم تر كرده است.»

4- و بالاخره باید گفت؛ ترفندها و تحركات دشمن در سال 2012 علیه جمهوری اسلامی در حوزه های مختلف و با استفاده از گزینه های متعدد ناكام بوده است و این نشان می دهد علی رغم برنامه ریزی ها و طرح ریزی ها طی یكسال گذشته همواره دچار اشتباهات محاسباتی بوده اند و دلیل آن 2 شاخص روشن است؛ یكی پیشبرد موفقیت آمیز برنامه صلح آمیز هسته ای ایران و دیگری تقویت جبهه مقاومت در تحولات منطقه ای و در بستر بیداری اسلامی.

به قول روزنامه انگلیسی دیلی تلگراف، ایران در سال 2012 از برنامه هسته ای خودش عقب ننشست و به قدرت آن را ادامه داد و سوریه با توجه به نقش ایران ایستاد (و سقوط نكرد) و در جنگ 8 روزه، موشك های فجر ایران، نتیجه را به نفع گروه های مقاومت تغییر داد.

اكنون در روزهای نخستین 2013 آیا نمی توان به روشنی دید كه گزینه های دشمن علیه ایران در 2012 زیر میز قرار گرفته اند؟

نزدیک شدن به روز اربعین حسینی غلامرضا بنی اسدی را بر ان داشت تا در ستون یادداشت روز روزنامه خراسان مقاله ای با این عنوان به چاپ برساند:

رابطه امت-امامت در کاروان اسرای کربلا

کربلا، رابطه امت- امامت را در بالاترین شکل خود به تماشا می گذارد چه در روز عاشورا، که یاران از غلام حبشی تا عباس بن علی بر صراط مستقیم امامت به شهادت می رسند و چه بعد از غروب عاشورا که امامت در قامت رشید حضرت سجاد(ع) متجلی می شود. در بازخوانی ماجرای کاروان اسرا، دقیقاً شاهد این رابطه متعالی هستیم و حضرت زینب سلام ا... علیها همان غروب که آتش در خیام حرم می افتد، برای گرفتن اذن و چاره کار به محضر امام زمان خویش شرفیاب می شود و چگونگی کار را می پرسد و براساس نظر حضرت ایشان عمل می کند.

این رابطه نهادواره در طول این سفر سخت به ظرافت تمام ادامه دارد و در برخی جاها، زینب(س) زبان امام زمان خویش می شود و تیغ فصاحت از نیام بلاغت می کشد و به تبیین حق می پردازد و پرده آویخته نفاق را در کوفه و شام در هم می درد و اگر نبود استجازه از محضر حضرت سجاد(ع) و اذن امام زمان هرگز و هرگز و هرگز، دختر ولایت مدار مولاعلی(ع) لب از لب نمی گشود و حتی به شکوه هم کلمه ای بر زبان جاری نمی کرد چه که اینان اسوه ولایت پذیری هستند و قیام و قعود و فریاد و سکوت خود را با ولایت تعریف می کنند.

در نگاه به سیره زندگی شان این را به وضوح می شود دید و این زینب سخنور که نهج و بلاغت از علی به میراث دارد و صاحب ذوالفقار سخن است، همان بانویی است که پیش از این، بر مدار امامت پدر، حسن و حسین(ع) حرکت کرده است و تاریخ یاد ندارد حضرتش در مجلسی زبان به سخن گشوده باشد.

شأن ایشان در کاروان اسرا، جایگاه سخنگویی امام عصر خویش است و قافله سالار قطعاً امام سجاد(ع) است که در باور تشیع هیچ کس بر امام زمان خویش پیشی نمی گیرد بلکه همواره در شعاع انوار هدایتش گام می زند و سخن می گوید و سکوت می کند. مطالعه در جغرافیای حرکت کاروان اسرا از کربلا تا کوفه، تا شام، این حقیقت را نیز روشن می کند که تبلیغ اقناعی امام سجاد(ع) و جریان سازی رسانه ای و تولید و پیام رسانی ایشان و حضرت زینب(س) به بهترین شکل، غبارها را کنار زد و جلوه هایی از حق را در قالب حقیقت امامت فرادید گذاشت، حکمت، عزت، مصلحت، در اوج را می توان در این سفر دید تا جایی که یزید هم فرو می شکند و مجبور به آزادی کاروان و پیش از آن شانه خالی کردن از زیر بار ماجرای کربلا می شود و اویی که خود را «پیروز مطلق» می پنداشت، گناه این «شکست مطلق» را بر ذمه ابن زیاد می نویسد و زبان به لعنش می گشاید و حتی از امام سجاد(ع) راه توبه باز می پرسد و جواب هم می گیرد و این مسئله، این حقیقت را نیز عیان می کند که امام، رسالت هدایت دارد، حتی برای یزید،مهم نیست آن طرف یزید است، مهم آن است که این سو، امام سجاد(ع) است با رسالت امامت همه بشریت، حالا این که یزید چه کرده از این دریای علم و معرفت، بحث جداگانه ای است.

امام، امام زمان است و زمین و هر چه در این زمین است، تکلیف امام را هم حضرت حق هدایتگری نوشته اند و نتیجه این روشنگری و تبلیغ اقناعی و تمسک به قرآن و جریان پیام رسانی عاشورا آن می شود که شام، رگه هایی از صبح و بارقه هایی از ولایت را حس می کند و درمی یابد، آن چه به نام اسلام و حضرت رسول، در قامت معاویه و یزید دیده است، «پوستین وارونه ای» بیش نبوده است و حقیقت در قامت رشید حضرت رسول(ص) و ولایت مولا علی و آل اوست. دوباره استنادات قرآنی امام سجاد(ع) در برابر پیرمرد شامی را بخوانیم.

چند باره، سخنان امام در مسجد شام را و شکوه «ان بن مکة و منا»... را دریابیم و باز روشنگری های حضرت زینب(س) به عنوان سخنگوی جریان امامت را مرور کنیم، درخواهیم یافت که نحوه مواجهه هوشمندانه امامت با این وقایع هولناک چگونه باورهای یزیدی را در هم شکست.

امام با قول لین نبوی، با نهج و بلاغت علوی از حقانیت حسینی گفت و پندار یزید باوران را در هم شکست و این درس را برای همیشه به مومنان داد که همواره به بهترین وجه و برترین کلام و دلنشین ترین شیوه باید از حق دفاع کرد. امروز نیز در مواجهه با خویش و بیگانه، باید زبان امام سجاد(ع) و منطق امامت را در پیش گیریم از حق و حقانیت خود، به بهترین زبان و بر مدار «جادلهم بالتی هی احسن» دفاع کنیم.

«تحریم اصلاح‌طلبان، آرزوی اصولگرایان»عنوان سر مقاله امروز روزنامه آرمان نوشته داریوش قنبری نماینده سابق مجلس را می خوانید:

نه تمایل قسمت عمده‏ای از اصلاح‌طلبان برای حضور و مشارکت در انتخابات قابل انکار است و نه بی‌میلی اصولگرایان به این مهم. در این بین رفتارهای متناقض اصولگرایان تمامی ندارد، همزمان که آنها از لزوم برگزاری پرشور و با مشارکت حداکثری در انتخابات و تمایل به حضور حداکثری نیروهای سیاسی در این رقابت دم می‏زنند، درخواست اصلاح‌طلبان برای برگزاری یک جلسه ساده جهت آمادگی برای حضور در انتخابات بعد از هفته‌ها همچنان بی‌پاسخ مانده است. درست در شرایطی که گروه‌های مختلف اصولگرا با فراغ‌بال و آسودگی خیال دنبال رایزنی‌های انتخاباتی خود هستند اصلاح‌طلبان در انتظار مجوزند. از دیدگاه حقوقی این وضعیت، مورد قبول اصلاح‌طلبان نیست.

اما در این مجال قصد آن نیست که نگاه حقوقی به این مساله داشته باشیم، چراکه منظر سیاسی این موضوع بسی بیش از این قابل تامل می‏نماید. اینکه در میان رفتار متناقض اصولگرایان باید کدام سویه نگاه آنها به اصلاحات را واقعی‏تر دانست و البته دلایل این نگاه را در چه زمینه‌هایی ارزیابی کرد.

پر بیراه نیست اگر بگوییم پذیرش برخی اظهار دوستی‏های اصولگرایان به اصلاح‌طلبان چندان قابل باور و پذیرش نیست، چرا که وقتی آن را در کنار عمل اصولگرایان قرار می‏دهیم می‏بینیم آنچه در نهایت نمود عملی دارد شکافی است بین این دو جناح که اصولگرایان نه تنها سعی در حفظ آن دارند بلکه بر تعمیق و تشدید آن هم کمر همت بسته‏اند.

به عبارت دقیق‏تر آنچه باید ملاک داوری در این بین قرار بگیرد عمل اصولگرایان است، این همان چیزی است که تاثیر عینی بر معادلات و مناسبات سیاسی دارد. اصولگرایان از یک سو اصلاح‌طلبان را متهم به تلاش برای تحریم انتخابات می‏کنند و در عین حال از تلاش‏های آنها برای ورود به انتخابات استقبال نمی‌کنند. این استنباط که تحریم انتخابات از سوی اصلاح‌طلبان آرزوی اصولگرایان است، گفته‏ای چندان بیراه نیست. شدت یافتن درگیری‏های جناح اصولگرا، چند تکه شدن این جریان و تضعیف آن در نهایت به نفع جریانی خواهد بود که پایه اجتماعی قوی‏تر و گسترده‏تری دارد و خود اصولگرایان بهتر می‏دانند که چه گروهی پایه اجتماعی قوی‏تری دارد.

سیدمحمد غروی عضو جامعه مدرسین در یادداشتی برای ستون سرمقاله روزنامه تهران امروز این طور نوشت:

پرهیز مسئولین از خود محوری

وجود حفظ آرامش در حل هر مسئله‌ای ضروری است.در مسائل مملكتی و اداره كشور قاعدتا اختلاف نظر‌ها یا اصطكاك‌هایی در مسائل جزئی پیش می‌آید، اما آنچه در چارچوب یك كشور واضح و روشن است، این است كه سه قوه مجریه،مقننه و قضائیه در یك راستا قرار دارند. هرچند وظایف جداگانه‌ای برای آنها مفروض است. باید تاكید شود، مهم‌ترین وظیفه همه نهادهای حكومت حفظ منافع كشور و رسیدگی به امور مردم است.

این وظیفه در كشور اسلامی ایران در فضای كنونی و با توجه به توصیه‌ها وشعائر دینی با درجه اهمیت بیشتری مدنظر است.در چند وقت اخیر رهبر معظم انقلاب در سخنان خود به حفظ آرامش در كشور و ایجاد فضایی آرام بخصوص در ایام نزدیك به انتخابات تاكید كرده‌اند.ایشان اهمیت موضوع را تا جایی دانسته‌اند كه كسانی را كه بر خلاف این رویه عمل كنند را خائنین به این نظام دانسته‌اند.

بزرگانی که ما می‌شناسیم؛ همه معتقدند نباید نظام را تضعیف کرد. اگر خدایی نکرده به این نظام صدمه وارد شود به اسلام صدمه وارد شده است. در نتیجه گاهی اوقات به سکوت واگذار می‌شود و گاهی اوقات اصلا ورود پیدا نمی کنند. این تشخیص اهم ومهم است.از این رو چنین انتظار می‌رود كه مقامات بلند پایه برای حل بحران‌های كشور به مشورت با هم بنشینند.اختلافات و اصطكاك‌های احتمالی رابا همفكری حل كنند یا در موارد مهم‌تر به رهبری مراجعه كنند.

توجه به این مسئله كه اختلافات بین قوا در بین مردم كشیده نشود تا مانع تشدید تنش و نگرانی در بین مردم شود مسئله‌ای است كه همواره مود تاكید بزرگان قرار گرفته است از این رو بهتر است به گونه‌ای وارد مسائل شد كه باعث برخورد یا ایجاد فضای متشنج در جامعه نشود. نكته قابل توجه این است كه گاهی برداشت‌های دو پهلو از سخنان رهبر معظم انقلاب، منجر به ایجاد فضایی برای سوءاستفاده می‌شود.

یعنی مسئولی خود را مجاز به اتخاذ هر تصمیمی می‌داند و پس از ایجاد فضایی ملتهب به منتقدین خود می‌تازد كه پاسخ مسئولین دیگر را به همراه دارد. این رفتارها زیبنده كشور اسلامی نیست و زمینه ساز استفاده دشمنان شده و فضای استفاده تبلیغاتی دشمن از این مسئله را فراهم می‌كندتوصیه‌ای كه در این باره به مسئولین باید داشت این است كه همواره هوشیار باشند، پرورش اخلاقی و حفظ خویشتن داری و دوری از خود محور پنداری را در دستور اعمال روزانه خود قرار دهند.

چراكه بسیاری اوقات مشكلات و تنش‌ها از بلند پروازی‌ها و خود محوری‌های مسئولین نشأت می‌گیرد و باعث ایجاد فضایی پر تنش می‌شود. نكته دیگر آن است كه بعضی از تصمیم‌گیری‌ها و جابه‌جایی‌ها برای مردم قابل درك و فهم نیست،چنین تصمیماتی در جامعه باعث بروز فضای نامطلوب می‌شود.بهتر آن است كه رویكردها و تصمیمات برای مردم روشن باشد. مردم سره را از ناسره تشخیص می‌‌دهند.مردم می‌دانند كه چه كسانی به فكر منافع نظام و چه افرادی در پی اهداف خود هستند.چنانچه تحمل ملت پایان یابد، آنهایی كه منافع خود را پیگیر بوده‌اند،جایی را برای خود در نظام متصور نباشند.

صالح اسکندری سر مقاله امروز روزنامه رسالت را به تبیین علل گرایش به برنامه‌محوری در انتخابات اختصاص داد:

علل گرایش به برنامه‌محوری در انتخابات

نسبت برنامه‌های نامزدها با برنامه‌های فرادستی

اشاره: روز گذشته در قسمت اول این نوشتاربه علل گرایش به برنامه‌محوری در انتخابات در نظام مردم‌سالاری دینی در دو سطح تحلیل ارزشی و ساختاری پرداخته شد. در ادامه مباحث ساختاری امروز به مقوله نسبت برنامه‌های نامزدها و جریانات سیاسی با برنامه‌های فرادستی و همچنین سطح تحلیل رفتاری در برنامه محوری در انتخابات می پردازیم.

در سطح تحلیل ساختاری نسبت برنامه‌های نامزدها و جریانات سیاسی با برنامه‌های فرادستی یک ارزش سیاسی است که بسته به کیفیت مردم‌سالاری ها متفاوت است. تجانس ساختاری برنامه هایی که معمولا در انتخابات مطرح می شود و سایر برنامه های کلان در اداره یک کشور وجود دارد یکی از ضروریات حکمرانی باثبات است. هنجارسازی‌های درونی و ایستاربندی‌های اجتماعی حول برنامه‌محوری در انتخابات دوره‌های مختلف نیز مانند سایر پدیده‌های سیاسی آسیب‌پذیر است.

برنامه‌محوری در انتخابات یکی از الگوهای دقیق برای رسیدن به یک دموکراسی و مردم‌سالاری کیفی است که با عقلانی‌تر شدن رفتار انتخاباتی رأی‌دهندگان می‌تواند مقدمات توسعه و پیشرفت یک کشور را فراهم کند؛ اما اگر این برنامه‌محوری در تعارض با قواعد تصمیم‌گیری (Decisionrules) در یک کشور باشد، نتیجه‌ای به جز بر هم زدن ثبات سیاسی و اجتماعی و موجی از تنش‌های روانی در جامعه ندارد.

بدون تردید گرایش‌ها و سلایق مختلفی برای اداره‌ کشور وجود دارند که در انتخابات آینده خود را در معرض آرای عمومی قرار می‌دهند، اما معمولاً در دوره‌های مختلف انتخابات، رأی‌دهندگان به نامزدی رأی می‌دهند که در برنامه‌های اعلامی خود نماینده‌ تمام یا بخشی از سیاست‌ها و منافع مورد علاقه آنها باشند. شهروندان انتظار دارند که منتخب نهایی آنها در صورت‌بندی اولویت‌های سیاستگذاری خویش، برنامه‌های توسعه کشور را با جدیت و صراحت اجرا کند و نتیجه و بازخورد آن را در معرض قضاوت عمومی قرار دهد.

در واقع تلفیق و تنظیم اولویت‌های سیاستگذاری توسط منتخب مردم با چرایی اقبال عمومی به وی و میزان پایبندی او به قواعد سیاستگذاری و برنامه‌های کلان کشور در بازه‌20ساله و 5ساله پیوند برقرار می‌کند. در چنین فضایی، تنها شعارها و برنامه‌هایی از جنس گفتمان حاکم بر جامعه می‌تواند پیش‌برنده‌ اهداف برنامه‌های توسعه و ایده‌آل‌های چشم‌انداز 20ساله باشد.

گرایش‌ها و سلایق مختلفی برای اداره‌ کشور وجود دارند که در انتخابات آینده خود را در معرض آرای عمومی قرار می‌دهند، اما رأی‌دهندگان به نامزدی رأی می‌دهند که در برنامه‌های اعلامی خود نماینده‌ تمام یا بخشی از سیاست‌ها و منافع مورد علاقه‌ آنها باشد.

3. سطح رفتاری:

گام اول؛ توافق عمومی بر هویت نظام سیاسی

توافق عمومی بر هویت نظام سیاسی، نقطه‌ عزیمت پیشرفت در هر کشور است؛ یعنی تا زمانی که تضادهای معرفتی درباره‌ هویت سیستم‌های سیاسی حل نشده باشد و مناقشات فلسفی در دیالوگ‌های نخبگی حرف اول را بزند، امید بستن به حیات پویای یک نظام سیاسی کار بیهوده‌ای است.

امام خمینی (رحمت الله علیه) جزء معدود رهبران انقلابی بود که از طریق بیانات و نوشته‌های خود تلاش بسیاری نمود، ضمن ارائه‌ یک نظام‌واره‌ معرفتی صحیح و ممتاز از هویت جمهوری اسلامی در افکار عمومی، حوزه‌ نخبگی را به یک اجماع و توافق فکری برساند. توافق فلسفی بر هویت انقلاب اسلامی با توسل به نظرات و ایده‌های امام بزرگوارمان و همچنین رهبر معظم انقلاب، روند توسعه و پیشرفت کشور را تسریع می‌کند و سطح اختلاف نظرات، حداکثر به نحوه‌ سیاستگذاری‌ها درباره‌ کارآمدی نظام محدود می‌گردد.

گام دوم؛ برنامه‌محوری برای تحقق کارآمدی

کارآمدی لازمه‌ بقا و پویایی عموم نظام‌های سیاسی است. کارآمدی نرم‌افزاری برای جریان مشروعیت نظام است. هر نظام سیاسی به تواتر شاهد توزیع ارزش‌ها و مطالبات جدید و قدیمی است که در صورت مدیریت آنها، می‌‌توان مدعی بود ‌آن سیستم توانسته است از پس کارویژه‌های خود برآید.

به تناسب وضعیت سیاسی، اجتماعی، ‌اقتصادی و فرهنگی جوامع، در برخی اوقات نظام‌ها شاهد انباشت ارزش‌ها و یا توقعات عمومی هستند. این انباشت ارزشی چنانچه از تسلط فرایند توزیع مقتدرانه (دیوید ایستون) خارج شوند، می‌توانند برای هر جامعه‌ سیاسی مشکل‌زا باشند. جامعه‌ سیاسی ایران نیز همانند بسیاری از کشورهای غیرصنعتی طی دو دهه‌ اخیر شاهد افزایش ارزش‌های رفاهی بوده است.

مطالبات اقتصادی مردم پس از جنگ تحمیلی شاه‌بیت ارزش‌های سیاسی است که خواسته یا ناخواسته توسط دولت‌های مختلف توزیع و حتی تولید شده است. هرچند برای برخی طبقات اجتماعی ارزش‌های دیگری از قبیل مشارکت، آزادی و... اهمیت دارد، اما باید اذعان نمود ارزش‌های رفاهی، عدالت اقتصادی،‌ امنیت اجتماعی و ملی و صیانت از حریم خصوصی افراد در مقابل متجاوزین در صدر جدول ارزش‌های سیاسی توزیع‌شده قرار دارند.

طی دو دهه‌ گذشته، در محورهای اقتصادی و امنیتی، این مطالبات جنبه‌ انباشتی یافته و کارآمدی نظام را با چالش مواجه نموده است. فهم جریانات سیاسی از این چالش جدید می‌تواند نقشه‌ راهی شود که ضمن پاسخگویی به نیازهای اجتماعی، چالش کارآمدی را تا حدود قابل قبولی حل نماید و این حرکت هنوز ادامه دارد.

در شرایط کنونی، گروه‌های سیاسی به منظور پاسخگویی به افزایش ارزش‌های رفاهی در جامعه سیاسی بهتر است گفتمان مقاومت و تدبیر برای پیشرفت را در پیش بگیرند و در کنار نگاه مدبرانه به مشکلات روزمره‌ مردم، آتیه و چشم‌انداز پیشرفت نظام اسلامی را در مقاومت ترسیم کنند.

صبح امروز روزنامه حمایت مقاله ای با این عنوان منتشر کرد:

شورانگیزترین حماسه تاریخ

قیام‌ها و انقلاب‌های بسیاری در این کره خاکی شکل گرفته اند كه البته فقط معدودی، جاودانه و اثرگذار بوده اند و بی شک مهم‌ترین آنها، نهضت عاشورایی اباعبد‎الله الحسین (ع) است.به راستی كه حماسه حسینی، شورانگیزترین ‏حماسه تاریخ بشری است كه نیرومندترین

احساس های میلیون‌ها انسان ‏آزاده را در پهنه گیتی برانگیخته و برمی انگیزاند و به واقع که رمز و راز این مساله، در عبارت معروف «کل یوم عاشورا و کل ارض کربلا» نهفته است.

به اذعان بسیاری از تاریخ نویسان، یكی از شاهكارهای سیدالشهدا (ع) در نهضت عاشورا، همراه بردن زنان و كودكان از حجاز به سوی عراق است. چنانچه آنحضرت (ع) غیر از اهل بیت (ع)، عده‌ای دیگر را با خود می‌برد، ‏به یقین تمامی آنان به دست خصم دون خصلت، همانند دیگر یاران امام ‏حسین (ع) كشته و شهید می‌شدند و در صورت حیات، به چنین افرادی پس از شهادت ‏امام(ع) و یارانش اجازه و امكان تبلیغ نمی‌دادند.‏

از سویی نیز هیچ مبلّغ و خطیبی قادر نبود، همانند اهل بیت (ع) به ‏خصوص سیدالساجدین (ع) و عالمه و عقیله بنی‌هاشم زینب كبری (س) با خطبه‌های گویا و منطقی خود مردم را آن سان تحت تأثیر قرار دهد. بی تردید در نهضت تبلیغی كاروان اسرای عاشوراییان، حضرت ‏زینب (س) در كنارامام سجاد (ع) نقش بسیار ماندگاری دارد. پیش از شهادت، امام حسین (ع) وظیفه حفظ و مراقبت از زنان و كودكان و پرستاری از ‏بیماران را به خواهرش زینب كبری (س) سپرده بود چون ایشان با شناختی كه ‏از شخصیت بی‌نظیر خواهرشان داشت به خوبی می‌دانست كه فقط زینب (س) است ‏كه می‌تواند تكیه‌گاه آنان باشد.

این بانوی بزرگوار اسلام در کنار سرپرستی اطفال و زنان رنج دیده، پیام رسان خون‌های مقدس دشت نینوا شد و به راستی که «کربلا در کربلا می ماند اگر زینب نبود». خطبه دخت دلاور علی مرتضی (ع) در شهر كوفه، از جنایات بی شرمانه امویان در كربلا و نیز نحوه شهادت حضرت سیدالشهدا (ع) پرده ‏برداشت. آری! شجاعت، صبر و بصیرت زینبی بود که حماسه حسینی را برای همیشه در تاریخ ماندگار ساخت و ثابت کرد که فاتحان اصلی دشت کربلا، به خون خفتگانی بودند که در نیم روز، والاترین درس عبودیت و آزادگی را به بشر آموختند.

روزنامه جمهوری اسلامی ستون سرمقاله خود را با عنوان « غرب، سوریه را سرزمین سوخته می‌خواهد» منتشر کرد:

بسم‌الله الرحمن الرحیم

اخضر ابراهیمی نماینده مشترك سازمان ملل متحد و اتحادیه عرب در امور سوریه برای چندمین بار تاكید كرد راهكار سیاسی تنها راه حل برای بحران سوریه است.

ابراهیمی كه پس از سفر به مسكو و قاهره و دیدار با مقامات این كشورها به عنوان جمع بندی بررسی‌های خود این پیشنهاد را مطرح می‌كرد هشدار داد هر اقدامی غیر از راه‌حل سیاسی و مسالمت آمیز، در سوریه آتشی برخواهد افروخت كه دامنه این آتش منطقه را فرا خواهد گرفت.

علاوه بر اخضر ابراهیمی، روسیه نیز، گفتگو و مذاكره را به عنوان تنها چاره برای معضل سوریه عنوان و هرگونه راه حل نظامی برای حل بحران این كشور را رد كرد. این موضع روسیه درحالی مطرح شد كه در روزهای قبل از آن گزارش‌هایی مبنی بر تغییر موضع روسیه در قبال سوریه شایع شده بود. لاوروف وزیر خارجه روسیه در این زمینه بار دیگر تاكید كرد مسكو هرگونه قطعنامه‌ای كه راه را برای مداخله نظامی در سوریه باز كند وتو خواهد كرد.

اخضر ابراهیمی در كنار هشدارهای خود، طرح تشكیل دولت ائتلافی را نیز مطرح كرد كه شورا‌ی مخالفان سوریه آنرا رد كرده است. دلیل این امر نیز روشن است، شورای مخالفان ابزار دست جبهه بین‌المللی ضد سوری می‌باشد و این جبهه نیز منافع خود را در حذف حكومت فعلی سوریه، می‌بیند و كاری به این موضوع ندارد كه این هدف آنها به بهای خون دهها هزار سوری دیگر و ویران شدن كامل سوریه تمام شود.

سركرده گروه تروریستی "النصره" كه میدان‌دار اقدامات مسلحانه در سوریه است در واكنش به طرح اخضر ابراهیمی گفت: ما اقدامات اخضر ابراهیمی را به رسمیت نمی‌شناسیم. علاوه بر این، "معاذ الخطیب" كه در مسند رئیس شورای مخالفان قرار دارد و گروه وی از جانب دولت‌های غربی و متحدان آنان در منطقه از جمله قطر، عربستان و تركیه حمایت می‌شود نیز اعلام كرده است طرح جدید را نمی‌پذیرد. وی با تاكید بر مواضع گذشته و درخواست بركناری بشار اسد به عنوان پیش شرط هرگونه طرحی برای سوریه، خواستار عذرخواهی مسكو به دلیل حمایتش از اسد شد!

رد شدن سریع و صریح طرح جدید اخضر ابراهیمی،‌ همزمان با انتشار اخبار و تصاویر تكان دهنده از درون سوریه و رفتار ضدانسانی شورشیان مخالف دولت هشداری است كه جهانیان را نسبت به عواقب ادامه بحران سوریه و احیاناً سقوط حكومت كنونی سوریه حساس‌تر كرده است. طی روزهای گذشته انتشار گزارش‌های وحشت آور از اقدامات ددمنشانه تروریست‌ها? سوریه با مخالفان خود، به مثابه تلنگری بود كه افكار عمومی بین‌المللی را تكان داد و این پیام را به همراه داشت كه حكومت سوریه با چه باندهای خطرناكی مواجه است.

این ماجرا به قدری آثار منفی بر جای گذاشته كه یك تحلیل گر آمریكایی با اشاره به وقایع اخیر تاكید می‌كند چنانچه شبه نظامیان كنترل سوریه را به دست بگیرند در این كشور حمام خون به راه خواهند انداخت كه می‌تواند بزرگترین كشتار قرن حاضر باشد. وبستر گریفین تارپلی، می‌افزاید: در آن صورت، ما شاهد قتل عامی خواهیم بود كه به كشتار علوی‌ها، مسیحی‌ها، مارونی‌ها ارتودوكس‌ها و هر گروه و یا قشری كه مواضع آنها با تروریستها منطبق نباشد، خواهد انجامید.

این واقعیت‌ها خود غربی‌ها را نیز به این نتیجه رسانده است كه جایگزین حكومت بشار اسد، حكومتی افراطی و غیرقابل كنترل خواهد بود كه چه بسا گوش به فرمان قدرتهای غربی هم نباشد.

آمریكا و سایر قدرت‌های غربی متحدش این موضوع را با مقیاس كوچكتری در افغانستان تجربه كرده‌اند كه چگونه طالبان، القاعده و سایر گروه‌های افراطی، با اینكه دست پرورده و ساخته و پرداخته دستگاه‌های اطلاعاتی و جاسوسی غرب هستند اكنون برای بانیان و حامیان خود نیز خطرناك شده‌اند.

همین واقعیت، از دلایل اصلی عدم مداخله نظامی آشكار در سوریه می‌باشد بطوری كه حتی اگر ملاحظه موضعگیری روسیه و چین نیز نبود غرب به دلیل هراس از گرفتار شدن در باتلاقی به مراتب مخوف‌تر و عمیق‌تر از افغانستان و عراق، جرات مداخله نظامی در سوریه را نداشت.

با توجه به این واقعیت، سیاست آمریكا و متحدان منطقه‌ای واشنگتن در سوریه، درحال حاضر، نظاره كردن به اوضاع همزمان با ارسال گسترده تسلیحات به شورشیان می‌باشد تا شاید از این طریق و با تشدید خشونت‌ها، حكومت سوریه وادار به تسلیم شود و به خواسته‌های آنان تن دهد. اما دولت سوریه، برطبق شواهد و ارزیابی‌های خود غربی‌ها، همچنان بر اوضاع مسلط است و هیچ نشانه‌ای از سقوط آن به چشم نمی‌خورد. این، چیزی است كه لاوروف وزیر خارجه روسیه نیز به همتایان غربی خود گوشزد كرد و اعلام نمود بشار اسد از قدرت كنار نخواهد رفت و غربی‌ها باید خوش خیالی در این باره را از ذهن خود دور سازند.

اظهارنظر اخضر ابراهیمی كه می‌گوید برای سوریه تنها یك راه حل وجود دارد و آن راه حل سیاسی و مذاكره میان گروه‌های سوری است، بر همین واقعیت‌ها متكی است. این، واقع بینانه‌ترین اظهارنظر درباره سوریه است و غربی‌ها و عوامل تشنج آفرین آنها در داخل سوریه و حكومت‌هائی همانند قطر و عربستان و تركیه اگر حاضر به همكاری برای حل بحران سوریه از این طریق نیستند به این دلیل است كه آنها می‌خواهند سوریه به سرزمین سوخته‌ای تبدیل شود تا اگر در اختیار آنها نیست، جایگاه گذشته خود را نیز نداشته باشد.

مقاله امروز روزنامه دنیای اقتصاد نوشته دکتر احمدیزدان‌پناه:

سلطه مالی و تورم

بنابر تعریف، «سلطه مالی» مانع اجرای موثر هر استراتژی پولی برای دستیابی به هدف کنترل تورم است.

در اقتصادهای نفتی، سلطه نفتی یعنی حالتی که در آن صادرات نفت شاهرگ حیاتی اقتصاد محسوب می‌شود و درآمد صادرات نفتی به طور چشمگیر بر نماگرهای اقتصاد کلان تاثیرگذار است.

«سلطه مالی» و «سلطه نفتی» هر دو سیاست‌ پولی را از کارآیی لازم دور می‌سازد. در این شرایط، یکی از مصائب طراحان و مجریان سیاست پولی آن است که سلطه نفتی وجود سلطه مالی را از چشم مقامات پولی پنهان می‌دارد و آنها را از دریافت علائم مناسب توسط نماگرهای استاندارد تشخیص سلطه مالی، جهت حرکت بر طبق «نقشه‌ راه» برای کنترل تورم محروم می‌سازد.

برای نمونه می‌توان ترازمالی این کشورها را که همیشه همراه با مازاد است و روند بدهی آنها را که موجب کم جلوه دادن آنها می‌شود، مورد مطالعه قرار داد. امروزه گفتن این ترجیع‌بند که استقلال بانک‌های مرکزی و مقامات پولی از نفوذ مقامات مالی، پیش‌نیاز موفقیت اجرای هر رژیم پولی است حرفی تکراری و ملال‌آور است؛ چرا که تجربه کشورهای در حال توسعه نفتی زیر «سلطه مالی» گواه آن است که در نهایت بانک مرکزی باید از اهداف ضدتورمی خود دست بکشد.

در شرایط امروز کشور که تورم می‌تازد و بودجه دولت در راه است، مجلسیان باید به پدیده سلطه مالی بر سیاست پولی نگاهی عالمانه داشته باشند؛ چراکه در یک کشور نفتی متکی به منبعی پایان‌پذیر و با درآمدزایی پرنوسان، هدف‌گذاری «پایداری مالی» وظیفه اصلی نمایندگان در بررسی بودجه است. چرا؟ زیرا یک سیاست مالی که همیشه کسری بودجه بالا دارد به وضعیت مالی ناپایدار و وخیمی برای دولت منجر می‌شود که معمولا مشخصه آن انباشت بدهی‌های عمومی است.

در این شرایط ضعف مالی دولت موجب محدودیت در توانایی بانک مرکزی در افزایش نرخ سود بانکی (بهره‌) و کاهش فشارهای تورمی در جامعه می‌شود (اینجا است که «هدف‌گذاری» تورم به عنوان یک قاعده بندی پولی بس مشکل می‌شود) و این خود بر وخامت وضعیت بدهی‌های دولت و اقتصاد کلان می‌افزاید.

حتی اگر بانک مرکزی درصدد مقابله با آثار آن سیاست‌ مالی و بودجه‌ای برآید، کوشش‌ها و تلاش‌ها و محنت بی‌حاصل او عمری کوتاه دارد؛ چرا که دیر یا زود «ناپایداری سیاست مالی» دولت، اقتصاد کشور را مجبور به تعدیلاتی در چارچوب سلطه مالی می‌نماید.

یعنی یا دولت از پرداخت بدهی‌های خود اظهار عجز می‌کند یا تورم امان مردم را می‌برد یا هر دو. «سلطه مالی» برکم و کیف مداخله دولت و بانک مرکزی در بازار ارز هم نقش حیاتی دارد و بنابراین علاوه بر چگونگی تامین مالی کسری بودجه، باید مجلسیان به این حوزه هم عنایت داشته باشند.

رهایی بانک مرکزی از «سلطه مالی» یعنی تامین شرایط مناسب برای دستیابی به ثبات قیمت‌ها، رشد پایدار و خلق مشاغل مولد. برای این امر هدف سیاست‌های مالی باید (الف): با شکل‌دهی به انتظارات تورمی مردم، مهار تورم را در دست مقامات پولی قرار دهند. (ب): با قبول یک کسری بودجه پایین و قابل مدیریت، اجازه ندهند سیاست‌های مالی به تحریک نامناسب تقاضای کل جامعه از جمله مخارج دولت بپردازد؛ ولی از طرف دیگر، سیاست مزبور در رفع رکود حاکم بر جامعه نقش خویش را ایفا نماید.

ارسال نظر
پیشنهاد امروز