داریوش قنبری:
تحریم انتخابات از سوی اصلاحطلبان آرزوی اصولگرایان است
درخواست اصلاحطلبان برای برگزاری یک جلسه ساده جهت آمادگی برای حضور در انتخابات بعد از هفتهها همچنان بیپاسخ مانده است.
تحریم اصلاحطلبان، آرزوی اصولگرایان عنوان یادداشت داریوش قنبری است كه در آن میخوانید؛
نه تمایل قسمت عمدهای از اصلاحطلبان برای حضور و مشارکت در انتخابات قابل انکار است و نه بیمیلی اصولگرایان به این مهم.
در این بین رفتارهای متناقض اصولگرایان تمامی ندارد، همزمان که آنها از لزوم برگزاری پرشور و با مشارکت حداکثری در انتخابات و تمایل به حضور حداکثری نیروهای سیاسی در این رقابت دم میزنند، درخواست اصلاحطلبان برای برگزاری یک جلسه ساده جهت آمادگی برای حضور در انتخابات بعد از هفتهها همچنان بیپاسخ مانده است.
درست در شرایطی که گروههای مختلف اصولگرا با فراغبال و آسودگی خیال دنبال رایزنیهای انتخاباتی خود هستند اصلاحطلبان در انتظار مجوزند.
از دیدگاه حقوقی این وضعیت، مورد قبول اصلاحطلبان نیست. اما در این مجال قصد آن نیست که نگاه حقوقی به این مساله داشته باشیم، چراکه منظر سیاسی این موضوع بسی بیش از این قابل تامل مینماید. اینکه در میان رفتار متناقض اصولگرایان باید کدام سویه نگاه آنها به اصلاحات را واقعیتر دانست و البته دلایل این نگاه را در چه زمینههایی ارزیابی کرد. پر بیراه نیست اگر بگوییم پذیرش برخی اظهار دوستیهای اصولگرایان به اصلاحطلبان چندان قابل باور و پذیرش نیست، چرا که وقتی آن را در کنار عمل اصولگرایان قرار میدهیم میبینیم آنچه در نهایت نمود عملی دارد شکافی است بین این دو جناح که اصولگرایان نه تنها سعی در حفظ آن دارند بلکه بر تعمیق و تشدید آن هم کمر همت بسته اند.
به عبارت دقیقتر آنچه باید ملاک داوری در این بین قرار بگیرد عمل اصولگرایان است، این همان چیزی است که تاثیر عینی بر معادلات و مناسبات سیاسی دارد.
اصولگرایان از یک سو اصلاحطلبان را متهم به تلاش برای تحریم انتخابات میکنند و در عین حال از تلاشهای آنها برای ورود به انتخابات استقبال نمیکنند.
این استنباط که تحریم انتخابات از سوی اصلاحطلبان آرزوی اصولگرایان است، گفته ای چندان بیراه نیست.
شدت یافتن درگیریهای جناح اصولگرا، چند تکه شدن این جریان و تضعیف آن در نهایت به نفع جریانی خواهد بود که پایه اجتماعی قویتر و گسترده تری دارد و خود اصولگرایان بهتر میدانند که چه گروهی پایه اجتماعی قویتری دارد.