حسین راغفر
نشانههای کاهش رفاه
تنها عده کمی که هفت تا هشت درصد مردم هستند، از وضعیت فعلی نفع میبرند و از آن راضی هستند/در مواردی خانوادهها مجبور میشوند از بخشی از خرید واجب خود که سهم بسیاری در افزایش سطح آگاهی اجتماعی دارد خودداری کنند.
نشانههای کاهش رفاه عنوان یادداشت دکتر حسین راغفر است كه در آن میخوانید؛
در بررسی سطح رفاه باید کیفیت زندگی را نیز بررسی کرد که برخی از مولفههای بررسی این مسئله، جهانی است. از جمله مولفههای مهمی که در این میان میتوان نام برد تغذیه، مسکن، آموزش، بهداشت، سلامت، پوشاک و حمل و نقل عمومی است که مولفههای حداقلی در بررسی رفاه عمومی است و با تغییر آن وضع اقتصادی جوامع نیر قابل تغییر است.
البته اقلام دیگری نیز در این میان وجود دارد که مربوط به سطح زندگی مردم است. این موارد که حداقلهای بررسی رفاه است، در طول هشت سال گذشته با افزایش قیمت همراه بوده که این میزان افزایش از میزان افزایش دستمزد گروههای مربوطه نیز بیشتر بوده است.
به طور طبیعی در این شرایط باید گفت که سطح رفاه عمومی کاهش پیدا کرده است. هرچند شاخصهای دیگری نیز وجود دارد که در این میان افزایش قیمت مواد غذایی، مسکن، پوشاک و دسترسی به خدمات سلامت عواملی است که این میزان رفاه را کاهش داده است.
البته نسبت دستمزد و حقوق اقشار مختلف جامعه کمتر از این میزان رشد داشته است. از سوی دیگر در این تغییراتی که در نرخ قیمتها رخ داده عده قلیلی برنده و از این وضعیت راضی هستند.
در واقع زمانی که مسئولان عنوان میکنند که میزان رفاه مردم بیشتر و رضایت آنها افزایش داشته باید این سوال را پرسید که کدامیک از اقشار عمومی را میگویند؟ چرا که تنها عده کمی که هفت تا هشت درصد مردم هستند، از وضعیت فعلی نفع میبرند و از آن راضی هستند و در شرایط فعلی شاهد فاصله طبقاتی در جامعه هستیم.
البته اجرای هدفمندی که به منظور افزایش سطح رفاه مردم بود را نمیتوان هدفمندی واقعی دانست و باید تاکید کرد که تنها آزادسازی قیمتها صورت گرفته است. در همان ابتدای اجرای این قانون، دولت برای کاهش تبعات ناشی از اجرای طرح مردم، اقدام به پرداختهای نقدی به طیف زیادی از اقشار جامعه کرد که خود این مسئله در تشدید تورم نقش داشته است.
آزادسازی قیمتها از یک طرف و از طرف دیگر نیز افزایش قیمت حاملهای انرژی و البته نهادههای تولید سبب شد تا شاهد افزایش قیمت محصولات باشیم.
طی نظرسنجیهای صورت گرفته اقشار متوسط جامعه عنوان کردهاند که برای تامین اقلام اصلی معیشت خود ناگزیر هستند از زمان تفریح خود بگذرند که در این صورت زمان در کنار خانواده بودن برای این قشر کاهش پیدا کرده و در نهایت میتواند آسیبهای دیگری را به دنبال داشته باشد.
نباید فراموش کرد که کوتاه آمدن از خرید پوشاک تنها بخش این مسئله نیست، چرا که در مواردی خانوادهها مجبور میشوند از بخشی از خرید واجب خود که سهم بسیاری در افزایش سطح آگاهی اجتماعی دارد خودداری کنند و در این رابطه میتوان به کاهش خرید کتاب و روزنامه اشاره کرد.
* اقتصاددان