احمد شیرزاد
نگاه تقدس مآبانه به دولت
این روزها برخی پس از گذشت چند سال از انتخابات ریاست جمهوری نهم متوجه شدهاند كه این دولت متعلق به امام زمان(عج) نیست و مانند دولتهای قبلی از سوی انسانهای عادی اداره میشود.
نگاه تقدس مآبانه به دولت عنوان یادداشت روزنامه اعتماد به قلم احمد شیرزاد است كه در آن میخوانید؛
در ادبیات سیاسی ایران نوعی فرهنگ غریب از سالهای دور ایجاد شده كه یكی از مصادیق آن تلقی حمله به ارزشها، عقاید و باورهای یك ملت از طریق انتقاد به دولت است.
طرفداران دولتهای نهم و دهم بنا بر همین سنت نخستین گروه در تاریخ یكصد ساله اخیر ایران نیستند كه دولت را مقدس و متبرك میدانند و آقای الهام و سایرین در همین بستر رشد كردهاند. اكنون هم این تصور بروز كرده؛ برخی خود را برگزیده میدانند و در فضای سال 84 كه برخی علما و روحانیون با نوعی قضاوت عجولانه دولت را پدیده آسمانی میدانستند، سیر میكنند.
آن سالها در داخل و بیرون دولت، تصور هاله نور و دستهای غیبی به وجود آمده بود.
اینگونه توهمات سرانجام در برخی افراد یا مناصب اثر میگذارد و در نتیجه افراد جز خوبی، نیكی، وقار و برگزیده بودن در خود نمیبینند.در چنین شرایطی وقتی انتقادی به آنها میشود تصور میكنند به خداوند متعال یا اصل دین توهین شده و برخی دیگر هم با یك درجه تخفیف آن انتقادها را متوجه نظام میكنند.واقعیت این است كه همه ما چه دولتی و چه خارج از دولت، انسان زمینی و جایزالخطا هستیم و جای تقدس و تقدیس هم در عبادتگاهها و خلوتگاهها است.
انسان اما هنگامی كه به لباس اجرا درمیآید، نمیتواند هم از مزایای قدرت اجرایی برخوردار شود و هم لباس تقدس بر تن كند. نخستین لازمه كار اجرایی در هر منصبی قرار گرفتن در معرض نقد و توقعات مختلف از سوی مردم و كارشناسان است.
اینكه گروهی توامان مزایای مدیریت و تعیین مسیر اجرایی را داشته باشند و از سویی كسی هم اجازه گفتن كمتر از گل به آنها نداشته باشد، نوعی توقع بیجا و زیادهطلبی است.این نوع نگاه از سوی برخی چهرههای دولتی به انتقادها ناشی از تربیت ناصحیح و نابجای یك جناح سیاسی طی سالهای اخیر است؛ یعنی به لحاظ رفتار سیاسی لوس شدهاند و تصور میكنند كسی نباید نازكتر از گل به آنها بگوید.
بماند كه به دولتهای نهم و دهم انتقادهای فراوان وارد بوده و هست لیكن این روزها برخی پس از گذشت چند سال از انتخابات ریاست جمهوری نهم متوجه شدهاند كه این دولت متعلق به امام زمان(عج) نیست و مانند دولتهای قبلی از سوی انسانهای عادی اداره میشود.برنتابیدن انتقادهای دلسوزانه و داوطلبانه از سوی چهرههای وابسته دولت و نسبت دادن آنها به دین و نظام اتفاقی نو نیست و نشان از تربیت عمومی اصولگرایان و بستری است كه در آن رشد كردهاند.