خبرگزاری کار ایران

گزیده‌ای از سرمقاله روزنامه‌های امروز

روزنامه‌های امروز سرمقاله‌های خود را به مهمتریم مسائل داخلی و بین المللی اختصاص دادند.

سرمربی پیشین تیم ملی كشتی آزاد«منصور برزگر»در مقاله ای برای روزنامه جام جم با انتقاد از وضعیت نابسامان لیگ کشتی این طور نوشت:

اسپانسرها را از كشتی فراری ندهید

برگزاری لیگ كشتی در چند سال اخیر از مسیر حقیقی خود خارج شده است. متاسفانه به عوض آن‌كه برگزاری لیگ كشتی سرمایه‌های تازه‌ای را به كشتی ایران معرفی كند تا از كنار آن، تیم‌های ملی نیز از پشتوانه‌های قابل و مطرحی برخوردار شوند، لیگ به صورت انحصاری در اختیار مربیان تیم ملی قرار گرفته بود و آنان تلاش داشتند با استفاده از كشتی‌گیران ملی‌پوش، عناوین قهرمانی را از آن خود سازند.

بی‌شك چنین راهی، مسیری انحرافی در كشتی ایران بود كه نمی توانست به این رشته ملی و مدال‌آور خدمتی كند. خوشبختانه اكنون لیگ از انحصار خارج شده است، اما باید توجه داشت كه برای پویایی لیگ راهبرد و برنامه دیگری را مورد توجه قرار دهیم. هر چند این رقابت‌ها اینك به مرحله نیمه نهایی خود رسیده، اما واقعیت این است كه برگزاری آن نتوانسته پاسخگوی انتظارهای موجود باشد.

بدیهی است برگزاری لیگ در طول چند ماه به هر طریق، نه تنها باری را از دوش كشتی بر نمی‌دارد، بلكه زمینه‌ای را ایجاد می‌كند تا حمایت‌كننده‌های مالی نیز از انگیزه لازم برای حضور و سرمایه‌گذاری در لیگ كشتی تهی شوند.

در حقیقت لیگ كشتی باید حداقل در طول شش ماه به صورت رفت و برگشت برگزار شود تا از دل رقابت‌هایی داغ و غیرقابل پیش‌بینی، استعدادهای كشتی، عرصه‌ای برای بروز و ظهور بیابند. به طور مسلم در این جهت باید نوع برنامه‌ریزی مسابقه‌های لیگ دچار تغییر شود و یقینا یك هفته بعد از مسابقه‌های جهانی، برگزاری لیگ می‌تواند در دستور كار قرار گیرد.

بدون تردید اگر برنامه‌ریزی این رقابت‌ها حساب شده و مدون باشد و باری به هر جهت نخواهیم آن را برگزار كنیم، می‌توانیم در طول چند ماه همه را درگیر مسابقه‌های لیگ كشتی كرده و از خلال آن برای كشتی و اسپانسرهای آن تبلیغات مثبت و موثری داشته باشیم. من نمی‌خواهم در اینجا به برگزاری لیگ فوتبال اشاره كنم، اما می‌توان لیگ كشتی را نیز مثل والیبال و بسكتبال برگزار كرد تا برای چند ماه تقویم مسابقه‌ای كشور را پر كند.

متاسفانه اكنون نه تنها چنین نیست، بلكه همه به دنبال این هستند كه لیگ كشتی هر چه زودتر تمام شود. خب در چنین وضعی تنها بحث منتفع شدن مالی كشتی‌گیران و مربیان تیم‌ها مدنظر بوده و حمایت‌كننده‌های مالی نمی‌توانند از سرمایه‌گذاری خود به اهداف مورد نظرشان دست یابند. امسال سه باشگاهی كه سال‌هاست در فوتبال سرمایه‌گذاری كرده‌اند، به سمت كشتی آمده‌اند و حق این بود كه شرایطی تعریف شود كه آنان به این حضور خود دلگرم شده و برای سال‌های بعد نیز، راغب به سرمایه‌گذاری در كشتی ایران شوند.

سعدالله زارعی در مقاله ای برای ستون یادداشت روز روزنامه کیهان به تحلیل و تشریح گزارش اخیر «شورای اطلاعات ملی آمریكا»پرداخت:

درباره گزارش شورای اطلاعات ملی آمریكا

گزارش اخیر «شورای اطلاعات ملی آمریكا» كه به گزارش چشم انداز 2030 جهان موسوم شد، حائز نكات قابل توجهی است و در عین حال خالی از پاره ای از مسائل انحرافی هم نیست و از این رو نیازمند بررسی و تأمل جدی می باشد. ما در اینجا به بعضی از این نكات و مسایل اشاره می كنیم:

1- شورای اطلاعات ملی آمریكا در واقع نهاد یكسره ساز اطلاعاتی آمریكا به حساب می آید. آمریكا دارای 16 سازمان اطلاعاتی است كه هر كدام در حوزه ای خاص گزارش اطلاعاتی تهیه و منتشر می نمایند در این بین مدیر شورای اطلاعات ملی آمریكا كه با حكم رئیس جمهور این كشور منصوب و به عنوان مهمترین مشاور رئیس جمهور در امور امنیت ملی به حساب می آید موظف است گزارشات 16 گانه را در یك گزارش جامع تنظیم و ارائه نماید.

این شورا در هر 5 سال یك گزارش ارائه می كند و در همان حال به اختصار به نقد و بررسی گزارش قبلی مبادرت می نماید. این گزارش در واقع به عنوان «سند چشم انداز» به حساب می آید ولی در عین حال شورای یاد شده خود را در مقام «دیده بان» - یعنی توصیف كننده- و نه داور یا آینده نگر معرفی می نماید هر چند گزارش ارائه شده در نهایت دارای گزاره های متعددی است كه ترسیم خاصی را از فضای آینده ارائه می كند.

سند منتشره توسط این شورا ضمن آن كه تا حدی نگرش آمریكایی ها را توضیح می دهد در همان حال تا حد زیادی بیان كننده خط مشی آینده این كشور نیز می باشد از این رو تركیب شورای اطلاعات ملی آمریكا نوعا فراحزبی است و افراد آن با تغییر دولت ها تغییر نمی كنند. گزارش ماه اخیر این شورا در واقع چهارمین گزارش 160 صفحه ای از زمان تاسیس در سال 1375 می باشد و ذیل عنوان «روند جهان در 2030، جایگزین های جهانی» منتشر گردیده است.

2- در این گزارش فضای كلی حاكم بر جهان در سال 2030 را به تصویر كشیده است. این گزارش می گوید آمریكا در این سال (یعنی 18 سال دیگر) از جایگاه تنها ابرقدرت به یكی از چند قدرت محوری جهان تبدیل می شود. بر اساس آن قدرت آمریكا به اندازه قدرت اروپا تبدیل شده و بعد از قدرت چین قرار می گیرد اما در عین حال در جاهای فراوان این گزارش نظام كاپیتالیستی كماكان برقرار می باشد.

در این بخش از گزارش چند گزاره نادرست وجود دارد گزاره اول این است كه آمریكا تا سال 2030 تنها ابرقدرت است و حال، آن كه همین الان آمریكا دیگر تنها یك قدرت است و توان اجماع سازی و یك سره سازی آن آسیب دیده است. گزاره نادرست دیگر این است كه كاپیتالیسم كماكان سیطره خود را بر اقتصاد و سایر مناسبات بین الملل حفظ می كند و حال آن كه همین الان هم كاپیتالیسم در شرایط بیمار محتضر قرار دارد و نمی تواند بحران كنونی كه از 2007 شروع شده است را به آسانی پشت سر بگذارد. حتما قدرت های جایگزین غرب به این مسئله توجه جدی خواهند داشت.

3- در بخش های دیگری از این گزارش آمده است كه تا سال 2030 قدرت از فضای هژمونیك (احاطه دولت ها) به فضاهای اجتماعی و شبكه ها و اتحادیه ها منتقل می شود و از این رو نقش نهادهای مردمی و سازمان های بین المللی مردم نهاد افزایش می یابد. از این رو این گزارش می گوید قدرت آینده در اختیار كسی است كه بتواند با فرهنگ های بومی، خرده فرهنگ ها و ملیت ها تعامل بهتری برقرار نماید.

4- در جای جای این گزارش درباره ایران به نكاتی اشاره كرده است و می توان گفت در این گزارش ایران بیش از هر نقطه دیگری ذهن تهیه كنندگان این گزارش را به خود مشغول كرده است آنان در یك جای گزارش می گویند ایران به همراه 4 كشور دیگر اقتصادهای منطقه ای را در دنیا به خود اختصاص داده و پیشرفت قابل ملاحظه ای خواهند داشت.

در جای دیگری از این گزارش پیش بینی كرده است كه ایران به دلیل تداوم سیاست هسته ای خود كماكان تا سال 2030 در شرایط تحریم باقی می ماند و در همان حال پیش بینی این شورا این است كه نظام جمهوری اسلامی بدون تغییرات فیزیكی و یا رویكردی تا 2030 بعنوان مهمترین دغدغه آمریكا باقی می ماند. در واقع این گزارش شورای اطلاعات ملی، دست آمریكا را درباره ایران رو كرده است چرا كه این گزارش می گوید تحریم ها ادامه یافته و ایران كماكان مهمترین دغدغه ذهنی ما را به خود اختصاص خواهد داد. با این وصف می توان گفت بحث هایی كه این روزها حول بحث جابجایی كری با كلینتون به رسانه ها و محافل سیاسی راه یافته و بیانگر احتمال جدی تغییر روند مخاصمه كنونی میان آمریكا و ایران مطرح می شود، از بنیان سست می باشند.

این بخش گزارش نشان می دهد كه گویا قرار است «اخم و تحریم» جای خود را به «لبخند و تحریم» بدهد. اما در عین حال دستگاه اطلاعاتی آمریكا به خوبی پیش بینی كرده است كه ایران راه خود را ادامه می دهد و به پیشرفت های مهمی در حد یكی از 4 كشور مهم در مناطق حساس نایل می شود.

اما البته روند رو به ضعف آمریكا قاعدتا شرایط را به مرور به نفع ایران تغییر می دهد و ممكن است شرایط به گونه ای پیش رود كه آمریكایی ها ادامه روند كنونی تحریم ها را برای خود مفید ارزیابی نكرده و در بعضی از تصمیمات خود تجدیدنظر نمایند.

5- این گزارش پیش بینی كرده است كه كشورهای عربی به جز مصر شانس چندانی برای پیشرفت ندارند.

آمریكایی ها بعضی از این كشورها نظیر عربستان را در آستانه فروپاشی معرفی كرده و با صراحت گفته اند 18 سال دیگر از آل سعود روی نقشه جغرافیایی خبری نخواهد بود. بعضی دیگر از كشورهای عربی را در شرایط بحرانی غوطه ور معرفی كرده اند و در این میان نام دو كشور سوریه و عراق را در كنار بعضی از كشورهای فقیر آفریقایی نظیر سومالی، رواندی، كنگو، كنیا، چاد و اتیوپی قرارداده و درباره آنان گفته اند در سال 2030 این كشورها فاقد دولت خواهند بود و هرج و مرج آنان را فرا خواهد گرفت. این گزارش درباره پاكستان تصریح دارد كه در سال 2030 این كشور دچار فروپاشی شده و دولت آن از بین می رود.

ما در اینجا نمی خواهیم درباره میزان درستی اظهارنظر این شورای جامع اطلاعاتی اظهارنظر كنیم ولی بخصوص می گوئیم كه گزاره های آن درباره سه كشور عراق، سوریه و پاكستان با هدف خاصی ارائه گردیده اند. عراق، سوریه و پاكستان در همین روزها هم در معرض تلاش های مشترك غربی عربی كه فروپاشی این كشورها را مدنظر دارند وضع مناسبی ندارند و خود این وضعیت ناشی از شرایط طبیعی نیست بلكه اقدامات فراسوی مرزها شكل دهنده به بحران امنیتی آنان می باشد.

یك گزارش كه در یك روزنامه پاكستانی درج گردیده است نشان می دهد كه پهپادهای آمریكایی در یك دوره زمانی كمتر از یك سال بیش از 300بار به مردم پاكستان حمله كرده و آنان را بخاك و خون كشیده اند و از این رهگذر دست كم 2000 پاكستانی جان خود را از دست داده اند. در سوریه نیز آنچه روی می دهد یك نزاع طبیعی درون اجتماعی نیست بلكه یك طرح تروریستی برای فروپاشی و تجزیه سوریه است كه از فراسوی مرزها مدیریت و كارگزاری می شود.

در عراق نیز به شهادت دهها سال زندگی مسالمت آمیز سنیان و شیعیان می توانیم بگوئیم درگیری های موجود نه یك اتفاق داخلی بلكه یك تصمیم خارجی است. در عین حال این گزارش به ما می گوید اراده آمریكا بر ادامه مداخلات امنیتی در كشورهای عراق، سوریه و پاكستان است و تا فروپاشی كامل و تجزیه این كشور آن را دنبال می كند این یك هشدار جدی برای كشورهایی است كه گمان می كنند سررشته تحولات این كشور را در دست دارند با این وصف می توان گفت این گزارش اطلاعاتی اگر چه پرده را از یك طرح برمی دارد، در عین حال ناخواسته این فرصت را در اختیار كشورهایی نظیر قطر، تركیه و عربستان قرار می دهد تا دامن خود را از بحرانی كه منطقه را دچار مشكل خواهد كرد، جمع نمایند.

6- یك نكته جالب توجه این گزارش بحث درباره برنامه هسته ای ایران است. براساس این گزارش اطلاعاتی، ایران تا سال 2030 از حركت به سمت تولید بمب خودداری خواهد كرد. این گزارش می گوید ایران در «مرز سلاح هسته ای» متوقف می شود به این معنا كه ایران علاقه به تولید بمب دارد ولی از دست زدن به آن خودداری می نماید. در واقع مقامات اطلاعاتی آمریكا یك بار دیگر اعتراف كرده اند كه هیاهو درباره تلاش ایران برای دست یافتن به بمب اتمی یك دروغپردازی بیشتر نیست.

جالب این است كه آمریكایی ها در فاصله سالهای 2003 تا 2008 همواره در برابر گزارش های آژانس كه از عدم انحراف ایران از مسیر صلح آمیز در برنامه هسته ای خبر می داد، ایستاده و با صراحت و تأكید ایران را متهم به تلاش برای دستیابی به سلاح می كردند. در واقع این گزارش، گزارش ها و ادعاهای قبلی مقامات آمریكایی را باطل می كند و این می تواند برای مقامات مذاكره كننده ایرانی یك سند به حساب آید. در همین ایام جوزف بایدن معاون رئیس جمهور آمریكا هم در یك اظهار نظر نسبتاً رسمی گفت كه جمع بندی ما این است كه ایران از 2003 تاكنون تلاش برای تولید سلاح هسته ای نداشته و نشانه ای دال بر تلاش مخفیانه هم در دست ما نیست. این اظهارات هم قابلیت پیگرد حقوقی دارد و می تواند مقدمه خوبی برای طرح یك شكایت حقوقی علیه مقامات آمریكا باشد.

7- این سند از ابعادی قابل مطالعه و بررسی برخوردار می باشد. در عین حال در جابه جای آن «عدم قطعیت» و در عین حال «قطعیت نمایی» به چشم می خورد در واقع نهادهای اطلاعاتی آمریكا بعد از این همه هزینه چندان هم در ترسیم شرایط آینده موفق نبوده اند.

ستون یادداشت روز روزنامه خراسان به نوشته مهدی یاراحمدی خراسانی با این عنوان اختصاص یافت:

"بصیرت و میثاق با ولایت" رمز عبور از فتنه

چند سالی است در تقویم کشور روز نهم دی ماه روز "بصیرت و میثاق امت با ولایت" نامگذاری شده است. مقام معظم رهبری چندی پیش در دیدار اعضای مجمع عمومی اتحادیه انجمن های اسلامی دانشجویان دانشگاههای کشور به موضوع بصیرت اشاره و تأکید نمودند که بصیرت، ابزار شناخت هدف و منحرف نشدن از راه است.

ایشان تاکید کردند: "برای شناخت هدف و منحرف نشدن از راه، به بصیرت و هوشیاری و برای حرکت خستگی ناپذیر و مداوم در راه تحقق هدف، به احساس مسئولیت نیاز دارید و باید با درک جایگاه ایران به عنوان پیشاهنگ مبارزه و پایداری درمقابل استکبار شیطانی، همواره برنامه ها و حرکات دشمنان را تحت مراقبت داشته باشید." از این رو با فرارسیدن نهم دی ماه در این مجال با توجه به فرمایشات رهبرمعظم و جریان های سیاسی پیش روی کشور از مناسبات فی مابین "فتنه و بصیرت" در سه بخش سخن خواهیم گفت.

یکم: بصیرت؛ مفاهیم،ابزارها، کارکردها

1- مفهوم شناسی بصیرت: بصیرت در لغت به معنای عقیده قلبی، شناخت، یقین، زیرکی و عبرت آمده است. در اصطلاح نیز بصیرت عبارت است از قوه ای در قلب شخص که به نور قدسی منور بوده و به وسیله آن حقایق امور و اشیا را درک می کند. همان گونه که شخص به وسیله چشم، صورت ها و ظواهر چیزها را می بیند.

2- تحقق بصیرت با تزکیه نفس و عمل به آموزه های وحیانی: بصیرت در نگرش قرآنی جز با عمل به آموزه های وحیانی و تزکیه نفس پدید نمی آید. با این همه اهل بصیرت در مسیر رشد و کمال است نه آنکه به کمال رسیده و از دام خطر رسته باشد بلکه هر آن ممکن است که سقوط کرده و در دام شیطان افتد. بصیرت در آموزه ها و فرهنگ قرآنی حالتی است که به انسان توانایی و درک درست حقایق و تحلیل واقعیت ها را می دهد.

3- شناخت حق و باطل از طریق بصیرت نه با چهره ها و اشخاص: بصیرت در شرایط حاضر یکی از مهم ترین و راهبردی ترین کلید واژه هاست. که در اوضاع کنونی جامعه بر امت مسلمان لازم است تا در پرتو آن بتوانند راه حق از باطل را تشخیص داده و در مسیر صراط مستقیم الهی گام بردارند. رهبر معظم انقلاب می فرماید: «باید حق و باطل را با بصیرت تشخیص داد نه با چهره ها و اشخاص».

4- بصیرت، زمان شناسی و آینده نگری: هرچند بصیرت، در اصل به معنای علم است، لکن باید توجه داشت که هر علمی بصیرت نیست و هر عالمی، بصیر نامیده نمی شود، بلکه این واژه، حاکی از نوعی احاطه علمی و آینده نگری است.

به بیان دیگر بر پایه برخی از پژوهش ها، واژه بصیرت در فرهنگ های مختلف بیش از سی معنا را به خود اختصاص داده که موضوع آینده و آینده نگری در میان بیشتر آنها مشترک است.

مقام معظم رهبری می فرمایند: «اگر اعلم علما هم باشید و زمانتان را نشناسید و ندانید ترفندهای استکبار و نیز مشکلات جامعه چیست، نمی توانید برای جامعه اسلامی تان مفید واقع شوید».

5- بصیرت و عبرت آموزی: نقش دیگر بصیرت «عبرت آموزی» انسان است که به سخن دیگر اهل بصیرت به سبب عبرت گیری و پندآموزی از هر رخداد و حادثه ای هر تهدیدی را به فرصتی تبدیل می کند. این گونه است که فتنه ها به آزمون های رشد و بالندگی تبدیل می شود و فرصت های بی مانندی را به شخص بصیر می بخشند.

6- انذارپذیری یکی از کارکردهای بصیرت: «انذارپذیری» از دیگر کارکردهایی است که قرآن کریم برای بصیرت بیان می کند، به این معنا که انسان دارای بصیرت به هر رخداد و آیه ای به عنوان یک انذار و هشدار الهی می نگرد و از آن درس عبرت می گیرد.

7- تقویت عوامل بصیرت زا: افزون بر ابزارهای شناختی عوامل چندی نیز وجود دارد که می تواند به تحقق بصیرت و شناخت حقایق از دل رخدادها و فتنه هاو امور عادی کمک کند.از جمله این عوامل می توان به آیات خداوندی در درون و برون آدمی، حفظ و مدیریت نفس و امدادهای غیبی الهی در مواقع حساس اشاره کرد.

همچنین رخدادهای حساس تاریخی و فتنه ها (مثل آنچه بعداز انتخابات دهم ریاست جمهوری در کشور اتفاق افتاد) از مهمترین عوامل بصیرت زا می باشد زیرا در این حالت است که اشخاص تیز هوش و زیرک در می یابند که حقیقت ممکن است غیر از آن چیزی باشد که به چشم می آیداز این رو به تحلیل رخدادها و فتنه ها برای دستیابی به حقایق نهان آن می پردازند.

دوم: توجه به نشانه ها در زمان بروز فتنه

رخدادهایی چون فتنه ها می تواند از عوامل بصیرت زا باشد به شرط اینکه آدمی به ظاهر آن بسنده نکند. مهم ترین رفتاری که از افراد انتظار می رود آن است که در فتنه ها به نشانه ها توجه کنند و با بهره گیری از اصول اساسی اسلام حق را از باطل باز شناسند و راه خویش را از گمراهان و منافقان جدا سازند.

در زمان امیرمومنان(ع) در جنگ صفین و فتنه بزرگ آن، برخی از اهل تردید نمی دانستند که حق با علی(ع) یا معاویه است؛ که در این بین یک نشانه همچون شهادت عمار به دست گروه یاغی و طغیانگر، برای توده های مردم آشکار کرد که معاویه بر باطل است.هر چند که در آن زمان بسیاری از لشکریان معاویه با توجیه عمروعاص فریب خوردند، ولی زنگارها و پرده های استواری از تزویر و دروغ با شهادت عمار به عنوان یک نشانه فرو ریخت و اهل حق توانستند راه خویش را دریابند.

در حقیِقت هر نشانه ای در هر فتنه ای برای توده های مردم می تواند به عنوان نشانه ای از درستی و نادرستی شخص یا گروه و یا حکومتی باشد. داشتن بصیرت نیازمند اسباب و ابزارهای مناسبی است که قدرت تشخیص آدمی را نسبت به حق و باطل برانگیزد و به وی توانایی دهد تا پس از شناخت، نسبت به آن واکنش درست و مناسبی انجام دهد و همانند بلعم باعوراها و یا سامری ها عمل نکند و همراه فرعون و طاغوت در صف استکبار و کفر و باطل نایستد.

سوم: یک اتفاق سیاسی آموزنده در کشور و عبرتی برای امروز

چهارسال پیش در آذر 88 وقایعی در کشور رخ داد که در عین تلخی آثاری مثبت نیز برجای گذاشت. در جریان فتنه انتخاباتی 88 اصل ولایت فقیه توسط عده ای زیر سوال رفت و اما کمتر از یکسال بعد از حضور گسترده مردم نه تنهانهال اصل ولایت فقیه که میراث ماندگار حضرت امام است آبیاری شد بلکه به عمق باور مردم به این اصل افزوده شده اما گویا با در پیش بودن دو انتخابات مهم ریاست جمهوری یازدهم و شوراهای اسلامی تحرکاتی در داخل و خارج کشور آغاز گردیده است که به دنبال ایجاد فتنه انگیزی های جدید است.

مصاحبه های برخی افراد، محتوا سازی های جهت دار در وب سایتها، وبلاگها وشبکه های مجازی و اظهار نظرهای معنادار همه و همه نشان می دهد که دشمن در تلاش است تا یا مردم به طور گسترده درپای صندوق های رای نیایند یا اگر نتوانستند بار دیگر شیرینی حضور در کام مردم تلخ گردد که در این میان نگاه بصیرت آمیز مردم تعیین کننده خواهد بود.

مقاله ای که در ذیل می خوانید نوشته محمد خوش‌چهره«اقتصاددان» که در ستون سرمقاله امروز روزنامه آرمان منتشر شد:

اقتصاد بدون نفت؛ کدام برنامه، کدام دولت؟

«اقتصاد بدون نفت» حرف درستی است. البته در کتاب‏های اقتصاد و تئوری‏های مدیریتی، نه در برنامه‌های اقتصادی دولت فعلی. اقتصاد بدون نفت رویایی است که تجربه بسیاری از کشورهای تازه توسعه‌یافته صحت واقعی بودن را به راحتی اثبات می‏کند. در ایران هر وقت که بحث اقتصاد بدون نفت مطرح می‏شود اشارات گسترده‏ای به میزان منابع طبیعی غیرنفتی و پتانسیل‏های گسترده کشور به عنوان جایگزین منابع نفتی می‏شود.

درست است که موقعیت جغرافیایی و منابع غیرنفتی می‏توانند کمک فوق‌العاده‏ای برای فرار از زیر بار اقتصاد تک‌محصولی نفتی باشند اما برای رسیدن به اقتصاد غیرنفتی یک شرط لازم وجود دارد که همه کمبودهای منابع طبیعی و... تحت تاثیر کارکرد مثبت آن برای پویایی اقتصادی بی‌اثر خواهند شد و آن شرط لازم توان استفاده بهینه از نیروی انسانی و امکان مدیریت برای منابع موجود است. ما دهه‌هاست که درست از همین ناحیه ضربه خورده‏ایم و از جهان عقب افتاده‏ایم.

بر این پایه می‏توان گفت حرف‏های آقای احمدی‌نژاد درخصوص رفتن به سمت اقتصاد غیرنفتی با توجه به کارکرد دولت ایشان حرف‏های کارشناسی و برپایه دیدگاه اقتصادی تعریف شده نیست. دولتی که بیشترین استفاده را در طول تاریخ از منابع سرشار نفتی داشته، بیشترین وابستگی را در بودجه‌های خود به درآمد نفت ایجاد کرده و ذخایر کشور را به کمترین حد خود رسانیده نمی‏تواند دم از اقتصاد بدون نفت بزند.

تجربه کشورهایی چون ژاپن، کره، مالزی و... نشان داده است که حتی بدون داشتن منابع فوق‌العاده غیرنفتی و حتی بدون داشتن موقعیت ژئوپلتیک مناسب، تنها با تکیه بر نیروی انسانی متخصص و پرورش یافته و ایجاد همگرایی در سطوح مختلف جامعه می‏توان به تحقق توسعه امید بست. مشکل اساسی ما در حوزه اقتصاد بیشتر به وضعیت سیاسی-اجتماعی کشور برمی‏گردد، جایی که شکاف، نیروهای متخصص را پراکنده کرده و امکان همفکری و تبادل نظر برای یک اجماع علمی-تخصصی سخت شده است.

این وضعیت روز به روز هم تشدید می‏شود. رئیس دولت حتی وزرای خود را هم به بهانه انتقاداتی کوچک نمی‏تواند تحمل کند دولت اگر می‏توانست اقتصاد را خوب اداره کند و به بیان دیگر اگر شیوه‌های دولت برای اداره کشور کارآمد بود اکنون می‏باید با توجه به درآمدهای سرشار نفتی شاهد وضعیت دیگری باشیم.

دولتی که با بیش از 600 میلیارد دلار درآمد نفتی هنوز در بهبود وضعیت اقتصادی مشکل دارد بدون این درآمد چه خواهد کرد؟ دولتی که حتی نمی‏تواند بودجه خود را سر موعد مقرر تهیه و تنظیم کند و از بی‌نظمی اقتصادی و آمارهای غیرشفاف رنج می‏برد قطعا قادر نخواهد بود که اقتصاد بدون نفت را محقق کند. بنابراین چنین حرفی از هیچ پایه اقتصادی-مدیریتی برخوردار نیست.

نکته اینجاست که در یک رمزگشایی از این دست سخنان مقامات دولتی به راحتی درخواهیم یافت که اظهارات آنها برپایه اهداف دیگری انجام می‏شود، همانطور که اصرار دولت بر ایجاد واگرایی نیز یک رفتار نهادینه سیاسی با اهدافی سیاسی است که وضعیت کنونی در کشور نتیجه آن است. مساله این نیست که دولت نمی‏تواند وضعیت مطلوب اقتصادی در کشور محقق کند، مساله مهم این است که رفتارهای دولت اثبات کرده که مقامات اجرایی کشور در حد انتظار در این مسیر حرکت نکردند. در حقیقت مساله توان دولت نیست بلکه خواست دولت است.

عنوان مقاله مهدی مطهرنیا«كارشناس مسائل بین‌الملل»درستون سرمقاله امروز روزنامه تهران امروز:

پروژه درگیری روانی با ایران

قانون مقابله با نفوذ ایران در نیمكره غربی كه اوایل سال‌جاری میلادی در ایالات متحده آمریكا به تصویب كنگره رسیده بود با امضای باراك حسین اوباما رئیس‌جمهور این كشور به مرحله اجرایی شدن نزدیك شد. این قانون یک استراتژی سیاسی و دیپلماتیک است که توسط وزارت خارجه آمریکا طراحی و توسط کنگره این كشوربه تصویب رسیده است.

براساس این قانون، وزارت امور خارجه ایالات متحده آمریكا باید ظرف 180 روز، استراتژی برای پاسخگویی به آنچه «حضور و فعالیت خصمانه رو به رشد ایران» در منطقه آمریكای لاتین خوانده است، تنظیم کند. امضای این قانون توسط اوباما از چند جهت دارای اهمیت است. از منظر جغرافیای زمانی،‌ این موضوع دربرگیرنده این معناست كه اساسا امضای چنین قانونی درمنطقه خاورمیانه و درچارچوب مذاكرات اعراب - اسرائیل و تحركات منطقه لبنان و منطقه ثقل كنونی (سوریه) و بعد ایران و آب‌های خلیج‌فارس تاثیرگذاراست و باعنایت به پرونده هسته‌ای ایران و مذاكرات پیش روی ایران و گروه 1 + 5 می‌تواند اهمیت ویژه‌ای داشته باشد.

به بیان دیگر این جغرافیای زمانی است كه اهمیتی جدی به امضای قانون مقابله با نفوذ ایران در نیمكره غربی می‌بخشد. از سوی دیگر در سطح تحلیل امنیتی امضای چنین قانونی در كشور ایالات متحده آمریكا در بافت زمانی كنونی واجد اهمیت تعریف شده‌ای خواهد بود. به این معنا كه براساس این قانون، وزارت امنیت داخله ایالات متحده آمریكا باید مرزهای این كشور با كانادا و مكزیك را برای جلوگیری از نفوذ نیروهای سپاه پاسداران انقلاب اسلامی،‌ نیروهای قدس، حزب‌الله و هرگروهی كه با جمهوری اسلامی ایران در ارتباط است مستحكم كند و نفوذ ایران را در كشورهای آمریكای لاتین سد كند.

امضای این قانون می‌تواند این پیام را ارسال كند كه ایالات متحده آمریكا در چارچوب برنامه‌ریزی برای اعمال فشار بیشتر برخاورمیانه در آینده،‌چنین قانونی را تصویب كرده است، لذا این كشور از هم‌‌اكنون درصدد است،‌امكان ضربه‌های تهاجمی و تقابلی ایران را ازبین ببرد. در سطح تحلیل خرد امضای قانون مقابله با نفوذ ایران در نیمكره غربی در آستانه مذاكرات ایران با كشورهای 1 + 5 می‌تواند جو روانی گسترده و فشرده‌ای را علیه جمهوری اسلامی ایران ایجاد كند و ایران را وارد جنگ روانی كند.

بی‌تردید اجرایی شدن چنین قانونی می‌تواند زمینه‌های اعمال فشار و محدودسازی تحركات ایران در منطقه آمریكای لاتین و نیمكره غربی را فراهم كند اما پرسش این است كه آیا تحركات ایران در چارچوب قوانین بین‌المللی و عمل به آنها قابل محدود‌سازی است یا نه؟ این موضوع نكته‌ای است كه باید از منظر عملیاتی بررسی شود.

روزنامه حمایت صبح امروز مقاله ای به قلم باقر حسینی با این عنوان منتشر کرد:

جوسازی درباره رزمایش

اینکه هر کشور برای حفظ و ارتقای آمادگی نیروهای نظامی و دفاعی خود هر چند وقت یک‌بار رزمایش برگزار کند امری کاملا طبیعی است و اتفاق عجیب و غریبی نیست؛ در اکثر موارد هم اعتراضی به کشور برگزار کننده رزمایش نمی‌شود، اما شاهدیم که هر گاه جمهوری اسلامی در حال برگزاری رزمایشی است این موضوع با آب‌ و تاب فراوان از سوی رسانه‌های غربی دنبال می‌شود و این رسانه‌ها ادعاهای بی‌اساسی ضد جمهوری اسلامی ایران مطرح می‌کنند که هیچ یک از آنها واقعیت ندارد، بلکه برای تحت فشار قرار دادن و جوسازی ضد ایران مطرح می‌شود.

این بار نیز با آغاز رزمایش ولایت 91 بدخواهان جمهوری اسلامی در رسانه‌های خود مدعی شدند که هدف ایران از برگزاری این رزمایش تمرین برای بستن تنگه هرمز است؛ این ادعا در حالی مطرح می‌شود که مسئولان بلند پایه جمهوری اسلامی بارها عنوان کرده‌اند که ایران به هیچ عنوان به دنبال برهم زدن امنیت منطقه نیست و برنامه‌ای برای بستن تنگه هرمز ندارد؛ جمهوری اسلامی برقرارکننده امنیت عبور و مرور کشتی‌ها در تنگه هرمز است، تا به حال خدشه‌ای به امنیت این تنگه وارد نشده است، از این بعد نیز امنیت این منطقه تأمین خواهد شد.تنها در صورتی احتمالا جمهوری اسلامی عبور و مرور در تنگه هرمز را محدود کند که دشمنان امنیت ایران را تهدید کنند یا اقدام تحریک‌آمیزی ضد کشورمان انجام دهد.

در این صورت جمهوری اسلامی هم برای مقابله با دشمنان ممکن است اقداماتی در جهت بستن یا محدود کردن عبور و مرور در تنگه هرمز انجام دهد که البته این موضوع باید با دستور فرمانده معظم کل قوا صورت بگیرد. با این حال اکنون هیچ تصمیمی برای بستن تنگه هرمز وجود ندارد و ادعای تمرینی بودن رزمایش ولایت 91 برای بستن تنگه هرمز جوسازی رسانه‌ای است که به هیچ عنوان واقعیت ندارد.

نیروی دریایی ارتش جمهوری اسلامی ایران برای آزمایش نیروهای خود و همچنین آزمایش تجهیزات جدید خود اقدام به برگزاری چنین رزمایشی کرده است. پیام این رزمایش برای کشورهای همسایه صلح، دوستی و امنیت است و برای دشمنان اعلام آمادگی به منظور مقابله با حمله‌‌های احتمالی آنان.

«آهنگ همگرایی در اصولگرایان» عنوان سر مقاله امروزروزنامه رسالت نوشته محمد كاظم انبارلویی:

آنها كه امروز در مسند ریاست هستند و یا در پی آنند كه بزودی پستی را قبول كنند ویا در تلاش هستند به مسندی برسند، حتما باید باب « ریاست طلبی» در اصول كافی را به دقت بخوانند: معمر بن خلاد نزد امام صادق (ع) بود، نام فردی را برد و گفت: او ریاست را دوست دارد. حضرت فرمود:« بودن دو گرگ درنده در میان گله گوسفندی كه چوپانش حاضر نباشد، زیانبخش‌تر از ریاست طلبی نسبت به دین مسلمان نیست» و فرمود: «‌هركه ریاست طلبد هلاك شود» و نیز آن حضرت فرمود:« ملعون است كسی كه ریاست را به خود ببندد، ملعون است كسی كه به آن همت بگمارد و ملعون است كسی كه به فكر آن باشد» این روایات بسیار تكان دهنده است. برخی ریاست را آنچنان در آغوشش كشیده‌اند كه گویی در آغوش معشوقه خود هستند.

برخی آنچنان به دنبال ریاست هستند كه گویی مجنون در پی لیلی است.در روایات این باب در مذمت كسانی سخن رفته كه دوست دارند عده‌ای پشت سر كسی كه ریاست طلب است راه روند و صدای كفش‌های آنها او را به وجد آورد. فرموده‌اند این جماعت اهل هلاك هستند وخود را در مهلكه انداخته‌اند.

اصولگرایان بیش از یك دهه است كه با اقبال مردم در مناصب انتخابی به خدمت مشغول هستند. مردمی كه آنها را به این مناصب گمارده‌اند با تیزبینی آنها را رصد می‌كنند، خوب می‌دانند آنها چه كرده‌اند وخدمات آنها چیست؟ صدمات آنها كدام است ودر فرایند پیشرفت كشور كجا بودند و الان كجا هستند ودر آینده به كجا می‌روند؟ مردم در داوری نسبت به عملكرد اصولگرایان به خطا نرفته‌اند. مردم حساب برخی اشتباهات وخطاهای برخی را به حساب همه نگذاشته‌اند و نیك می‌دانند نوكران واقعی آنها چه كسانی هستند و كسانی كه ادای نوكری را در می‌آورند الان چه می‌كنند. ملت ما در آستانه یك تصمیم‌گیری بزرگ است.

بزودی انتخابات ریاست جمهوری و شوراها برگزار می‌شود. مردم راس هرم مسئولیت اجرایی كشور را با رای مستقیم خود تعیین می‌كنند وبا حضور وسیع وگسترده خود در انتخابات شوراها كه همزمان با انتخابات ریاست جمهوری برگزار می‌شود كف تصمیم‌گیریها و تصمیم‌سازی‌ها درحوزه اداره شهرها و روستاها را سامان می‌دهند.

اكنون ما در دهه چهارم انقلاب هستیم. انقلاب با سرعت خارق العاده‌ای با تدبیر و شجاعت و هوشمندی رهبر معظم انقلاب اسلامی برای رسیدن به اهداف برنامه چشم‌انداز بیست ساله به پیش می‌رود. مردم فراز و فرودهای این حركت تاریخی را خوب می‌دانند و اخلال قدرت‌های جهانی در سر راه پیشرفت كشور را خوب رصد می‌كنند.

پنج‌شنبه هفته گذشته جمعی از اصولگرایان سراسر كشور به منظور دستیابی به اتحاد و همگرایی دور هم برای رایزنی‌های اولیه جمع شدند.آنها امیدوارند با تمسك به ریسمان الهی و با همكاری جامعه روحانیت مبارز تهران و جامعه مدرسین حوزه علمیه قم به‌عنوان دو تشكل نیرومند واصیل اسلامی، فرایند همگرایی را طی نموده واز واگرایی نیروهای اصولگرا جلوگیری كنند.

تعدد و تكثر نامزدها بین اصولگراها از یك سو تهدید است و از سوی دیگر فرصت می‌باشد. تهدید است به این دلیل كه شائبه ریاست طلبی و هلاكت و انزوای سیاسی كسانی را در پی داشته باشد كه شایستگی لازم برای تصدی پست ریاست جمهوری را در مقایسه با افرادی كه واقعا شایسته این پست هستند، ندارند. فرصت است برای اینكه رقابت در میان اصولگراها می‌تواند یك مسابقه برای پیشرفت كشور و خدمت بیشتر به مردم و بسط عدالت در جامعه شود.

اعلام سه تن از نامزدهای مطرح انتخابات ریاست جمهوری كه از میان آنها یك تن به میدان خواهد آمد ودو تن دیگر او را كمك خواهد كرد یك گام به جلو برای همگرایی است. پیوستن جمعی دیگر به آنها و پذیرش جایگاه روحانیت مبارز به عنوان كسانی كه به این همگرایی كمك می‌كنند گام دیگر است.

اگر شیطان در این همگرایی اخلال نكند تكلیف یك ضلع رقابت در انتخابات آینده روشن خواهد شد.جبهه پیروان خط امام و رهبری در این همگرایی سنگ زیرین آسیای وحدت است و اگر بتواند وظیفه خود را خوب انجام دهد حتما به اهداف خود خواهد رسید. پنج‌شنبه هفته گذشته نشست جبهه به چند و چون این همگرایی اختصاص داشت.

***

فرهنگ رقابت در میان اصولگرایان از یك طرف و با رقبای بیرونی خود از طرف دیگر باید مبتنی بر اخلاق و آموزه‌های دینی باشد. انتخابات آینده یك فرصت برای بسط گفتمانی این فرهنگ است. ما باید از افغانی‌سازی رقابت‌ها پرهیز كنیم. مردم نباید احساس كنند كه گویی چندگرگ به جان هم افتاده‌اند تا طعمه‌ای را پاره كنند.

روایات صریح ما در این باب و انگشت اشاره معصوم(ع) به ما نشان می‌دهد كسی كه دنبال ریاست طلبی باشد در حالی‌كه نمی‌تواند حق آن مقام و مرتبت را ادا كند به هلاكت خواهد افتاد. نمای گرگ گرفتن در تصدی مناصب چیزی نیست كه از نگاه مردم پنهان بماند. مردم ما بصیر، دانا،هوشمند و صریح هستند و با احدی پیمان اخوت نبسته‌اند.

فضل الله یاری در مقاله ای برای روزنامه ابتکار این طور نوشت:

این تابلو را پایین بیاورید!

عجالتاً کار تحلیل گران، مفسران و روزنامه نگاران در فضای سیاسی کنونی کشور به دلایل زیر، نوشتن از اصولگرایان است:آنان به جهت اینکه قوای اصلی کشور را در اختیار دارند،رسانه دارند و حتی فراگیرترین رسانه کشور را در خدمت می‌گیرند، احزاب و گروههایشان به فعالت مشغولند، مفسران و تحلیل گران وابسته به آنان دست بازتری برای تحلیل دارند.

صفحه رسانه‌ها پر از اظهار نظر، تحلیل وتفسیر، مصاحبه و اخبار و گزارشهای مربوط به فعالیت این جناح سیاسی کشور است. آنان روزگاری نه چندان دور یک رقیب قدرتمند در کنار خود داشتند که هر از چند گاهی با آنان دست و پنجه نرم می‌کرد و بر زمین شان می‌زد و زمانی نیز در خاک شان می‌نشست.

این اردوگاه بزرگ بر سر خود تابلوی «اصولگرایی» را کوبیده است تا بگوید که ویژگی اصلی اش ایستادگی بر سر «اصول» است. اصولی که خود اسلام، انقلاب، نظام، امام و رهبری بر می‌شمارند و معتقدند که تنها و تنها مختص آنان است.

آنان معتقدند که جهان را از دریچه این اصول می‌بینند و هر کس نظرگاهی غیر از این انتخاب کند،لیبرال است،غرب زده است،فریب خورده است و گاه نیز خیانت کار است. آنان سند این اصول را به اسم خود زده اند و همه فعالیت‌های خود را درراستای این اصول می‌دانند و هیچ هراسی ندارند که جامعه شکست هایشان را هم به پای این اصول بنویسد.

بخشی ازاین جناح سیاسی کشور اگر روزی تلاش می‌کرد که خود را به این اصول نزدیک کند و فعالیت هایش را منطبق با آنان کند،اینک و در دهه چهارم پس از انقلاب به یک نکته مهم می‌رسید،آن اینکه در روندی معکوس همه اصول را در رفتار خود خلاصه کند. اسلام و انقلاب و نظام وامام همان است که آنان روایت می‌کنند. قبای خود را بر تن این اصول می‌کنند و هر جا که می‌بینند قبایشان کمی تنگ است یا کوتاه، بهتر آن می‌بینند که از سر و ته اصول بزنند تا در قبای تنگ آنان جای بگیرد.

اسلام آنان گویی از پشوانه 1400 ساله خالی است و تنها جوانی سی و چند ساله است.در این اسلام رحمت محمد(ص)همان است که آنان می‌کنند و عدالت علی (ع) همان است که آنان می‌پسندند.در انقلابی که بخشی از این جناح نشان می‌دهد گویی نه ابراز عقیده آزاد بود و نه مخالف محترم. در حلقه ای که از اطرافیان بنیانگذار نظام توصیف می‌کنند، نزدیک ترین یاران وحتی خانواده اش نیز جای ندارند.بقیه اصولی که بر آن پای می‌فشارند نیز به همین ترتیب است. همان است که خود می‌گویند.

این جناح بزرگ سیاسی اما در چند سال گذشته خروجی‌های متعددی داشته است. محصولاتی که گویی هر کدام از کارخانه ای در گوشه ای از جهان سیاست بیرون آمده اند. این تنوع آن قدر زیاد است که تصویرمجازی آن را به این شکل دید که از نوار نقاله محصولات کارخانه ای هم یخچال بیرون می‌آید و هم بخاری و تلفن همراه و رایانه، هم بسته‌های لوازم آرایشی و بهداشتی خارج می‌شود و هم محصولات غذایی. بنگرید به دست پروردهای چند سال اخیر اردوگاه اصولگرایی. تنوع در همین اندازه است. در این اردوگاه هم حجه الاسلام صدیقی حضور دارد و هم اسفندیار رحیم مشایی(اگرچه چندی است که حکم به اخراجش داده باشند) هم سید احمد خاتمی خود را اصولگرا می‌داند و هم علی مطهری.

اصلا به اتفاقات همین چند روز اخیر استناد شود، بهتر است. در این اردوگاه همزمان هم حبیب الله عسگراولادی مخالفان را به برادری دعوت می‌کند و آنان را درون نظام می‌خواند و هم حمید رسایی برایشان تقاضای اعدام می‌کند و هم محمدرضا باهنر از آنان می‌خواهد همین که از حقوق شهروندی کشور برخوردار شوند، سپاسگزار باشند.درهمین اردوگاه آیت الله علم الهدی امام جمعه مشهد حضور دارد که روزی شدیدترین تعابیر را درباره مخالفان چندسال اخیر به کار برده بود و به ناگهان آنان را از اتهام «فتنه» تبرئه می‌کند...

رئیس جمهور برآمده از این اردوگاه هم خودش و هم برداشتی که از وی می‌شد این روزها چقدر متفاوت است! روزی معجزه هزاره سوم خوانده می‌شد که روح تازه ای در کالبد انقلاب و نظام دمیده است و این روزها تهدیدی برای آن.

از این نمونه‌ها فراوان دیده می‌شود، اما آن چه که ناظران را متحیر می‌کند این پرسش هاست که این چه اصولی است که پافشاری برآنان این همه نتیجه متفاوت به همراه دارد؟ آیا اصول یاد شده آن قدر ثابت نیستند که هرکسی می‌تواند از ظن خود یارشان شود؟ آیا برخی از آنان لازم وبرخی غیر لازم به نظر می‌رسند؟ آیا اصول ادعایی این جناح مشمول مرور زمان هم می‌شوند، که در یک بازه زمانی چندساله نتایج متفاوتی را به بار می‌آورند؟

*****

به نظر می‌رسد که در جناح اصولگرا، میان ادعاها از یک طرف و عملکرد ونتایج به دست آمده از طرف دیگر، تناسبی با آن تابلوی بزرگ سردر اردوگاهشان دیده نمی‌شود. آنان باید عملکردشان را با آن هماهنگ کنند و یا این که فعلا آن تابلو را پایین بیاورند و عنوانی بر آن بنویسند که بیان کننده وضعیت کنونی شان باشد.

روزنامه جمهوری اسلامی ستون سرمقاله خود را به مقاله ای با عنوان «بدتر از غده سرطانی» اختصاص داد:

بسم‌الله الرحمن الرحیم

نگاه واقع بینانه به تحولاتی كه در خاورمیانه و بخش عمده‌ای از جهان اسلام در جریان است، این تحلیل را تأیید می‌كند كه اوضاع در این منطقه از جهان به شدت درحال دگرگونی است. این برداشت، برمبانی سه گانه‌ای استوار است كه بدین قرارند:

1- آنچه در سوریه جریان دارد، به عنوان یك الگو قرار است در عراق نیز پیاده شود. سوریه اكنون شاهد یك شورش است كه عوامل اجرائی آن مجموعه‌ای از افراد مسلح با تركیب 20 درصد داخلی و 80 درصد خارجی هستند. جدیدترین خبرها حكایت از حضور 5 هزار نیروی مسلح تونسی در سوریه دارند كما اینكه از كشورهای لیبی، افغانستان، پاكستان، چچن و تركیه نیز عناصری در صحنه نبرد علیه دولت سوریه حاضرند.

گروه تروریستی القاعده با تفكر سلفی و تكفیری، افراد جذب شده داخلی و خارجی را شستشوی مغزی می‌دهند و به مباح دانستن هر كاری برای رسیدن به هدف مورد نظر معتقد می‌كنند. این اعتقاد انحرافی موجب می‌شود خون ریزی، تجاوز جنسی، اعمال خلاف اخلاق، سرقت، مصادره اموال مردم و هر كار دیگری از نظر افراد مسلح بلااشكال می‌شود و آنها بدون آنكه كمترین مانعی بر سر راه خود ببینند، مرتكب هر جنایتی می‌شوند و حتی چاشنی "الله اكبر" را نیز با آن همراه می‌كنند!

صاحبان دست‌های پشت پرده وقایع سوریه، با این تحلیل كه به زودی كار دولت این كشور را یكسره خواهند كرد، از هم اكنون درباره ورود به عراق و انجام همین اقدامات در این كشور سخن می‌گویند. تحركات داخلی و خارجی علیه دولت عراق، كه این روزها شدت گرفته، نشان دهنده همین نیت شوم است. اینكه آنها در سوریه به اهدافشان خواهند رسید و در عراق چه خواهند كرد و درصورتی كه در این دو كشور موفقیتی به دست بیاورند، هدف بعدی آنها كجاست، البته نكات مهمی هستند كه فعلاً از طرح آنها خودداری می‌كنیم و آن را به وقت دیگری موكول می‌نمائیم.

2- ولخرجی‌هائی كه آل سعود و شیوخ قطر با دلارهای بادآورده برای دامن زدن به بحران سوریه می‌كنند، هدفی را دنبال می‌كند كه مورد نظر آمریكا، انگلیس، فرانسه و رژیم صهیونیستی نیز هست. این هدف مشترك، مهار كردن انقلاب‌های مردمی در كشورهای عربی و شمال آفریقا برای حفاظت از رژیم‌های وابسته و مستبدی است كه در این كشورها باقی مانده‌اند.

منحرف ساختن مسیر بیداری اسلامی از اهداف مشخص آن و مشغول كردن افكار عمومی ملت‌های منطقه به مسائل دیگر، این فرصت را به پادشاهان و خاندان‌های فاسد حاكم بر كشورهای عربی می‌دهد كه این موج را به نوعی از سر بگذرانند و حتی برای مصادره انقلاب‌ها نیز اقداماتی انجام دهند.

هدف مهم دیگر این مجموعه، مصون نگهداشتن رژیم صهیونیستی از پس لرزه‌های انقلاب‌های مردمی در كشورهای عربی و شمال آفریقاست. رژیم صهیونیستی با اینكه از حزب‌الله لبنان و مردم غزه، ضربات سنگینی دریافت كرده و هیمنه دروغین خود را فرو ریخته و بر باد رفته می‌بیند، تلاش زیادی برای بازسازی آن به عمل می‌آورد و ضربه زدن به جبهه مقاومت را راهكار عملی رسیدن به این هدف می‌داند.

به همین دلیل است كه بخش عمده‌ای از دلارهای نفتی عربستان و قطر خرج ضربه وارد كردن به حزب‌الله لبنان و دولت سوریه می‌شود و البته جمهوری اسلامی ایران نیز از حملات و ضربات تبلیغاتی و سیاسی فراهم آمده از این دلارها بی‌نصیب نمی‌ماند. اینكه اجلاس سران شورای همكاری خلیج فارس در بحرین، به جزایر سه گانه ایرانی می‌پردازد و دولت سوریه را نیز محكوم می‌كند ولی از رژیم صهیونیستی سخنی به میان نمی‌آورد، گوشه‌ای از همین سیاست تهاجمی علیه ایران و حامیانه نسبت به رژیم اشغالگر قدس است.

3- مهم‌تر و خطرناك‌تر از این دو، شكل گیری یك جریان پرشتاب در جهان عرب و در میان اهل سنت برای دامن زدن به اختلافات میان سنی و شیعه در پوشش تفكر انقلابی و با مصادره انقلاب‌های جدید كشورهای عربی و شمال آفریقاست. این جریان، كه با هزینه شدن همان دلارهای نفتی آل سعود و شیوخ قطر و طراحی قدرت‌های غربی و صهیونیست‌ها به راه افتاده، درصدد است كاری كند كه "بیداری اسلامی" با برچسب "بهار عربی" به ضد خود تبدیل شود.

ویژگی بیداری اسلامی اینست كه اسلام را در سطحی بالاتر از دعواها و اختلافات و با هدف حاكم ساختن اصول قرآنی وحدت و برادری اسلامی در كشورها حاكم می‌كند و همین امر موجب قطع شدن دست قدرت‌های سلطه گر از منابع مسلمانان می‌شود و ملت‌های مسلمان در كشورهای مختلف به استقلال و آزادی و عزت در خور شأن خود می‌رسند. اما جریان مورد نظر قدرت‌های سلطه گر، تلاش می‌كند با مصادره كردن انقلاب‌های مردمی منطقه، تفكر سلفی و تكفیری را بر كشورهای انقلاب كرده مسلط كند و آن را به سایر كشورهای اسلامی نیز سرایت بدهد و راه را برای یك رویاروئی شدید میان شیعیان و اهل سنت هموار نماید تا منافع غرب و صهیونیسم در منطقه حفظ شود.

طراحان این توطئه سنگین، نام جریان جعلی خود را انقلاب می‌گذارند و چنین وانمود می‌كنند كه جهان اسلام در آستانه یك تحول بزرگ انقلابی بامحتوای اسلامی قرار گرفته و همانگونه كه سلفی‌ها ادعا می‌كنند، قرار است امت اسلامی به معتقدات اصیل صدر اسلام برگردد و ناخالصی‌ها را از خود دور كند. آنها هر تفكری غیر از سلفی گری را ناخالصی وانمود و تلاش می‌كنند این جریان جعلی را در برابر تمام مذاهب اسلامی ضد سلفی قرار دهند و البته جوانان و عناصر عامی تمام مذاهب را نیز از طریق شستشوی مغزی با تفكر سلفی همراه كنند و امت اسلامی را دچار اختلافی عمیق و بی‌سابقه نمایند.

این جریان اكنون شكل گرفته و درحال تحكیم پایه‌های خود و سربازگیری از میان طبقه متوسط به پائین مسلمانان است. با توجه به وقایع سوریه و فجایعی كه در این كشور توسط عناصر همین جریان رخ می‌دهد و با توجه به تلاش مرموزی كه این جریان در كشورهای انقلاب كرده عربی برای دردست گرفتن حاكمیت‌ها و پی گیری اهداف شوم خود با استفاده از اهرم قدرت به عمل می‌آورند، طبقات اثرگذار امت اسلامی اعم از علمای مذهبی، دانشگاهیان، نویسندگان و فعالان سیاسی وظیفه بزرگی برای جلوگیری از پیشروی این جریان بدتر از غده سرطانی برعهده دارند. پرداختن به این وظیفه اساسی، از اولویت‌های نخبگان امت اسلامی است.

جعفر خیرخواهان در مقاله ای برای روزنامه دنیای اقتصاد چنین نوشت:

قاچاق سوخت پیامد ناگوار یارانه‌دهی

اگر در هر كشوری 40 لیتر بنزین بزنید و مسوول جایگاه كمتر از دو دلار از شما بگیرد این را می‌توان به حساب اشتباه جایگاهدار گذاشت، اما در ونزوئلا قیمت 40 لیتر بنزین واقعا همین قدر است. این كشور ارزان‌ترین قیمت سوخت را در جهان دارد و پس از آن...

... كشورهای عربی خلیج فارس و ایران قرار دارند. در حالی كه در كشورهای همسایه آنها تفاوت قیمت سوخت به چند ده برابر می‌رسد. این یارانه‌ای است كه دولت‌ها به مصرف‌كنندگان داخلی می‌دهند. پیامد زیانبار چنین یارانه‌ای، سوق دادن كارآفرینان این كشورها به كار قاچاق سوخت به خارج است كه به تجارتی چند میلیارد دلاری تبدیل شده است.

برای مثال برآورد می‌شود 100 هزار بشكه یا یك هشتم سوخت مصرفی ونزوئلا به خارج قاچاق می‌شود و دولت ونزوئلا مدعی است از رهگذر قاچاق، سالانه هشت میلیارد دلار ضرر می‌كند. دولت ایران هم قیمت سوخت را در محدوده حتی تا بیش از یك دهم قیمت در سایر كشورها نگه داشته است (برای مثال تركیه یكی از بالاترین قیمت‌های بنزین در جهان را دارد یا قیمت هر لیتر بنزین در كشور نفت‌خیز نروژ نزدیك به سه دلار است.)

انگیزه اصلی برای تجارت بین كشورها، وجود اختلاف قیمت بین كالاهای قابل‌مبادله است كه زمینه را برای صادرات یا واردات فراهم می‌كند. هنگامی كه كالایی در داخل، ارزان‌تر از خارج باشد و دولت جلوی صادرات آن كالا را از كانال‌های قانونی بگیرد، یكی از پیامدهای ناخواسته، تشویق به خروج و صدور غیرقانونی به آن سوی مرزها است كه به تشكیل بازار سیاه و غیررسمی و به بیان دیگر قاچاق به خارج منجر می‌شود. هر اندازه اختلاف قیمت داخلی با بیرون مرزها بیشتر باشد، انگیزه برای چنین فعالیتی بیشتر خواهد شد.

این پدیده‌ای است كه در مورد حامل‌های انرژی سال‌های سال رخ داده است. نقاط مرزی ایران وابسته به این تجارت غیرقانونی شده‌اند. بزرگی و پهناوری مرزهای خاكی و آبی كشور هزینه مبارزه با قاچاق را بالا برده و نظارت كامل را از عهده خارج می‌سازد. در این مناطق كه درآمدها پایین و محرومیت اقتصادی بالا است، مبادرت به قاچاق باعث بی‌رونقی اندك كار تولیدی و كشاورزی شده است. شاید بتوان گفت سوخت باارزش‌ترین كالایی است كه روزانه از مرزهای مختلف شرقی، غربی و جنوبی ایران به خارج قاچاق می‌شود.

این پولی است كه می‌توانست به خزانه دولت واریز شود، اما سیاست یارانه دادن به حامل‌های انرژی، دولت را از چنین درآمدی محروم كرده است. به علت ماهیت پنهانی فعالیت قاچاق سوخت، برآورد میزان سوخت قاچاق شده به خارج كار دشواری است، اما مشخص است كه با اجرای سیاست هدفمندی یارانه‌ها، قاچاق سوخت به خارج كاهش یافت درعین حال، آن طور كه از اخبار كشفیات سوخت قاچاق و روش‌های ابتكاری نوینی كه قاچاقچیان استفاده می‌كنند برمی‌آید در چند ماه اخیر و با جهش نرخ ارز و زیادتر شدن شكاف بین قیمت‌های سوخت در داخل و خارج، حجم قاچاق رو به افزایش گذاشته است.

جهش قیمت دلار در چند ماه گذشته و ثبات قیمت داخلی سوخت باعث شده است حاشیه سود بسیار بالایی نصیب كسانی شود كه به قاچاق سوخت مبادرت می‌ورزند و هر گونه پذیرش ریسك و توسل به قاچاق را توجیه‌پذیر می‌سازد. افزایش اختلاف بین قیمت سوخت در داخل و خارج از كشور، بار این یارانه‌ها بر دوش اقتصاد كشور را سنگین‌تر می‌سازد.

اینك زمانی است كه دولت باید از بی‌عملی و عدم‌واكنش نسبت به تشدید این مابه‌التفاوت قیمت دست بردارد. افزایش قیمت سوخت، از جذابیت قاچاق سوخت خواهد كاست. اگر قیمت سوخت داخلی را یكسان با قیمت سوخت در خارج سازیم، حتما فعالیت قاچاق به صفر خواهد رسید.

چنین سیاست قیمتی، منابع و امكانات زیادی را در اقتصاد، آزاد خواهد كرد كه می‌تواند به نیازهای اولویت‌دار اختصاص یابد. برای نمونه بودجه و امكانات نیروی انتظامی كه در راه مبارزه با قاچاق سوخت هزینه می‌شود، صرف حفاظت از امنیت جانی و مالی شهروندان می‌گردد.

همچنین با پول صرفه‌جویی‌شده از حذف یارانه‌ها و توقف قاچاق می‌توانیم به تجهیز كالاهای عمومی مثل نظام اداری كارآمد و تقویت امنیت، احداث زیرساخت‌های بهتر جاده‌ای، بیمارستانی و كارهای تحقیقاتی پایه و مفید بلندمدت بپردازیم.

به‌هرحال، مردم در برخی از كشورهای نفتی، یارانه سوخت را تنها خیری می‌دانند كه توسط دولت به‌آنها می‌رسد. چگونه مردم اطمینان یابند كه پول نفت در مسیر درست و پرمنفعت اجتماعی خرج خواهد شد؟ همه اینها به یك شرط مهم وابسته است: انعقاد قرارداد اجتماعی بین دولت با شهروندان تا مردم با اعتماد، اطمینان و بدون هیچ نگرانی به دولت اجازه دهند قیمت سوخت را به سطح قیمت‌های جهانی برساند.

در كشورهای نفت‌خیزی مثل نروژ كه این قرارداد اجتماعی را جدی گرفته‌اند ثروت نفت واقعا ثمرده شده و سرمایه نفتی به سرمایه‌های مولد و پویای دیگری تبدیل گشته است.

ارسال نظر
پیشنهاد امروز