سفرنامه 14 روزه نیویورک 1388- قسمت نخست
آقای احمدی نژاد پس از انتخابات سال 1384 و به فاصله 27 روز بعد از انتخاب کابینه اش برای نخستین بار با رویکردی سیاسی- تبلیغاتی در مجمع عمومی سازمان ملل متحد شرکت کرد و با توجه به بازتاب گسترده اش، این سفر را در سالهای بعد نیز تکرار نمود.
مجموعه نوشتار پیش رو مربوط به یادداشت های روزانه سفر سال 1388 شمسی به نیویورک است که در همان ایام به نگارش درآمده و حاوی جزئیات کاری در قالب یک سفرنامه 14 روزه است که علیرغم اختصار در نگارش ناگزیر طی چند قسمت منتشر خواهد شد.
سومین سه شنبه ماه سپتامبر (شهریورماه هرسال)، آغاز نشست سالانه مجمع عمومی سازمان ملل متحد است. کمیته های شش گانه و کارگروههای مختلف با مشارکت کارشناسان کشورها به مدت سه ماه موضوعات و مباحث مختلف را مورد بررسی قرار داده و قطعنامه های پیشنهادی خود در حوزه های سیاسی، اقتصادی، فرهنگی، اجتماعی و امنیتی را برای تصویب مجمع عمومی سازمان ملل ارائه می دهند. این مصوبات هر سال در مجموعه قطوری چاپ و منتشر می گردد.
کشورها عموما در سطح وزرای امور خارجه در اجلاس های سالانه سازمان ملل شرکت می کنند. هر پنج سال یکبار و نیز گاهی برای بررسی موضوعاتی خاص از سران کشورها برای حضور در سازمان ملل دعوت می شود. همچنین هر پنج سال یکبار اجلاس سران پارلمان های جهان نیز در نیویورک و در مقر سازمان ملل برگزار می شود.
آقای احمدی نژاد پس از انتخابات سال 1384 و به فاصله 27 روز بعد از انتخاب کابینه اش برای نخستین بار با رویکردی سیاسی- تبلیغاتی در مجمع عمومی سازمان ملل متحد شرکت کرد و با توجه به بازتاب گسترده اش، این سفر را در سالهای بعد نیز تکرار نمود. البته روند این سفرها و آثار آن در مجموعه دیگری باید مورد بررسی و ارزیابی قرار گیرد.
وزیر امور خارجه به دلیل اینکه قبل از افتتاح رسمی مجمع عمومی سازمان ملل در جلساتی در سطح وزرای امور خارجه شرکت می نماید معمولا چند روز زودتر از رییس جمهور به نیویورک عزیمت می کند و همچنین بنا به ضرورت انجام دیدارهای دیپلماتیک با همتایان خارجی که از قبل تنظیم شده است ونیز حضور در برخی نشست های دیگر، حدود یک هفته بعد از اتمام سفر رییس جمهور در نیویورک حضور دارد.
وزرای امور خارجه ملاقات های در نیویورک که گاهی با همتایان حدود 50 کشور برگزار می شود را اصطلاحا ملاقات بدون سفر (Meeting without journey) می نامند چون به جای سفر به دهها کشور، در یک محل امکان همه آن دیدارها فراهم می شود.
به نظر رسید گزارش یکی از این سفرها به صورت روزنگار یا سفرنامه که معمولا با احتساب مدت زمان رفت و برگشت دو هفته به طول می انجامد برای مخاطبین گرامی خالی از لطف و فایده نباشد.
مجموعه نوشتار پیش رو مربوط به یادداشت های روزانه سفر سال 1388 شمسی به نیویورک و بعد از تشکیل دومین کابینه آقای احمدی نژاد (دولت دهم) است که در همان ایام به نگارش درآمده و حاوی جزئیات کاری در قالب یک سفرنامه 14 روزه است که علیرغم اختصار در نگارش ناگزیر طی چند قسمت منتشر خواهد شد.
حركت به سوی نیویورك-29/6/1388
ساعت 2:45 صبح آقایان مظفری، عبداللهی (مدیر کل و رئیس تشریفات) و آقای جعفری (سرتیم حفاظت) در فرودگاه امام خمینی (ره)حضور داشتند. ساعت 3:40 راهی فرانكفوت شدیم.
آقای مظفری از سرعت عمل در انتخاب سفرا در آغاز دولت دهم و تعیین تقریبا همه آنها از وزارت امور خارجه خوشحال بود. او گفت برخی از فضاهای منفی ایجاد شده با این اقدام خنثی خواهد شد.
قبل از ساعت 6 صبح به فرانكفورت رسیدیم. آقای جعفرزاده (سرکنسول) و همسرشان به اتفاق دونفر از همکاران به استقبال آمده بودند. آقای جعفر زاده از جوانان متدین و متعهد بود که اولین بار در سال 1369 با او در معاونت بین الملل ملاقات داشتم. درکار کردن پرتلاش بود و مهمتر اینکه احساس دین به نظام و انقلاب داشت و این احساس هرگز به طلبکاری تبدیل نشد.
پس از ادای فریضه نماز در رزیدانس صبحانه صرف شد. نمایندگی از کاهش پنج كارمند موقت به یك نفر گلهمند بود. سر کنسولگری های جمهوری اسلامی در فرانکفورت، دبی، استانبول و بمبئی «مومبای» به دلیل اینکه ایستگاههای ترانزیتی هیات های مختلف کشور در سفرهای خارجی و یا رفت و برگشت مامورین وزارت امور خارجه شاغل در دیگر نمایندگی های جمهوری اسلامی وخانواده هایشان می باشند در زمره پرکارترین و پر مراجعه ترین کنسولگری های کشورمان هستند. می دانستم تعدادی از جایگزین ها به زودی عازم هستند، در عین حال برای معاون اداری و مالی طی تلکسی نوشتم: سریعا بررسی و پیگیری نمایند.
ساعت 10:30 صبح از فرودگاه فرانكفورت راهی نیویورك شدیم. پرواز نسبتا طولانی 8 ساعته تا نیویورک فرصتی بود كه گزارش های توجیهی و محورهای مذاکرات تهیه شده در ادارات مختلف برای ملاقات با همتایان خارجی و نیز گزارشات موضوعی تهیه شده در حوزه های بین المللی و اقتصادی مرور شود. همچنین مجالی بود تا این روزنگار زندگی كاری ام كه به مثابه کتابچه خاطراتی نیز می باشد و از ده روز پیش با شروع رسمی كار دولت دهم بصورتی تفصیلی آغاز شد تا بدینجا نگارش گردد. امید كه به لطف حضرت حق توفیق ادامه این مكتوب رفیق گردد. بمنه و كرمه.
ساعتی قبل از رسیدن به نیویوك سرمهماندار پرواز با احترام اظهار داشت: پیامی دریافت كردیم كه مسئولان ذیربط آمریكا ورود شما به نیویورك را هماهنگ كرده و شما و همراهانتان قبل از دیگر مسافرین می توانید پیاده شوید. تشكر كردم.
مرور برنامهها در نیویورك-29/6/1388
ساعت 1:10 بعدازظهر به وقت محلی در نیویورك از هواپیما پیاده شدیم. این ششمین سفر در چهار سال گذشته به نیویورك است. آقایان خزاعی سفیر ونماینده دائم، آل حبیب سفیر و معاون نمایندگی و چهارباغی به استقبال آمده بودند. خانم دكتر خزاعی هم زحمت كشیدند.
آقای خزاعی را از دوره اول مجلس شورای اسلامی می شناسم. در آن زمان بنده عضو کمسیون سیاست خارجی و ایشان عضو کمسیون اقتصادی بود. اهل استان خراسان و شهر کاشمر بود اما به دلیل ازدواج در گیلان و مسئولیت کاری در رشت، «مدیر کل صدا وسیمای آن استان» پس از پیروزی انقلاب حسابی گیلانی شده بود و مورد شناخت وعلاقه مردم آن دیار. به همین دلیل دو دوره متوالی از سوی مردم رشت به نمایندگی مجلس انتخاب شد.
صمیمی در رفاقت و جدی در کار بود. در نیمه دهه 1360 بعنوان نماینده کشورمان در بانک جهانی و صندوق بین المللی پول عازم واشنگتن شد که به دلیل کار آمدی و شایستگی بیش از دهسال در این سمت انجام وظیفه نمود.
درسال 1370 و زمان مسئولیت معاون امور بین الملل وزارت امور خارجه در سفر به نیویورک (شرکت درمجمع عمومی سازمان ملل متحد)،برای پیگیری مشکلی در دفتر حفاظت منافع جمهوری اسلامی در آمریکا به واشنگتن رفتم، دیدار وگفتگویی کاری با هم داشتیم. پس از مسئولیت وزارت امور خارجه و در پایان دوره سفارت آقای محمدجواد ظریف در مقر سازمان ملل در سال 1386 با آقای خزاعی که معاون وزیر اقتصاد و دارایی ورئیس سازمان سرمایه گذازی خارجی در کشور بود گفتگو و ایشان را برای عزیمت به نیویورک متقاعد نمودم و اینک سومین سال استقرار ایشان به عنوان سفیر و نماینده دائم جمهوری اسلامی نزد سازمان ملل متحد-نیویورک می باشد.
با آقای خزاعی کلیت برنامهها را مرور کردیم. درخواست دو نفر از نمایندگان شاخص کنگره امریکا برای دیدار با رئیسجمهور، جلسه با نخبگان و صاحبنظران، رهبران دینی، هموطنان ایرانی، دیدارهای دوجانبه با سران، نشست سهجانبه سران (ایران،پاکستان و افغانستان)، اجلاس سران گروه گروه 15، مصاحبههای تلویزیونی و كنفرانس مطبوعاتی به صورت مفصل مورد بررسی قرار گرفت.