چرا کسی به کاپیتان شهبازی کمک نمیکند؟
میفهمم وقتی همکاران از کارهایم حمایت میکنند، مردم کوچه و بازار از من استقبال میکنند و مسئولان مختلف کشوری لوح افتخار دادهاند، چرا اینطور میشود.
پدیده کاپیتان "هوشنگ شهبازی" دیگر چیزی نیست که در اخبار حوادث و فرود اضطراری هواپیما، جستوجو شود، او فعالیتهای بشردوستانه خود را در زمینه لغو تحریمهای صنایع هواپیمایی تا جایی پیش برده که سخنگوی مسافران و کارکنان خطوط هوایی ایران شده، آن هم در مجامع حقوق بشری و بینالمللی. با این حال، شهبازی، مورد بیمهریهایی هم قرار گرفته که حاصل آن، آن گونه که خود میگوید بازنشستگی او، بدون اطلاع قبلیاش بوده است.
به گزارش ایلنا خلبانی که جان مسافران هواپیمایش را نجات داد، در گفتوگو با خبر آن لاین از مسائل گوناگونی گفته که بخشهایی از آن در پی میآید:
* متاسفانه با کجسلیقگی یکی یا دو نفر از مدیران، سعی شده فعالیت اجتماعیام خفه شود. هر چند فعالیت اجتماعیام در راستای منافع حکومت و مردم است، یک نفر به خاطر حسادت یا حقارت، این کار را میکند و برای همه جای پرسش به وجود میآید.
* میتوان گفت برخوردها شخصی بوده، یعنی یکی دو نفر منافع شخصی را به منافع ملی ترجیح دادهاند. مدیر عملیات ایرانایر با عتاب میگوید چرا شما قهرمان ملی شدی؟ چرا مردم تو را دوست دارند؟ من چه جوابی باید بدهم؟ در پاسخ میگویم ببخشید که مردم به من لطف دارند. حالا چرا اینطور برخورد میکنند را شما باید از مسئولان ایرانایر بپرسید. نمیفهمم وقتی همکاران از کارهایم حمایت میکنند، مردم کوچه و بازار از من استقبال میکنند و مسئولان مختلف کشوری لوح افتخار دادهاند، چرا اینطور میشود.
*سعی کردم دندان روی جگر بگذارم و صدایم در نیاید، چون به فعالیتی که برای کشور داشتم، معتقد هستم. به اجلاس جهانی حقوق بشر در ژنو با اجازه وزیر راه و مدیرعامل ایرانایر رفتم، متاسفانه وقتی برگشتم، توسط مدیر عملیات ایران ایر معلق شدم. وقتی اعتراض کردم، او گفت چرا با یونیفرم ایرانایر شرکت کردید. خلاف کردید! و مرا کنار گذاشتند. حتی با وجود دستور مدیر عامل هما که به روابط عمومی تکلیف کرده بود پس از بازگشتم از ژنو، حتما نشست خبری برگزار شود تا رسانهها در جریان رهاورد این سفر قرار گیرند، متاسفانه برخورد بدی شد، به حدی که کسی به استقبالم نیامد و مجبور شدم تاکسی کرایه کنم و به خانه برگردم.
* آقای پرورش مدیرعامل هما آخرین بیانیهام را تایید کرد و با تایید او این بیانیه در اینترنت منتشر شد، ولی وقتی پس از بازنشستگی اجباری به او مراجعه کردم گفت من از حکم بازنشستگی شما خبر ندارم، در حالی که این بازنشستگی پیش از موعد است و خلبان تا 65 سالگی میتواند خدمت کند. بهرهوری یک کاپیتان در دوران آخر خدمت اوست. طبق گواهینامهای که دارم میتوانم تا 9 سال دیگر در خدمت هموطنان باشم.
* تعجب میکنم، دیروز با آقای مدیرعامل صحبت کردم، گفتم مگر میشود شهبازی بازنشسته شود و شما ندانید؟ اگر همکار آبدارچی ما بازنشسته شود، در نشریه داخلی هما در ستون بازنشستگان اسم او میآید، برایش به پاس سالها زحمت، مراسم تودیع میگیرند. خصوصا این کار برای خلبانهایی که خدمت کردهاند انجام میشود. از این بابت اظهار تاسف میکنم. به وزیر راه نامهای نوشتم و موضوع را مطرح کردم. رونوشت را نیز به دفتر رئیس دولت و مجلس شورای اسلامی دادم و امیدوارم رسیدگی شود. آیا اینطور باید با فردی که خدمت کرده، برخورد شود؟
(سوال: ایرانایر به صورت غیررسمی گفته مشغولیات شما زیاد شده و نمیتوانید پرواز کنید، این حرف به نظر منطقی میرسد؟)
*این موضوع درست نیست که خلبان اگر فعالیت دیگری داشته باشد، نتواند کارهای حرفهایاش را انجام دهد. مگر برخی مسئولان خلبان نیستند؟ کار میکنند و بعد هم به فعالیت خود میرسند. اشخاصی که این سخنان را میگویند شش شغل دارند، از خلبانی گرفته تا واردات سنگ قبر از چین. من سرباز این ملت و کشور هستم، استراتژی کشورم مشخص است، مبارزه با محدودیتهایی که غربیها به ما تحمیل کردهاند، ما نباید خم به ابرو بیاوریم و جلوی این محدودیتها خم شویم. ولی این دلیل نمیشود صدایمان در مقابل ظلم درنیاید، صدایمان را درمیآوریم و حقوقمان را نیز میگیریم.
*همان روز که فرود اضطراری در مهرآباد داشتیم، دفترچهای را در فرودگاه تهیه کردند و همه این مسافران، چند سطری به عنوان یادبود نوشتند؛ همه مسافران از روس و ایرانی نوشتند، مدتها دنبال آن دفترچه گشتم ولی هرگز به دست من نرسید. شخصا با دو سه نفر در ارتباط هستم، یکی از آنها (مسافران) از بستگان منوچهر نوذری مرحوم است، از طریق ایمیل و از طریق سایت با من در ارتباط هستند.
*سال گذشته که ژنو بودم از کشورهای عربی تماس گرفتند و پیشنهاد کار دادند، گفتم برای کار پیدا کردن به ژنو نیامدهام، یک ماه بعد از آلمان تماس گرفتند. ولی واقعا کار کردن و پرواز کردن و پول در آوردن مشکلم نیست. هدفم نجات جان انسان است. درست است آن افراد را خداوند نجات داد، ولی روی زمین خلبان عامل و وسیله لطف خداست.
همین اواخر در جریان بازنشستگی ام قرار گرفتند و از امارات متحده، کار با حقوق بالا پیشنهاد شد، ولی از ابتدا تصمیم داشتم احساسات پاک این مردم را به هیچ پولی نفروشم و نخواهم فروخت.
*متاسفانه از شرکتهای داخلی درخواست کار نداشتهام. در صورتی که از پروازم استقبال شود در خدمت مردم خواهم بود. البته نه با مدیرانی که بازخواستم میکنند؛ چرا مردم به خدمتگزار خود لطف دارند.
*اگر مدیران ارشد ایران ایر، امکانات در اختیارم بگذارند، مطمئنا میتوان تحریم صنایع هواپیمایی مسافری را شکست. من یک نفر هستم، بدون هیچ امکانات و بودجهای، با پساندازم کارهای حقوق بشری را میکنم و تا کنون یک ریال از احدی دریافت نکردهام. با روابط شخصی و دیپلماسی عمومی، حرف مردم را پیش میبرم، هیچ ارگان دولتی این کار را نکرده است.
* به مسائل سیاسی و دولتی ورود ندارم، ولی انتظار دارم حداقل ایران ایر، سنگاندازی نکند، محدودیت ایجاد نکند، حقوق زن و بچه من را نبرد، بدون اطلاعم حکم بازنشستگی ندهد. باور میکنید شهریور ماه، چکم در بانک برگشت خورد، نمیدانستم چرا؟ بانک اعلام کرد شما یک ماه و نیم پیش بازنشسته شدهاید. آقای مدیرعامل ایران ایر میگوید خبر ندارم، این شدنیست؟ خود را قهرمان نمیدانم، وظیفهام را انجام دادهام و با حمایت گروه پرواز و همه کادر هواپیما، توانستم پرواز مسکو را به سلامت به زمین بنشانم، ولی آیا انصاف این است با کسی که یکسال صادقانه برای لغو تحریمها تلاش کرده اینطور برخورد شود؟
*پارسال مصاحبه کردند و حرفهای بسیار نادرستی زدند که روابط عمومی ایران ایر قول داد جواب بدهد، ولی تا الان جوابی نداده اند. آنجا گفته بودند هواپیما را معلم خلبان نشانده، ولی این خلاف واقع است، چرا باید اینطور برخورد شود؟ آن پرواز اگر به سانحه جدی میانجامید میتوانست به فاجعه بینالمللی تبدیل شود. درست همزمان شده بود با تحویل ندادن موشکهای s300 روسیه، اگر برای اتباع روسی مشکلی پیش میآمد، همه چیز تحتالشعاع این پرواز قرار میگرفت.
*فکر میکنم مسئولان ما صادق هستند و بزودی با این مدیر برخورد میکنند. دیروز خدمت آقای سعیدلو معاون امور بینالملل ریاستجمهوری بودیم. او از کارهایم مطلع بود و عین جملهاش این بود: "فتیله این کارها را باید روشن نگه دارید."
*من معتقدم با تحت تاثیر قرار دادن افکار عمومی، میتوانیم کار خودمان را پیش ببریم. اگر با من همراهی کنند، این مساله را چنان پررنگ میکنم که تاثیرگذار باشد. خبرگزاریها و شبکههای آسوشیتدپرس، یورنیوز، نیویورک تایمز، واشنگتن پست و رسانه های معتبر دنیا دم در خانه من هستند، شما فکر میکنید چرا؟ مگر من چکار میکنم؟ وقتی وزارت خزانهداری امریکا به نامه دولتها واکنش نشان نمیدهد، اما به نامه من خلبان واکنش میدهد؛ یعنی افکار عمومی تاثیرگذار است. در همین مذاکرات اخیر ایران و شش کشور دیگر از استانبول، بغداد و مسکو مگر اعلام نشد اولین چیزی که در تحریمها لغو میشود، تحریم هواپیمایی است. چرا نگفتند نفت؟ چرا نگفتند بانک؟ همه قول دادند در صورتی که مذاکرات با مقامات ایرانی به نتیجه رسید، ابتدا مشکلات هواپیمایی را لغو کنند. دارو و غذا و هواپیما، مشمول تحریم نمیشوند، حتی در جنگ گرم. این نتیجه کارهای بشردوستانهام بوده.
*به مردم قول میدهم هواپییمایی ما هنوز ایمن است. میگویم با خیال راحت پرواز کنید. با تمام تلاش همکاران و با هزینه بالا قطعات یدکی هواپیماها تهیه شود تا روی جان مردم، ریسک نکنند. خیال همه جمع، با هواپیماهای ایرانی پرواز کنید.
* تصمیم گرفتهام تشکلی راه بیندازم و در قالب آن کار بکنم. برای تاسیس این ان.جی.او که برای دفاع از حقوق هوانوردی ایران است، اقدام کردم. سپس به مردم قول دادم از حقوقشان دفاع کنم و تلاش کردم در ژنو این اتفاق بیفتد.
*با نمایندههای حقوق بشری کشورهای تحریمکننده حرف زدم و آنها هم با من همعقیده بودند که تحریمها علیه صنعت هوانوردی ایران غیرقانونی است. حتی با احمد شهید، گزارشگر سازمان حقوق بشر در امور ایران هم صحبت کردم.
من خاطرهای را تعریف کردم که او کاملا تحت تاثیر قرار گرفت. پرسیدم اهل کجایی؟ گفت مالدیو. گفتم من 25-30 سال پیش در جاکارتای اندونزی کورسی را میگذراندم، با یکی از همشهریهای تو شش ماه هم اتاق بودم. گفت اسمش چه بود؟ گفتم رشید. گفت رشید رییسجمهور ما بود. عکس یادگاریام با رشید را نشانش دادم، گفت همین است. گفتم من کلی گوش همین رییسجمهور تو را گرفتم، پسگردنی زدم. چون صبحها زود بیدار میشد، نمیگذاشت بخوابم. بعد یک ارادتی به من پیدا کرد و خوب استقبال کرد و او به من قول داد در گزارش آتی که به سازمان حقوق بشر میدهد، دغدغه من درباره تحریم هوایی ایران را انعکاس بدهد. چون ادعا میکرد منافع مردم ایران را همیشه در نظر میگیرد. گفتم برای تو فرقی میکند چه چیزی جان مردم ایران را تهدید میکند؟ گفت: نه. گفتم: خب من آمدهام بگویم به خاطر هواپیما ندادن، نفروختن، تحریم هوایی، قطعه ندادن، آمریکا هموطنان من را میکشد و تو که مدعی نگرانی جان هموطنان من هستی، باید این را هم در نظر بگیری و او قول داد که این دغدغه را در گزارش آتی خود بیاورد.
*با افراد دیگر حرف زدم، سارا فلودرز و دکتر رمزی کلارک، همینهایی که این غائله اخیر والاستریت را رهبری کردند، از ابتدا گفتند حق با شماست. اما من نفرم، شخصم. امکاناتی ندارم که فعالیتها را گسترش بدهم. به همین دلیل به این نتیجه رسیدم فعالیتهایم را حقوقی کنم. توقعم از مدیران و مسوولان کشورم، حمایت است. دندان روی جگر گذاشتم. من میخواهم به مردمم خدمت کنم، نمیخواهم چالش ایجاد کنم. دوست دارم اگر کاری از من بر بیاید، انجام دهم؛ بتوانیم قطعات یدکی را ارزانتر بخرم، هواپیمای نو بخریم. تحریمها را سبک کنیم. بتوانیم جان این مردم را حفظ کنیم.