خبرگزاری کار ایران

گزیده سرمقاله‌ روزنامه‌های صبح امروز

روزنامه‌های صبح امروز سرمقاله‌های خود را به مهمترین مسائل داخلی و بین المللی اختصاص دادند.

جام جم
«طرح‌های احساسی» عنوان سرمقاله روزنامه جام جم به قلم بیژن مقدم است كه در آن می‌خوانید:
این اولین بار نیست كه شاهد ارائه طرح‌هایی در مجلس هستیم كه یا غیركارشناسی است یا براساس منافع زودگذر تعریف می‌شود و دیری نمی‌پاید كه غیراصولی بودن آن رخ می‌نماید.

طرح الزام نامزدهای ریاست‌جمهوری به استعفاء كه از سوی جمعی از نمایندگان ارائه شده، در زمره همین موارد است؛ طرحی كه احیانا با انگیزه‌ای سیاسی و بدون توجه به تبعات آن، قرار است به صحن علنی مجلس بیاید، در حالی كه مخالفت طرح با قانون اساسی، بدیهی و روشن است.

همه نیك می‌دانیم برخلاف انتخابات مجلس یا شوراها، شرایط سختی در قانون اساسی برای واجدان شرایط نامزدی انتخابات ریاست‌جمهوری ترسیم شده و براساس آن به دلیل شرط «رجل سیاسی» بودن، عملا به افراد انگشت‌شماری محدود می‌شود و از این‌رو، تصویب چنین طرحی، جز آشفتگی مدیریتی در سطوح مختلف كشور آن هم در آستانه انتخاباتی بزرگ چه حاصلی می‌تواند داشته باشد.

پرسش اساسی این است كه اگر هدف طراحان، جلوگیری از سوءاستفاده احتمالی نامزدهای انتخاباتی از موقعیت‌های شغلی و امكانات در اختیار آنهاست، مگر قانون راه‌های نظارت و برخورد با آنان را مشخص نكرده‌است؟

در گذشته نیز ما شاهد ارائه این‌گونه طرح‌ها بودیم: طرح الحاق سازمان گردشگری به وزارت ارشاد در سال 90 و طرح الحاق بانك مركزی به وزارت امور اقتصادی و دارایی كه اخیرا با هدف پاسخگو كردن دستگاه‌ها در برابر مجلس، امكان شكل‌گیری آن می‌رود، از جمله طرح‌های غیركارشناسی، احساسی و واكنشی به شمار می‌آیند.

به نظر می‌رسد یكی از وظایف مركز پژوهش‌های مجلس بررسی علمی و كارشناسانه طرح‌هایی از این دست، حتی قبل از مطرح شدن، در سطح علنی و رسانه‌هاست.

بی‌تردید این اقدام می‌تواند از خدشه‌دار شدن اعتبار مجلس نزد افكار عمومی و نخبگان جلوگیری كند و نمایندگان ملت را به سمت طرح‌های اولویت‌دار كشور سوق دهد.

كیهان
«به رنگ شطرنجی!» عنوان یادداشت روز روزنامه كیهان به قلم حسام الدین برومند است كه در آن می‌خوانید:
شماری از اتفاقات و اقدامات روزهای اخیر در پهنه سیاست خارجی حاكی از آن است كه در اكتبر 2012، جبهه استكبار یك تقسیم كار توطئه آمیز علیه ایران در دستور كار قرار داده است.

این تقسیم بندی در اضلاع مختلف طراحی شده و در قالب یك پازل چیده شده است تا در ماه‌های آتی و با نزدیك شدن به فضای انتخاباتی در ایران مورد پیگیری و بهره برداری قرار گیرد.

از همین روی؛ تمام قطعات این پازل و پشت پرده ماجرا باید مورد واكاوی قرار بگیرد تا تحلیل درستی از شرایط حاصل شود.

این نوشته تلاش می‌كند مقارن با این فضا بخش‌هایی از تحركات و دسیسه‌ها را به تصویر بكشد تا علت هجمه و تمركز دشمنان به جمهوری اسلامی برملا گردد.
طی 3 هفته گذشته می‌توان به طور گزیده اقدامات مرموز و توطئه آمیز دشمنان برضد جمهوری اسلامی را به این شرح فهرست كرد؛

الف: تلاش صهیونیست‌ها برای شكل گیری آشوب و ناامنی در تهران كه لیبرمن وزیر خارجه رژیم صهیونیستی در گفت وگو با هاآرتص وعده اغتشاش و آشوب داد و چند روز پس از آن در روز چهارشنبه آرامش بازار تهران برای چند ساعت از سوی جماعتی با به آتش كشیدن چند سطل زباله برهم ریخت.

ب: اتحادیه اروپا در 15 اكتبر در نشست لوكزامبورگ تشدید تحریم‌های یكجانبه علیه ایران را تصویب كرد.

پ: رسانه‌های آمریكایی در سطحی گسترده گزارش دادند كه منصور ارباب سیر اتهاماتش درباره مشاركت در طرح ترور سفیر عربستان در آمریكا را پذیرفته است تا اتهام تروریستی به ایران پس از ادعای واهی در سپتامبر 2011 را پمپاژ نمایند.

ت: به دنبال پروژه ایران هراسی و مسئله دار كردن سیمای جمهوری اسلامی، وزارت خارجه آمریكا ادعایی جدید را علیه ایران مطرح كرده و برای دستگیری به اصطلاح حامیان القاعده در ایران جایزه 12 میلیون دلاری تعیین كرد!

ث: مكمل فضای تهمت‌ها و اتهام‌های تروریستی و تشدید تحریم‌ها بر ضد ایران برای بوجود آمدن آشوب، گزارش سوم احمد شهید گزارشگر حقوق بشر سازمان ملل مشتمل بر ادعاهای واهی علیه كشورمان در نقض حقوق بشر نیز منتشر شد!

ج: شركت خدمات ماهواره‌ای اروپا-یوتل ست- در اقدامی كه نقض آشكار آزادی بیان به شمار می‌رود پخش شبكه‌های ماهواره‌ای تلویزیونی و رادیویی جمهوری اسلامی ایران را قطع كرد.

چ: عملیات روانی رسانه‌های غربی در القاء این مطلب كه ایران به دنبال مصالحه بر سر برنامه هسته‌ای است. نیویورك تایمز، رویترز، اشپیگل از جمله رسانه‌هایی بودند كه تلاش برای منفعل سازی ایران در موضوع هسته‌ای را طی روزهای اخیر كلید زدند.

ح: شیمون پرز رئیس رژیم صهیونیستی دو روز پیش در جمع خبرنگاران در اراضی اشغالی بار دیگر از بروز ناآرامی و آشوب در ایران حمایت كرد و مدعی شد كه تأثیرگذاری پروژه تحریم‌ها آغاز شده است.

خ: وبالاخره اقدام اخیر تروریستی در چابهار كه خط ناامنی در جمهوری اسلامی را پیگیری و رهگیری می‌كند.

خراسان
«راهیان نور و غفلت ما» عنوان یادداشت روز روزنامه خراسان به قلم محمد باقری است كه در آن می‌خوانید:
خبر تلخ و جانکاه قربانی شدن ۲۶ دانش آموز دختر بروجنی راهیان نور در شامگاه جمعه، بیست و هشتم مهرماه نه تنها دوباره اشک‌ها را بر گونه‌ها جاری کرد که یادآور قصه پرغصه‌ای است که چندی است در این دیار به اجبار روایت می‌شود و کمتر مسئولی چاره‌ای اساسی برای آن می‌اندیشد و شگفتا که در این حادثه اخیر هرکسی گناه و قصور خویش را بر گردن دیگری انداخت و کسی را شهامت عذرخواهی نبود.

اگرچه در طول سال‌های گذشته هرچند وقت یک بار خبری سخت و ناگوار شیرینی سفر راهیان نور را بر کام خانواده ها، مردم، مسئولان و به خصوص جامعه مطبوعاتی تلخ کرده است اما آنچه که بر این داغ می‌افزاید محافظه کاری‌ها و مسامحه کاری هاست.

مسئولان به جای این که اشتباه خود را بپذیرند، تلاش می‌کنند این اتفاق را بسان حوادث دیگر، امری طبیعی جلوه دهند.

اینک با تکرار این وقایع ناگوار زمان آن رسیده است که کمی صریح تر و شفاف تر در این زمینه سخن بگوییم. اگرچه قلم در حسرت از دست رفتن دختران معصوم این دیار بر خود می‌شکافت و اشک بر گونه‌های من میل ایستادن ندارد اما باید گفت و باید نوشت اگر ارزش‌های دفاع مقدس برای ما مهم است، اگر آشنایی با این ارزش‌ها وظیفه همگانی است، اگر دانش آموز ما باید با رشادت‌ها و قهرمانی‌های ۸ سال مردم خود آشنا شود و همواره با شهیدانش بیعتی جاودانه ببندد و همیشه خود شاهدی باشد بر فداکاری‌ها و ایثارگری ها، باید گام‌ها را درست برداشت باید برنامه ریزی اصولی کرد. متولیان این امر باید به خود بیایند پاک کردن صورت مسئله دردی را دوا نمی‌کند.

چاره اساسی این درد آسان است. به شرط این که بخواهیم آن را درمان کنیم. به شرط این که عقلانیتی و همتی برای اجرای آن باشد.

حوادثی که در این چند سال اتفاق افتاد می‌توانست رخ ندهد. بگذارید چند سوال مطرح کنم: چرا باید بیشتر سفرهای کاروان راهیان نور با اتوبوس صورت گیرد؟

چرا نباید به گونه‌ای برنامه ریزی کرد که نیازی به رانندگی در شب نباشد. چرا پس از چندین سال و وقوع چندین حادثه، هنوز جاده‌های منتهی به شهرهای دفاع مقدس باید حادثه آفرین باشد؟

اگر دفاع مقدس و ارزش‌های آن برای ما مهم است، اگر آشنایی نسل امروز ما با فرهنگ جبهه و جنگ برایمان ارزش ذاتی دارد و اگر به حفظ جان دانش آموزان مان می‌اندیشیم، باید هزینه آن را بپردازیم.

مسئولان آموزش و پرورش، سپاه و بسیج باید در این عرصه به درستی عمل کنند. نبود بودجه توجیهی است برای پوشاندن ضعف‌های خود. وقتی اهمیت موضوع را قبول کرده ایم راهکارهای عقلی و علمی آن را بپذیریم. نگاه سوداگرانه در این وادی حرام است. از ترس کمبود بودجه نباید با جان دانش آموزان بازی کرد.

وقتی که مسافران این وادی رنگ و بوی جبهه می‌گیرند به مراتب ارزش بیشتر پیدا می‌کنند ارزشی که با مادیات نمی‌شود سنجید. این مسافران ارزش آن را دارند که از وسایل ایمن بهره مند شوند. از اتوبوس خوب استفاده کنند، راننده ماهر در خدمت شان باشد. وقتی که فرهنگ جبهه و جنگ برایمان مهم است هزینه‌های آسفالت یک جاده نباید دلمشغولی مسئولان باشد.

وقتی که می‌شود از قطار استفاده کرد چرا باید با اتوبوس سفر کرد این وادی وادی پول و ثروت نیست. وادی عشق است و ایمان. پول و ثروت باید در خدمت این مهم باشد. گرچه چنین نشود هیچ عذری پذیرفته نیست. آنگاه همه گناهکاریم.

جمهوری اسلامی
«انكار مشكلات، دردی را دوا نمی‌كند» عنوان سرمقاله روزنامه جمهوری اسلامی است كه در آن می‌خوانید:
تداوم روند افزایشی نرخ تورم و تكرار جهش‌های قیمتی در مورد كالاها و خدمات طی ماه‌های اخیر ضرورت چاره‌اندیشی عاجل را برای حمایت از اقشار كم درآمد جامعه خصوصاً حقوق بگیران دولتی و كارگران، بیش از هر زمان دیگری نمایان ساخته است.

بررسی تجارب دیگر كشورها و پیامدهایی كه استمرار شرایط تورمی توأم با تكانه‌های قیمتی در اقتصاد آنها بوجود آورده است، به روشنی نشان می‌دهد كه اتخاذ تدابیری برای خارج شدن سریع از چنین وضعیتی باید از اولویت‌های نخست مدیران و مسئولان اقتصادی و اجرایی كشور باشد. ادامه وضعیت فعلی از دو جهت زیان آور است؛ نخست آنكه ادامه روند افزایشی تورم، نااطمینانی را نسبت به سرمایه‌گذاری در حوزه‌های مولد دامن می‌زند. به عبارت دیگر در شرایطی كه استمرار روندی صعودی قیمت‌ها یا همان تورم، امكان برآورد رفتار بازار، میزان سرمایه‌گذاری لازم و خواب سرمایه را از صاحبان سرمایه و فعالان اقتصادی سلب می‌كند، نمی‌توان انتظار داشت كه شاهد تشكیل سرمایه ثابت و افزایش فعالیت‌های مولد در اقتصاد باشیم.

اقتصاددانان در توصیف این وضعیت از عبارت "پیامدهای نااطمینانی تورم" استفاده می‌كنند. با استمرار چنین آرایشی از شاخص‌های اقتصادی، طبیعتاً سرمایه‌های موجود در اقتصاد كشور به جای قرار گرفتن در مسیر زاینده و مولد به رفتارهای سفته بازانه و دادوستدهای كوتاه مدت تمایل می‌یابند.

این رفتار طبیعی از دو جهت در اقتصاد ایران درحال حاضر، بیش از حد معمول نیز مشاهده می‌شود؛ نخست وجود میزان فراوانی از نقدینگی و دوم فضای نه چندان مطلوب كسب و كار.

بررسی‌های آماری صورت گرفته نشان می‌دهد طی حدود یك دهه اخیر، هفت برابر حجم تولید در كشور ما اسكناس چاپ شده است كه معنای این اتفاق چیزی نیست جز تورم پولی در اقتصاد ایران و افزایش مستمر نرخ تورم.

اما جهت دیگری كه چاره‌اندیشی برای خروج از شرایط فعلی را بیش از پیش ضروری ساخته، تكرار جهش‌های قیمتی در كالاها و خدمات خصوصاً پرمصرف مردم است. افزایش پی در پی، سریع و غیرمنطقی قیمت بسیاری از كالاها طی چند ماه اخیر متأسفانه به یكی از اتفاقات تكراری و البته آزار دهنده در اقتصاد ایران تبدیل شده است.

كافی است نگاهی به روند تغییر قیمت مواد لبنی، شیر خام، مواد شوینده، روغن نباتی، مرغ و گوشت نگاهی گذرا داشته باشیم تا جهش‌های چند باره قیمت این محصولات را به وضوح رصد كنیم.

افزایش مستمر قیمت مصالح ساختمانی كه اخیراً از سوی مركز آمار ایران نرخ رشد آن در مقایسه با نیمه نخست سال قبل حدود 50 درصد اعلام شده و تأثیراتی كه این افزایش بر قیمت تمام شده مسكن بر جا گذاشته، از دیگر نمونه‌هایی است كه می‌توان به آنها اشاره كرد.

همچنین افزایش قیمت مصوب انواع خودرو و به تبع آن بالا رفتن یك تا 15 میلیون تومانی قیمت انواع خودروهای داخلی و وارداتی نیز از جمله موارد قابل استناد است.

مجموعه عوامل مختلفی در بوجود آمدن این جهش‌های قیمتی مؤثر هستند. بالا رفتن حبابی نرخ ارز و تأثیری كه این افزایش بر قیمت واردات اعم از واردات محصولات نهایی، كالاهای واسطه‌ای و مواد اولیه داشته است، تخلیه شدن بخشی از فشار تورمی اجرای مرحله نخست قانون هدفمندی یارانه‌ها، اثر تورمی افزایش پایه پولی به عنوان یكی از اجزای نقدینگی در كنار عوامل انسانی مانند سودجویی برخی وارد كنندگان در استفاده از ارز مرجع، افزایش ناكارآمدی در نظام توزیع كالاها و از همه دردآورتر، ضعف شدید در نظارت بر قیمت‌ها و بازار، همه عواملی هستند كه در استمرار شرایط تورمی و تكرار جهش‌های قیمتی نقش دارند.

با اینهمه، نكته‌ای كه نباید به هیچ وجه از آن غافل شد، ضرورت حفظ روحیه و انگیزه عمومی برای مدیریت شرایط فعلی است. این همان نكته‌ای است كه رهبر انقلاب نیز در یكی از سخنرانی‌های خود در سفر اخیرشان به استان خراسان شمالی به آن اشاره كردند؛ ایشان ضمن تأیید وجود مشكلات و تأكید بر صبوری مردم برای عبور از این مرحله به مسئولان تذكر دادند كه باید دائماً درحال چاره‌اندیشی باشند.

رسالت
«دستور كار چیست؟» عنوان سرمقاله روزنامه رسالت به قلم محمد كاظم انبارلویی است كه در آن می‌خوانید:
دستور كار چیست؟ در كدامین وادی سیر می‌كنیم؟ پیشرفت كشور با سرانگشت مقام معظم رهبری در مسیری غیرقابل برگشت افتاده است. نخبگان ومردم هر روز كه از خواب بلند می‌شوند سعی می‌كنند در همان مسیر گفتمانی كه رهبری معین فرموده به بسط عدالت علوی و خدمت بیشتر فكر كنند و در بزرگراه پیشرفت كشور با سرعتی معقول حركت كنند.

اما گاهی رفتاری از مسئولین دیده می‌شود كه گویی دستور كار انقلاب و مردم را به فراموشی سپرده و مورد غفلت قرار داده‌‌اند.

عصر شنبه گذشته ده‌ها هزار نفر از مردم انگلیس برای چندمین بار در لندن به خیابان‌ها ریختند و علیه سیاست‌های اقتصادی دولت تظاهرات كردند. در یونان، اسپانیا، پرتغال و... نیز میلیون‌ها تن به خیابان‌ها آمدند و عدم رضایت خود را از سیاست‌های اقتصادی دولت اعلام كردند. بحران بدهی در آمریكا كه یكی از ریشه‌های پیدایش جنبش ضد سرمایه‌داری است، ذهن مقامات دولتی آمریكا را به خود مشغول داشته است. در اروپا و آمریكا با آنكه جنگی رخ نداده و دولت‌ها مورد تهدید و تحریمی نیستند در بحران، ركود ومشكلات اقتصادی به سر می‌برند و مردم اجازه نمی‌دهند رهبران آنها از اتاق فكر بحران اقتصادی خارج شوند و به امر دیگری بپردازند.

مردم ما انتظار دارند در شرایطی كه دشمنان اسلام و ایران هر روز محاصره سیاسی و اقتصادی را تنگتر نموده وترفندهای خود را عملی‌تر می‌كنند مسئولان اهتمام ویژه‌ای به امر معیشت مردم و اقتصاد كشور داشته باشند. بنابر آمار بانك مركزی، شاخص‌ بهای خوراكی‌ها و آشامیدنی‌ها در انتهای نخستین سال فعالیت دولت(1384) یكصد و یازده بود كه با رشدی افسار گسیخته به 390 در پایان فروردین ماه سال جاری رسیده است. هركس كه این روزها به بازار می‌رود از بی‌توجهی دولت نسبت به تورم وگرانی دلخور است. مراجع عظام تقلید هفته گذشته با انتشار بیانیه‌ای از مسئولان دولتی خواستند به این امر اهتمام كنند، اما تلاشی در خور دیده نمی‌شود.

با نگاهی به فهرست برنامه‌های روزانه رئیس جمهور طی دو هفته گذشته متاسفانه ملاحظه می‌شود كه دغدغه مردم و نخبگان در خصوص گرانی وتورم جایگاه ویژه‌ای در ذهن ایشان ندارد؛

- تجلیل از ورزشكاران ومدال آوران پارا المپیك
- تجلیل از طلایه‌داران نمونه فرهنگ ترافیك
- شركت در مراسم ششمین دوره مجلس دانش‌آموزی
- پیام به جشنواره بین‌المللی فیلم كودك و نوجوان
- دیدار با سفرای كره جنوبی، فنلاند، نیجریه و سومالی
- اعطای نشان درجه یك هنری به محمد علی كشاورز
- حضور در اردوی تیم ملی فوتبال
- شركت در اجلاس اكو در آذربایجان
- شركت در اجلاس گفتگو و همكاری آسیایی در كویت
- شركت در شانزدهمین مراسم بزرگداشت حافظ در شیراز
- نامه به رئیس قوه قضائیه برای بازدید از زندان اوین

رئیس جمهور مطابق اصل یكصد و بیست و یكم قانون اساسی براساس سوگندی كه در مجلس با حضور نمایندگان، رئیس قوه قضائیه واعضای شورای نگهبان یاد می‌كند، متعهد می‌شود خود را وقف خدمت به مردم واعتلای كشور كند و در حراست از استقلال اقتصادی كشور از هیچ اقدامی دریغ نورزد. اكنون مردم و صاحبان صنایع وكارگران وكشاورزان كمر همت بسته‌اند تا با اقتصاد مقاومتی از استقلال اقتصادی كشور دفاع كنند. امسال سال تولید ملی و حمایت از كار و سرمایه ایرانی است. رئیس جمهور باید مدیریت اقتصاد مقاومتی را در اتاق فرمان جنگ اقتصادی، شخصا به عهده گیرد ومسئولیت‌هایی را نظیر آنچه در دستوركار دو هفته‌ای رئیس جمهور آمد، به معاون اول و یا اهلش بسپارد.

مثلا در مورد تجلیل از حافظ می‌توان از ادیبان، شاعران وحافظ شناسان بزرگ كشور استفاده كرد واین كار را به آنها سپرد.

فصل چهارم قانون اساسی كه به اقتصاد و امور مالی اختصاص یافته 12 اصل كلیدی ومهم دارد.

سیاست روز
«حادثه بروجن و کسانی که کوتاهی کردند!» عنوان یادداشت روز روزنامه سیاست روز به قلم مهدی عزیزی است كه در آن می‌خوانید:
واژگونی اتوبوس راهیان نور در جاده شهرکرد بروجن خوزستان و فوت ۲۶ دختر بروجنی بسیار دردناك تر از آن است كه بتوان درباره آن نگاشت و شاید تلخی این حادثه را هرگز از یاد نبرند مادرانی كه در این حادثه غنچه‌های خود را به دست فرشته‌های آسمانی سپردند با بارانی از اشك. آنان مسافرانی بودند از دیاری مقدس كه خاك آن بوی بهشت می‌دهد و بسوی او بازگشتند تا به كرانه آرامش و یقین برسند.

تلخ تر ازاین حادثه سخنان برخی بود كه‌ای كاش هرگز گفته نمی‌شد. ای كاش وزیر آموزش و پرورش بجای اینگونه اظهارات به میان بازماندگان می‌آمد و از آنان دلجویی می‌كرد. باید پذیرفت كه همه ما در برابر هر حادثه‌ای اینچنین مسئولیم و كلكم راع و كلكم مسئول.

جالب اینجاست که ما پس از هرفاجعه ای تازه به این فکر می کنیم که چه کسانی کوتاهی کرده‌اند؟آن هم برای اینکه متهم نشویم؟ ما یاد گرفتیم پس از هر حادثه بگوییم بررسی می‌کنیم، کارشناسی می کنیم ودیگر هیچ تا آن زمان كه حادثه تلخ دیگری تكرار شود.

از این حوادث کم نیست که در کشور رخ می دهد چه در آسمان و چه در جاده ها.. اما تاسف بار تر از این حادثه های تلخ که زندگی را برای بسیاری دشوار می کند برخی اظهارنظرهایی است که می شود؟

و هیچکدام حاضر نیستند مسئولیت کوتاهی خود را برعهده بگیرند؟ ما چند روزی را با رسانه‌ها گفتگو می کنیم و برخی دیگر را مقصر می دانیم و هیچگاه در اندیشه آینده و ترمیم آن نیستیم.. آیا می دانید که بر اثر برخی اشتباهات ما چه چشمانی به در می ماند؟ چه نگاههایی تا پایان نمی رسد به کرانه آرامش؟

خودروهای غیراستاندارد و بدون ایمنی.. جاده لغزنده و خراب... مدیر تعاونی بی‌مسئولیت.. راننده ای که رویای این همه انسان را در ورای خواب آلودگی خود به نابودی می‌کشاند؟ مسئولی که حاضر نیست برای یک بار به هشدارها توجه کند؟ همه مقصر هستند و مهم نیست که وزارت راه و شهرسازی باشد یا آموزش و پرورش.. آیا باور ندارید که باید اندکی هم از پشت میزهای خود نگاه منطقی داشته باشیم به اینگونه حوادث كه برخی از آنها تمامی داشته‌های یك هموطن را به ورطه نابودی می‌كشاند؟

آیا زمان آن نرسیده است كه با كارهای زیربنایی مانع از تكرار اینچنین حوادث دردناك شویم.. بهتر است همه احساس كنیم كه همه ما مسئولیم در برابر آنچه در برابر دیدگان ما رخ می‌دهد.

تهران امروز
«اولویت اقتصاد است نه اوین» عنوان یادداشت روز روزنامه تهران امروز به قلم منصور حقیقت‌پور است كه در آن می‌خوانید:
در شرایطی كه كشور با مسائل اقتصادی متعددی دست و پنجه نرم می‌كند و از آن مهم‌تر برخی قدرت‌های غربی تیغ تحریم را علیه كشور تیز كرده و دائما بر گستره تحریم‌ها می‌افزایند تا به نوعی كشور را از نظر اقتصادی زمینگیر كنند، ناگهان نامه‌ای از طرف آقای رئیس‌جمهور خطاب به رئیس قوه قضائیه منتشر می‌شود كه محتوای این نامه نه درخواست از قوای دیگر برای حل مشكلات اقتصادی یا پیدا كردن راهی برای غلبه بر تحریم باشد كه حاوی درخواست ایشان برای بازدید از زندان اوین است.

البته اینكه رئیس‌جمهور خواستار بازدید از زندان اوین یا هر زندان دیگر یا هر قسمتی از نهادهای حاكمیتی كشور باشد و این درخواست در چارچوب ضوابط و قوانین مربوط به اداره نهاد مورد بازدید باشد، اشكالی وجود ندارد و با رعایت ضوابط قانونی می‌تواند چنین بازدیدی انجام شود.

لیكن در اینجا سوالی وجود دارد كه كدام شرایط ویژه وجود دارد كه بازدید از زندان اوین را بر سایر مشكلات كشور ازجمله مشكلات اقتصادی و مسئله تحریم اولویت‌دار كرده است؟ آیا از دید دولت محترم و آقای رئیس‌جمهور اولویت اول كشور مسائل اقتصادی یا اقدام قاطعانه‌تر برای عبور از گردنه تحریم نیست؟ اگر از دید دولت این مسائل اولویت ندارد با چه استدلالی بازدید از اوین اولویت دارد؟ بخصوص كه دولت‌ها معمولا در سال پایانی فعالیت‌شان تلاش مضاعف می‌كنند تا كارنامه خود را در حوزه‌هایی كه مستقیما به آنان ارتباط دارد، پربارتر كنند و دولت را با كارنامه‌ای قابل قبول به جانشین خود تحویل دهند.

از این لحاظ انتظار این بود كه آقای رئیس‌جمهور طی نامه‌های جداگانه‌ای به روسای سایر قوا و نهادهای حاكمیتی خواستار كمك به دولت برای حل مشكلات اساسی مانند گرانی و تورم می‌شد و به جای اینكه عزم خود را به رفتن به اوین جزم كند، خود به‌همراه وزرا و مدیران اقتصادی‌اش به مجلس می‌آمد و درباره مسائلی رایزنی می‌كرد كه مستقیما در حوزه وظایف دولت قرار دارد. قطعا رعایت قوانین نه تنها در زندان اوین كه همه جای این مملكت ضروری است و همگان از جمله قوای سه گانه می‌بایستی اهتمام ویژه‌ای به نهادینه‌شدن احترام به قانون داشته باشند.

لیكن ذكر این نكته نیز الزامی است كه مسائل زندان مستقیما نه به دولت كه به دستگاه قضایی ارتباط دارد و اگر هم دولت در این موضوع مشكل یا مشكلاتی می‌بیند می‌تواند از كانال‌های دیگری مسائل را منتقل كند و به جای علنی كردن نامه‌ای كه می‌توانست غیرعلنی هم ارسال شود، برنامه دولت برای سال پایانی فعالیتش و غلبه بر مشكلات اقتصادی را علنا توضیح بدهد.

اولویت اصلی و امروز كشور زندان اوین نیست بلكه مردمی هستند كه با تورم، گرانی و مشكل نان شب دست و پنجه نرم می‌كنند، بنابراین می‌طلبد كه در این برهه از زمان آقای رئیس‌جمهور مسائل معیشتی و اوضاع اقتصادی كشور را پیگیری كند. گویا آقای احمدی‌نژاد بازدید از زندان اوین را مهم‌تر از این مشكلات دانسته است كه تا این اندازه اصرار به آن دارد.

وطن امروز
«دروغ بزرگ» عنوان یادداشت روز روزنامه وطن امروز به قلم سیروس محمودیان است كه در آن می‌خوانید:
از هفته گذشته با اعمال فشار مستقیم اتحادیه اروپا شرکت ماهواره‌ای یوتل‌ست در اقدامی خلاف مقررات بین‌المللی، پخش برنامه‌های شبکه‌های تلویزیونی ایران را از ماهواره‌های «هات‌برد» متوقف کرده است. با این تصمیم، بینندگان خارجی شبکه‌های خبری پرس‌تی‌وی، العالم، الکوثر و نیز شبکه‌های جام‌جم 1 و 2، سحر 1 و 2، شبکه خبر، شبکه قرآن و چند کانال رادیوی جمهوری اسلامی ایران در اقصی نقاط دنیا فعلا امکان استفاده از این شبکه‌ها را ندارند. در حقیقت امروز دنیا شاهد نوع جدیدی از تروریسم پیچیده دولتی از سوی غربی‌هاست که به سهولت می‌توان بر آن عنوان «تروریسم رسانه‌ای» گذاشت. فارغ از تبعات حقوقی چنین اقدام غیر‌انسانی غربی‌ها، واکنش‌های مختلف اتخاذ شده از سوی مجامع و شخصیت‌های مستقل و آزاداندیش بین‌المللی یا چاره‌اندیشی‌های حقوقی و فنی صداوسیما برای پخش مجدد این شبکه‌ها موارد زیر نیز در لابه‌لای این تصمیم خصمانه اتحادیه اروپا علیه ملت ایران قابل عنوان است:

1-حقوق بشر و آزادی بیان 2 مفهوم واضح انسانی است که در فلسفه سیاسی غرب هیچ کلیت پایداری بر آن قابل تصور نیست. پایبندی دنیای غرب به آن نیز صرفا در تعاریف تنگ منفعت‌طلبانه محدود شده است. در ویترین اندیشه غرب، آزادی بیان و حقوق بشر یک کالای لوکس و زینتی است که غربی‌ها فقط تا جایی داعیه دفاع از حریم آن دو را دارند که منافع نامشروع آنان در چپاول و غارت هست و نیست ملل محروم به خطر نیفتد. هر صدای رسایی که از چهره زشت غرب در بخش استعمار و استثمار ملل تحت ستم رونمایی کند یا در روند جریان تخدیری تهاجم فرهنگی غرب علیه فرهنگ‌های پویا و مستقل خللی ایجاد کند غربی‌ها به بهانه «پیشگیری از به خطر افتادن حریم آزادی بیان» با تمام توان به مقابله فراگیر با آن صدا- ولو کوچک- می‌پردازند.

2- در مناسبات سیاسی رایج در غرب وحشی هر ظلم مادی و معنوی به ملل تحت ستم به بهانه دفاع از آزادی بیان و رعایت حقوق بشر توجیه سیاسی- اجتماعی خویش را می‌یابد. برای نمونه دولت آمریکا هیچگاه به جرم نابخشودنی بمباران اتمی شهرهای هیروشیما و ناکازاکی ژاپن در جریان جنگ جهانی دوم حتی مورد سوال غربی‌ها نیز قرار نمی‌گیرد یا غربی‌ها با بی‌تفاوتی مشمئزکننده‌ای از کنار جنایات ارتش آمریکا در ویتنام و کره‌شمالی گذر می‌کنند اما چند سال بعد سردمداران همان غرب در گرداب دوگانگی رفتار، ملت ایران را به جرم مضحک تلاش برای دستیابی به انرژی صلح‌آمیز هسته‌ای در قالب «تحریم اقتصادی ملت ایران» مورد شدیدترین مجازات‌های غیر‌انسانی قرار می‌دهند و در این میان حتی از ورود داروهای ضروری برای معالجه بیماران صعب‌العلاج به ایران پیشگیری می‌کنند. به‌طور کلی از نظر دول غربی، نسل‌کشی مسلمانان و کشتار ملت بی‌گناه بوسنی، افغانستان، پاکستان، عراق، سوریه، فلسطین، اردن، لبنان، سودان، لیبی، یمن و... توسط نظامیان آمریکایی و تروریست‌های تحت حمایت آنان عملی انسانی و در راستای دفاع از حقوق بشر تفسیر می‌شود و حتی کارتل‌های اقتصادی چندملیتی غربی‌ها، آن را در قالب بسته‌های تشویقی آمریکایی‌ها مورد حمایت مالی و معنوی قرار می‌دهند.

3 - در 30-20 سال اخیر غرب که خود بزرگ‌ترین دشمن آزادی بیان و اصلی‌ترین ناقض حقوق بشر در عرصه داخلی و بین‌المللی بوده است به بهانه رعایت اصل آزادی بیان، بزرگ‌ترین اهانت‌های غیر‌انسانی را به اعتقادات ملل دیگر بویژه مسلمانان روا داشته و در قبال درخواست این ملل برای پیشگیری از گسترش روند رو به تزاید این اهانت‌ها با اتکا به دروغ بزرگ «لزوم رعایت آزادی بیان در غرب» از خویش رفع مسؤولیت می‌کند.

در عین ناباوری، دولتمردان غربی در نهایت سفاهت، احزاب و جریانات مختلف سیاسی لیبرال‌مسلک را در اهانت به باورهای دینی بیش از یک میلیارد مسلمان مجاز می‌شمارند. بر اساس تعریف خودخواهانه غربی‌ها از مفهوم «آزادی بیان» محافظت از سلمان رشدی مرتد یا کاریکاتوریست هتاک دانمارکی و فیلمساز مشرک هلندی و تری جونز قرآن‌سوز و تیم ساخت فیلم موهن در آمریکا یک وظیفه مدنی لحاظ می‌شود اما در عین حال افشای مستند تحریفات وارده بر حقایق تاریخی درباره واقعه پوشالی هولوکاست گناهی نابخشودنی محسوب می‌شود که حبس و زندان در انتظار افراد افشاگر آن جریان موهوم و خیالی است.

4- فراهم کردن زمینه مناسب برای جریان آزاد اطلاعات یکی از ارکان اولیه «آزادی بیان در سطوح بین‌المللی» را تشکیل می‌دهد. در دنیای کنونی غرب جریان آزاد اطلاعات تنها در سطوحی قابل تحمل است که مبانی اندیشه‌ای غربی‌ها را به شکلی اصولی به نقد نکشد یا به تبیین ریشه‌های اصلی رفتارهای خشن غربی‌ها در مواجهه با ملل مستضعف نپردازد. قطع برنامه‌های بـرون‌مرزی صدا‌و‌سیما نقض آشکار حقوق جمع کثیری است که در یک انتخاب آزاد و آگاهانه طالب شنیدن حقایق از رسانه جمهوری اسلامی هستند.

این قطع برنامه فی‌النفسه نشان روشنی از داستان غمبار عدم پایبندی غربی‌ها به قوانین بین‌المللی و بی‌اعتقادی آنان به جریان آزاد اطلاعات است. این رفتار از لایه‌های جدیدی از وجود تنـاقض در رفتار و گفتار غربی‌ها پرده برداشته و عملا مشخص کرد که غربی‌ها تاب تحمل هیچ صدای مخالفی را ندارند.

قطع پخش برنامه‌های رسانه ملی ایران از طریق شرکت ماهواره‌ای یوتل‌ست موید آن است که غربی‌ها به‌طور ماهیتی با آزادی بیان و انتشـار آزادانه اخبار و اطلاعات مخالفت بنیادین دارند. 5- این اقدام خلاف موازین بین‌المللی دلیل واضحی است که غرب در مواجهه با جریان توفنده انقلاب اسلامی در بخش صدور آرمان‌های الهی آن و بیدارسازی ملت‌های منطقه دچار یک سردرگمی استراتژیک شده است.

استیصال غرب در جلوگیری از صدور انقلاب اسلامی و وقوع غیر‌قابل مهار بیداری اسلامی در منطقه موجب شده است مدعیان حقوق بشر و آزادی بیان در اوج بهت بین‌المللی به همه شعارهای پرطمطراق خود در بخش آزادی بیان و حقوق بشر پشت پا زده و با تحریم رسانه جمهوری اسلامی ایران به‌طور موقت از گسترش آگاهی روح‌بخش در جوامع تحت ستم پیشگیری کنند.

حمایت
«پرونده سازی خارجی علیه سوریه» عنوان یادداشت روزط روزنامه حمایت است كه در آن می‌خوانید:
سوریه در حالی با مجموعه‌ای از ناآرامی‌ها همراه است كه تحركات ائتلاف ضد سوری شامل كشورهای مرتجع عربی، تركیه، صهیونیست‌ها و غربی‌ها علیه این كشور، امری قابل توجه است.

در حالی این بازیگران به حمایت از گروه‌های تروریستی ادامه می‌دهند كه مجموع رفتارهای آنها نشانگر تلاش آنان برای ایجاد پرونده‌های جدید پیش روی سوریه است. محور تحركات دشمنان سوریه را ایجاد فضای منفی علیه این كشور در حوزه حقوق بشر تشكیل می‌دهد. آنها برآنند تا چنان وانمود سازند كه سوریه محور اقدامات ضد بشری است و برای جلوگیری از استمرار این روند باید با آن مقابله شود.

در این چارچوب آنها پروژه كشتار به نام دولت و ارتش سوریه را آغاز كردند. محور اولیه تحركات آنها را عرصه داخلی سوریه تشكیل می‌داد. آنها با به كارگیری گروه‌های تروریستی، برآن بودند تا چنان رفتار كنند كه گویی دولت و ارتش سوریه به كشتار دسته جمعی مردم می‌پردازد.

نمود این امر را در ادعاهای آنها در باب تحولات حمام، دیرالزور، حمص و... می‌توان مشاهده كرد. این ادعاها با افشای جنایات گروه‌های تروریستی بر ملا گردید بگونه‌ای كه بسیاری، از این تحولات به رسوایی جریان‌های مخالفان سوریه و حامیان خارجی آنها مبدل شد.

پس از این رسوایی‌ها دشمنان سوریه رویكرد به پرونده سازی خارجی را در دستور كار قرار دادند. محور اولیه این تحركات را در قبال روابط سوریه و تركیه می‌توان مشاهده كرد.

تركیه با ادعای آنكه حمله خمپاره‌ای از خاك سوریه به این كشور صورت گرفته، خواستار اقدام علیه سوریه گردید. تركیه خود نیز تحركات نظامی علیه سوریه را اجرا كرد. این فضاسازی با ایستادگی سوریه و برملا شدن واهی بودن ادعاهای تركیه به چالشی برای دشمنان سوریه مبدل گردید. آنها كه نتوانسته بودن به اهداف خود دست یابند بعد دیگری از پرونده‌های خارجی را در برابر سوریه بازگشایی كردند كه محور آن را بحران سازی در لبنان تشكیل می‌داد.

دشمنان سوریه با اجرای انفجار بیروت و كشته شدن «وسام حسن» رئیس دستگاه اطلاعات امنیت لبنان تلاش كردند پرنده‌ای دیگر را علیه سوریه بازگشایی كنند در حالی یك اصل اساسی را در آن در نظر داشته‌اند و آن تكرار سناریوهای دوران ترور رفیق حریری است.

مشخصات انفجار بیروت نشان می‌دهد كه آنها به دنبال آن بوده‌اند كه در اقدامی سراسری، حزب الله لبنان و سوریه را در برابر پرونده‌ای جدید قرار دهند. در این چارچوب آنها از همان ابتدا انگشت اتهام را به سوی اسد رئیس جمهور سوریه نشانه رفتند تا سازمان ملل ر ا به اقدام علیه سوریه وارد سازند. به عبارتی دیگر آنهاتلاش كرده‌اند تا سوریه را مخل امنیت بین الملل معرفی كنند تا در نهایت زمینه برای دخالت جدید در سوریه فراهم شود.

مردم سالاری
«نترسیم اما هوشیارانه عمل کنیم» عنوان سرمقاله روزنامه مردم سالاری به قلم منصور فرزامی است كه در آن می‌خوانید:
شرایطی که نمی‌خواستیم برای ما پیش آورده‌اند، این وضع موجود، معلول بعضی ندانم کاری‌های ما و خوی استکباری غرب است به هر حال مرحله بسیار حساسی است که اگر با شایستگان همفکری نشود و مردان روزهای سخت را به میدان نیاوریم، گذر از این مرحله، به صرف هزینه بسیار محتاج است. اما نترسیم چون ایران و ایرانی، روزهای بسیار سخت‌تر از این را هم از سر گذرانده‌اند. با «آشور» و «بابل» و «کلده» و «عیلام» و... بوده‌ایم، آنها نمانده‌اند و ما مانده‌ایم. حمله اسکندر گجستک و اعراب و مغول و تاتار و متفقین را پشت سر گذاشته ایم و مانده ایم. به قول استاد ندوشن، «ققنوس ایران» از میان خاکستر نومیدی، پیوسته امیدوار و جوان، سربرآورده است.

در طول تاریخ، چنین بوده‌ایم. در عین ندانم کاری‌ها و غفلت‌ها و بی پشتوانه تعقل سخن گفتن‌ها، با باد بروت‌های توخالی داخلی و بی‌وفایی دولت‌های خارجی که به آنها لطف فراوان داشته‌ایم، ما را به اضطرار کشانده است تا عبرت بگیریم و هر کس را به جایی که نباید ننشانیم و ریش و قیچی را به اراده‌اش نسپاریم و هستی و منابع انسانی و مادی و معنوی را به چوب حراج، از کف ندهیم.

غرب می‌خواهد که ما را مستاصل کند، روحیه مردم را بکشد و به عرض وادارد. می‌خواهد که ما را با موضعی تضعیف شده بر سر میز مذاکره بنشاند و با فرهنگ و کیان و منش و عزت و غرور ما، یکجا بازی کند. توپ در زمین ماست، اینجا دیگر به وحدت، به بازی همه و نقش پذیری همه «قاعدین» نیازمندیم. سنگی به چاه افتاده است که باید به یاری عقل مندان، با سربلندی، بیرون آوریم وگرنه هزینه، سنگین است.

این، خوی غرب «مستعمره دار» است که استعمار و استثمار کهن خود را به یاد آورده. بحث انرژی هسته‌ای و غنی سازی نیست که اگر همه را به باد فراموشی هم بسپاریم، راضی نخواهد شد1

تحریمهای غرب، به دلایل انسانی و حقوقی، ضد انسانی و استعمارگرایانه است. همان گونه که کوچک و بزرگ ما می‌دانند، حقوق بشر چماق غیر منصفانه اروپا و آمریکاست، چون طبق موارد ذیل، مغایر با مفاد اعلامیه حقوق بشر عمل کرده‌اند و اول پایمال کنندگان خودشان هستند و این تحریمها، دلیل مدعای ماست:

1-عمل خودخواهانه غرب در تحریم‌های اخیر ایران، حداقل برخلاف مفاد اصول 1 و 2 و 6 و 13 اعلامیه حقوق بشر است و به صراحت حقوق مسلم ملت ایران، نادیده گرفته شده،

2-دستور قطع پخش ماهواره‌ای شبکه‌های بین المللی ایران از ماهواره‌هاتبرد، بر خلاف اصل 19 و حق آزادی عقیده و بیان است.

3-تحریم بانک‌ها و ممانعت از دارو و کالاهایی از این قبیل، نه فشار بر دولت ایران، که به طور مستقیم، تحمیل جفا و اجحاف خودخواهانه در حق مردم ایران است و هیچ قاعده انسانی، اگر خود را انسان بدانیم، مجاز به تحمیل چنین تعدی نیست.

اما آنچه بایسته ما در این شرایط بسیار حساس است، بسیج تمامی نیروهای داخلی معتقد به کیان ایران اسلامی و پرهیز از زخم زبان نامعقول برخی افراد احساساتی و قلم‌های بی مهار و خودداری از کنز قدرت و مقام و فرود آمدن از برج عالی خیالی، جهت همفکری و تبادل نظر و یافتن راه برون رفت در این شرایط بس خطیر است. در این تحریم هوچیگرانه غرب، ایرانیان عزیز شهروند اروپا هم، دچار مصایب بسیارند و همدمی و همقدمی آنان با ایرانیان داخل کشور، بی ثمر نیست. همچنین، ایرانیان ارجمند خارج از کشور باید از موقعیت و نفوذ و روابط خود در این هنگامه عجیب، برای بیرون آوردن ایران عزیز از این ورطه خطرناک، استفاده کنند.

ما هم در داخل کشور نباید، با زیاده طلبی و ذخیره سازی غیر ضرور، در جهت خواست استعمار عمل کنیم و از یاد نبریم که اعمال ما را خدا و خلق خدا در زیر ذره بین دارند و مشتاقان آب گل آلود و زراندوز هم، اگر امنیت مردم به خطر بیفتد، زندگی آسوده‌ای نخواهند داشت و...

ملت ما
«آقای وزیر! شما مسئولید» عنوان سرمقاله روزنامه ملت ما به قلم علی اصغر رستمی است كه در آن می‌خوانید:
خبر كوتاه بود اما تلخ و ناگوار؛ ساعت 10و30دقیقه شامگاه جمعه گذشته یك دستگاه اتوبوس حامل 44 دانش‌آموز دختر سال دوم دبیرستان شهر بروجن در جاده لردگان دچار سانحه می‌شود. در این حادثه دلخراش، 26دانش‌آموز در دم جان خود را از دست می‌دهند و بقیه نیز مجروح می‌شوند. این دانش‌آموزان از اردوی راهیان نور از استان خوزستان به خانه‌های خود بازمی‌گشتند درحالی كه نمی‌دانستد سوار بر اتوبوس مرگ هستند. تا این‌جای قضیه سخن از خبر بسیار دلخراشی است كه موجب اندوه و نگرانی همگان شده است.

26دانش‌آموز نوگل ما پرپر شدند آن وقت بالاترین مقام مسئول آنها یعنی وزیر آموزش و پرورش وقتی در برابر چرایی این اتفاق قرار می‌گیرد، تنها به بیان این جمله بسنده می‌كند: «از مسئولانش بپرسید.»1

جناب آقای وزیر اگر شما مسئول پاسخگویی درباره جان دانش‌آموزان این مملكت - كه به امانت دست شما سپرده شده‌اند - نیستید، پس بفرمایید مسئول آن كیست؟

آقای وزیر اگر از شما سوال پرسیده شد به‌خاطر این بود كه همه آنها دانش‌آموز بودند، حالا متوجه شدید؟ والا در همان بازه زمانی 24ساعته پنج اتوبوس در جاده‌های كشور واژگون شده یا با یكدیگر برخورد كرده‌اند كه براثر آن 30 نفر از هموطنان عزیزمان كشته و ۸۵ نفر زخمی شده‌اند كه راجع به آنها از دیگر وزرا سوال خواهد شد.

پاسخی كه شما دادید دل همه را شكست، ما را ببخشید اگر شما را نخستین مسئول پاسخگویی جان فرزندان خود می دانیم.

باید عذرخواهی كنید آقای وزیر، شاید اندكی از درد و رنج پدران و مادران داغدیده دانش‌آموزان كاسته شود.

آفرینش
«لبنان و شرایط نوین سیاسی» عنوان سرمقاله روزنامه آفرینش به قلم علی رمضانی است كه در آن می‌خوانید:
وقوع یک انفجار مهیب در منطقه مسیحی نشین بیروت بار دیگرلبنان را در کانون توجه رسانه‌های منطقه‌ای و بین المللی قرارداد در این انفجار كه سام الحسن رئیس اطلاعات سازمان امنیت داخلی لبنان در جریان انفجار الاشرفیه كشته شد و این امر در نوع خود پیامد‌های نوینی را در این كشور به همراه داشته است در این بین موج محكومیتی این ترور هر چند از سوی كشورها و بازیگران داخلی و خارجی ادامه داشته و شورای امنیت سازمان ملل هم با صدور بیانیه‌ای انفجار مهیب امروز در قلب بیروت را بشدت محکوم کرد و خواستار خویشتنداری گروه‌های سیاسی و حفظ آرامش در لبنان شد، اما شواهد و نشانه‌ها حكایت از آغاز ورود لبنان به دور دیگری از تنش‌های سیاسی است. در این بین اگر به اهمیت وسام حسن و استراتژی امنیتی وی نگاهی داشته باشیم فرضیه‌های بسیاری در مورد ترور وی از سوی كارشناسان مطرح شده است.

نخست برخی این ترور را پاسخی به بازداشت میشل سماحه می‌دانند و برخی نیز نقش یک ستون پنجم برای فتنه انگیزی و ناامن کردن کشور و همچنین پاسخی به توقیف شبکه‌های جاسوسی اسرائیل از سوی وسام حسن است. به علاوه هم همچنین نیز برخی به نقش سوریه در این ترور اشاره می‌كنند.

در این بین آنچه مشخص است سرتیپ وسام الحسن یکی از نوابغ اطلاعاتی لبنان وجهان عرب بود و در كشف بیش از 30 شبکه جاسوسی اسرائیل در لبنان نقش فعالی داشت و از یاران نزدیک به جریان 14 مارس به رهبری سعدالحریری بشمار می‌رفت. در این حال اكنون گروه 14 مارس به رهبری سعد الحریری انگشت اتهام را متوجه سوریه كرده و خواستار کناره گیری سریع دولت نجیب میقاتی از قدرت است. این امر در حالی است كه جریان 8 مارس معتقد است که وسام الحسن در کشف بیش از 30 شبکه جاسوسی اسرائیل نقش داشته لذا ترور وی توسط تل آویو صورت گرفته است.

در این حال با توجه به بیانیه تند جریان 14 مارس، مراسم تشییع وسام حسن و درگیریهای چند روز گذشته در نقاط مختلف لبنان بویژه مناطق سنی نشین در واقع اكنون جریان 14 مارس تلاش دارد از شرایط كنونی برای حمله به حزب اله و فشار بر دولت برای استعفا بهره گیرد. در این حال هر چند میقاتی عملا تمایل خود را برای استعغا اعلام كرده است، اما تقابل دو جریان سیاسی قدرتمند لبنان واتهام زنی‌ها در پرونده ترور وسام الحسن می‌تواند شعله‌های آتش بحران سوریه را به قلب بیروت كشانده و عملا تقابل دو جریان 14 مارس و 8 مارس از تقابلی سیاسی ورقابت‌های صرف حزبی به تقابلی بنیادین کشاند.

در این حال هر چند رئیس جمهور لبنان با استعفای دولت نجیب میقاتی مخالفت شده است، اما باید توجه داشت كه افزایش فشارها از سوی بازیگران خارجی و بین المللی عملا می‌تواند دولت 8 مارس را با فشار زیادی روبرو كند و حتی این كشور را وارد مرحله نوین از تنش و درگیری‌های داخلی هر چند محدود كند.

لذا باید توجه داشت كه احزاب و گروه‌های سیاسی این كشور باید با تاكید بر نقش دولت و ارتش و نیروهای امنیتی برای جلوگیری از آشوب و هرج و مرج داخلی در این کشور از پیامدهای منفی ترور الحسن بر فضای امنیتی لبنان در آستانه انتخابات بکاهند.

آرمان
«معنای وحدت ملی» عنوان یادداشت روز روزنامه آرمان به قلم دکتر غلامعباس توسلی است كه در آن می‌خوانید:
وحدت همواره نقشی اساسی در مقاطع مختلف داشته و در شرایط کنونی نیز این نقش دارای تاثیرگذاری دوچندان است. در مقطع فعلی با توجه به تحریم‌ها و مباحث اقتصادی که بر کشور مترتب است و با توجه به دشمنی‌هایی که علیه جمهوری اسلامی وجود دارد، ایجاب می‌کند که همه گروه‌های سیاسی یکسو و یکپارچه بوده و وحدت کامل داشته باشند، اما طرح این مساله که وحدت یاد شده چگونه می‌تواند شکل بگیرد و چه عواملی می‌تواند سبب‌ساز آن شود، جای بحث‌های فراوان دارد و باید در حاشیه چنین بحث‌هایی ابعاد و ویژگی‌های وحدت ملی مشخص شود. همچنین در سایه تعیین چگونگی وحدت ملی باید نقش گروه‌های مختلف سیاسی نیز تبیین شود.

به نظر می‌رسد وحدت ملی باید طرحی فراگیر باشد که در ذیل آن همه اقشار و گروه‌های اجتماعی که دل در گرو پیشرفت و اعتلای کشور دارند، دارای سهمی در اداره کشور باشند و این طرح نباید تنها مختص گروه‌ و شخصیت‌های خاصی باشد، در قالب چنین طرحی باید همانطور که به آن اشاره شد همه گروه‌های سیاسی و همچنین اقشار اجتماعی حضوری فراگیر داشته باشند.

همچنین در رهگذر چنین طرحی باید منافع ملی به شکلی تام لحاظ شود، وحدت یادشده باید جلوی هرگونه تهدید علیه نظام را بگیرد و در چنین شرایطی از هرگونه اقدامی که سبب شود منافع ملی به خطر بیفتد، جلوگیری شود. همچنین در چنین طرحی هیچ دسته، گروه و جریانی خود را نباید برتر از گروه و جریان دیگر بداند و منافع ملی بر منافع و اهداف گروهی باید ترجیح داده شود، بنابر این باید توجه شود که در شرایط کنونی همانطور که بسیاری از نیرو‌های تاثیرگذار و دلسوز انقلاب اسلامی همواره تاکید داشته‌اند، نباید نیرو‌های سیاسی تکه‌تکه و پراکنده شوند و همینطور هیچ گروهی نباید به بهانه اینکه در مسند امور قرار دارد، خود را بر سایر نیرو‌های انقلاب اسلامی ارجح بداند و منافع هیچ جریانی نباید بر منافع ملی و تمامیت ارضی کشور ترجیح داده شود.

لازم است، هر ایرانی در این مساله با اراده خود شرکت کند. از دیگر سو انتخابات آتی می‌تواند موقعیت و عرصه مناسبی برای تحقق یافتن چنین گزینه‌ای باشد، چرا که انتخابات امروزه به مثابه یک مساله ملی تلقی می‌شود. باید اشاره داشت که معمولا در شرایطی که سختی‌هایی بر کشور‌ها مترتب می‌شود، نقش وحدت ملی بیش از سایر زمان‌ها به چشم می‌خورد و در وضعیت فعلی دشمنی‌ها و تحریم‌هایی که در مقابل جمهوری اسلامی شکل گرفته است، می‌تواند نقطه عزیمت مطلوب برای رسیدن به وفاق و آشتی ملی بیشتر باشد. همچنین گروه‌های سیاسی باید حضور گسترده و فعالانه در انتخابات داشته باشند.

باید دانست که سیاست متعلق به گروه خاصی نیست، بنابر این باز هم باید یادآور شد که انتخابات می‌تواند نقطه عزیمت مطلوبی برای رسیدن به نوعی وحدت همگانی باشد. در نتیجه باید تصریح کرد که وحدت ملی یعنی وحدت همه آحاد جامعه و در این میان سیاست هم می‌تواند نقش محوری در این‌ وحدت‌آفرینی داشته باشد. در این میان باید نقش اقوام و گرایش‌های مختلف لحاظ شود.

در پایان باید گفت که وحدت ملی امری فراگیر و مردمی است اما شکی نیست که افرادی که در راس امور هستند و دارای تجارب ارزنده در عرصه انقلاب اسلامی هستند، می‌توانند نقش مهم و حساسی را در این زمینه ایفا کنند.

دنیای اقتصاد
«دقت در تفسیر شاخص‌های محیط کسب و کار» عنوان سرمقاله روزنامه دنیای اقتصاد به قلم دكترجعفر خیرخواهان است كه در آن می‌خوانید:
پس از تحقیقات گسترده هرناندو دسوتو درباره علل فقر جوامع در دو دهه گذشته، توجه به محیط کسب و کار با هدف افزایش سرمایه‌گذاری، اشتغال و تولید ملی بیشتر شد.

بانک جهانی که توسعه اقتصادی ملل کم‌درآمد را سرلوحه فعالیت‌های خویش قرار داده است هر ساله شاخص‌های ده‌گانه محیط کسب‌وکار را برای کشورهای جهان محاسبه کرده و رتبه کشورها در هر زمینه مشخص می‌شود. در ایران نیز علاوه بر شاخص‌های مذکور، به همت و ابتکار گروه کسب و کار مرکز پژوهش‌های مجلس شکل بومی‌شده زیرشاخص‌های کسب و کار در قالب 22 مولفه در دو سال گذشته به صورت فصلی و به تفکیک استان‌ها گردآوری و محاسبه شده است.

محیط کسب وکار به محیط بیرون از بنگاه‌ها مربوط می‌شود و عناصر و اجزای در نظر گرفته شده در آن شباهت به کالاهای عمومی دارند که برای همه بنگاه‌های درون اقتصاد جنبه مشترک پیدا می‌کنند (نهاده‌های عمومی از قبیل مقررات‌گذاری تنظیمی، قوانین نیروی کار، دادگاه‌ها و نظام حقوقی، خدمات زیرساختی مثل برق، آب، مخابرات، حمل و نقل، گمرک‌ها، ناامنی و جرم و جنایت، رقابت عادلانه، مدیریت مالیاتی، مجوز کسب و کار، ثبات سیاسی و...). پرسشی که در همه پیمایش‌ها معمولا گنجانده می‌شود این است که «عامل ایکس چقدر مانع فعالیت و رشد کسب و کار شما است؟» پاسخ بنگاه در رابطه با شدت مانع بودن در مقیاس مثلا یک به معنای مانع نبودن تا 10 به معنای مانع بسیار شدید بودن تغییر می‌کند.

نمره‌ای که بنگاه به عامل ایکس می‌دهد در واقع هزینه اضافه‌ای است که آن محدودیت بر فعالیت و رشد کسب و کار بنگاه تحمیل می‌کند. در این چارچوب پاسخی را که بنگاه به پرسش‌های کیفیت محیط کسب و کار می‌دهد، می‌توان به عنوان قیمت سایه‌ای تفسیر کرد: تخمین‌های مدیران از هزینه تحمیل شده بر بنگاه به واسطه ضعف و کمبود یک جنبه از محیط کسب‌وکار که برای رشد بنگاه حیاتی است. به بیان دیگر، هزینه را می‌توان به صورت تفاوت بین سود بنگاه در حالت فرضی (وایده‌آل) که محیط کسب و کار هیچ مانعی برای فعالیت بنگاه به حساب نمی‌آید و سود واقعی بنگاه با توجه به کیفیت موجود محیط کسب و کار تصور نمود. البته هنگام تفسیر نتایج و یافته‌هایی که از هر روش به دست می‌آید باید به محدودیت‌های روش‌شناسی آن نیز توجه داشت.

محدودیت نخست اینکه دو مولفه «اخذ اعتبار و تسهیلات بانکی» و «نرخ مالیات» را نمی‌توان در همان چارچوب مشابه با سایر مولفه‌ها تحلیل کرد، از آنجا که هیچ کدام از این دو مولفه ویژگی کالای عمومی ندارند. جالب است در همه این پیمایش‌های فصلی که مرکز پژوهش‌های مجلس انجام داده است (و تاکنون به 9 فصل رسیده است) دریافت اعتبار و تسهیلات بانکی همیشه در جایگاه نخست مانع بودن ایستاده است.

باید توجه داشت حتی وقتی که نظام مالی و اعتباری خیلی خوب عمل می‌کند، این انتظار هست که دسترسی به منابع مالی برای وام‌گیرندگان بالقوه‌ای که پروژه‌های بی‌کیفیت دارند یک محدودیت جدی باشد. پس در مورد این دسته از بنگاه‌ها اگر شدت مانع بودن منابع مالی را زیاد گزارش دهند لزوما به این معنا نیست که دسترسی به منابع مالی یک مشکل است یا افزایش دسترسی به منابع مالی لزوما باعث کمک به تولید و بهره‌وری می‌شود (با توجه به کمبود و محدود بودن منابع مالی، حتی ممکن است عکس این حالت تصمیم درستی باشد، یعنی این دسته از بنگاه‌ها دسترسی کمتری به منابع مالی داشته باشند تا ناکارآیی خود را با دریافت راحت و ارزان تسهیلات بانکی جبران نكنند). پس در جایی که نظام تامین مالی خیلی خوب کار می‌کند، ما انتظار داریم دسترسی به منابع مالی دست‌کم برای برخی مدیران که پروژه‌های ناکارآ دارند یک مانع جدی باشد.

در حالی که در مورد یک شبکه برق کاملا کارآ و بدون اخلال یا مدیریت گمرکی سالم چنین مشکلی وجود ندارد و همه بنگاه‌ها یکسان بهره‌مند می‌شوند. به این علت اگر می‌بینیم در همه پیمایش‌ها بنگاه‌ها مانع نخست را عدم دسترسی به تسهیلات بانکی معرفی می‌کنند این اولویت‌دهی آنها را نباید چندان جدی گرفت. اگر نهادهای مالی وظیفه خود را به درستی انجام دهند باید رابطه مستقیمی بین دسترسی داشتن به منابع مالی و کیفیت پروژه‌های سرمایه‌گذاری وجود داشته باشد؛ به طوری که امتیاز بالایی که یک بنگاه به این مولفه می‌دهد بیانگر کیفیت ضعیف پروژه وی باشد نه این‌گونه تصور شود که جلوی افزایش تولید وی گرفته شده است.

در رابطه با نرخ مالیات‌ها نیز مشکلاتی در تفسیر پاسخ مدیران بنگاه‌ها وجود دارد، چرا که مدیران معمولا منافع اجتماعی مالیات‌ستانی را در نظر نمی‌گیرند. اساسا در هر کشوری، مدیران بدون توجه به سطح توسعه‌یافتگی نرخ بالای مالیات‌ها را یک مانع تولید تلقی می‌کنند، اما کاهش مالیات‌ها در همه جا نباید یک اولویت باشد.

دقیقا همان طور که مدیران منافع اجتماعی یک نظام مالی که دسترسی به اعتبار و منابع مالی را با هدف غربالگری پروژه‌های ضعیف و بی‌کیفیت محدود می‌سازد در نظر نمی‌گیرند آنها منافع اجتماعی ناشی از مخارج دولتی را که از محل دریافت مالیات‌ها پرداخت شده است نیز در پاسخ خود به حساب نمی‌آورند. به این جهت است که از شدت مانع بودن این دو مولفه گزارش شده نمی‌توان برای ارزیابی اینکه آیا دسترسی به منابع مالی و نرخ مالیات برای تولید مشکل‌زا است استفاده کرد، بلکه سایر نماگرهای بخش مالی و نظام مالیاتی نیز باید بررسی شوند.

گسترش صنعت
«جای خالی برند در اقتصاد» عنوان سرمقاله روزنامه گسترش صنعت به قلم کیومرث فتح‌الله کرمانشاهی است كه در آن می‌خوانید:
سال‌های متمادی است که کشورهای صنعتی دنیا از یک مکانیزم قدیمی‌برای فروش و گسترش محصولات خود استفاده می‌کنند.

«برند» در بازار رقابتی امروز به عنوان یک عامل تاثیرگذار در ماندگاری یک شرکت صنعتی یا تجاری نقش برجسته‌ای بر عهده دارد. یک برند قوی به بنگاه تجاری کمک می‌کند تا خود را در بازار متمایز کرده و در ارائه محصولات خود حرفی برای مشتریان داشته باشد. به همین دلیل از برند به عنوان ابزاری برای تبدیل فضای سنتی حاکم بر بازاریابی صادراتی به فرآیند نوین آن و تقویت وفاداری مشتری به محصول یاد می‌کنند.

در ایران نیز باوجود تلاش‌های صورت‌گرفته تاکنون موفقیت چندانی را در این زمینه به دست نیاورده‌ایم. باید توجه داشت که براساس قانون برنامه پنجم «برند» در ایران یک استراتژی محسوب می‌شود و دولت در این باره مصوبه‌ای دارد و کمیسیون تخصصی برند نیز بیش از یک‌سال است که دایر شده است. امروزه برندسازی ایجاد ذهنیت در مشتری است و نباید آن را با نام و نشان تجاری اشتباه بگیریم تا بتوانیم مانند کشورهای پیشرفته دنیا صاحب برندهای مطرح شویم.

برندسازی یک‌روزه و یک‌شبه اتفاق نمی‌افتد، حتی اگر استراتژی هم داشته باشیم، باید براساس اقدامات سایر کشورهای موفق تجربه کسب کنیم و با برنامه‌ریزی مدون پیش رویم.

با توجه به آمار موسسات بین‌المللی که ارزش مالی ۱۰۰ برند معتبر جهان را دو هزار و ۴۰۰ میلیارد دلار اعلام کرده است، اگر صاحب چند «برند» مطرح در سطح دنیا شویم، معادل کل صادرات غیرنفتی می‌توانیم صادرات داشته باشیم بنابراین با توجه به اهمیت برند و برندسازی باید تمام تلاش خود را برای رسیدن به اهداف کشور متمرکز کنیم. با توجه به این‌که در حوزه‌های مختلفی مانند پتروشیمی‌و معدن دارای استانداردهای جهانی هستیم، باید در بازارهای جهانی نیز این کیفیت بالا به ثبت برسد و به برندهای معتبر تبدیل شوند.

در این صورت کالاهایی با ارزش افزوده بیشتری صادر خواهیم کرد که برند در بحث بازاریابی و صادرات نمود پیدا می‌کند و باعث خلق و ایجاد ارزش افزوده بالا می‌شود. در یک سال گذشته به‌اندازه ۳۰ سال در زمینه برندسازی کار شده است و با توجه به محصولاتی همچون قالی، پسته و زعفران که جزو مزیت‌های صادراتی ایران به شمار می‌آیند، باید در راستای ثبت برند بین‌المللی این محصولات تلاش شود.

ثبت برند ملی یکی از اقدام‌های بسیار مهم در عرصه اقتصادی است، هر کشوری برای خود شعاری را به ثبت رسانده که نوعی برند محسوب می‌شود، مانند این‌که ژاپن را به سرزمین آفتاب تابان می‌شناسند. این در حالی است که ایران با وجود فرهنگ، تاریخ، تمدن غنی و چندهزارساله، هنوز شعاری برای خود به ثبت نرسانده است که باید به این موارد بیش از گذشته توجه شود.

 

ارسال نظر
پیشنهاد امروز