سخنگوی شورای شهر تهران در گفتوگو با ایلنا:
هر گونه نامگذاری خیابان به نام رهبر شهید انقلاب با هماهنگی دفتر ایشان انجام میشود
سخنگوی شورای شهر تهران اعلام کرد: قطعاً در صورت نامگذاری خیابان با نام رهبر شهید انقلاب، مشورت با دفتر معظم ایشان را ادامه خواهیم داد.
علیرضا نادعلی، سخنگوی شورای شهر تهران در خصوص انتقاد دفتر حفظ و نشر آثار رهبر شهید انقلاب از نامگذاری خیابان آزادی به نام رهبر شهید به خبرنگار ایلنا گفت: ما نامگذاریهای متعددی برای شهدای والامقام دوران جنگ تحمیلی، جنگ دوازدهروزه، سرداران شهید، دانشمندان هستهای، دولتمردان شهید و دیگر شخصیتهای برجسته در کمیسیون نامگذاری معابر شورای اسلامی شهر تهران (که یکی از کمیسیونهای فرعی کمیسیون فرهنگی و اجتماعی شوراست) در دست بررسی داریم. در این دوره از شورا، کوشیدهایم در نامگذاریها نه افراط روا داریم و نه تفریط؛ بلکه بر اساس آییننامههای مصوب و پیوست فرهنگی-اجتماعی عمل کنیم.
وی افزود: آنچه مسلم است، بنای ما بر نامگذاری با نام مقدس و مبارک رهبر شهیدمان، حضرت آیتالله العظمی امام خامنهای (ره) بود و قرار شد پیشنهادها را بررسی کنیم؛ لذا پیشنهادهایی جمعآوری شد و در کمیسیون نیز مورد بحث قرار گرفت. یکی از پیشنهادها، نامگذاری خیابان آزادی بود.
به گفته او قانون بر این است که در کمیسیون نامگذاری، پیشنهادها بررسی میشوند؛ آن پیشنهادهایی که مصوب شوند، به صحن شورا ارجاع مییابند. در صحن شورا به رأی گذاشته میشوند؛ اگر رأی بیاورند، تأیید و مصوب میگردند و اگر رأی نیاورند، رد میشوند.اگر پیشنهادی دیگر در همان کمیسیون مطرح شود و مورد تأیید قرار گیرد، جایگزین میگردد و برگزیده میشود، سپس به شهرداری تهران ارجاع داده میشود تا اجرا، پلاککوبی و نامگذاری معبر صورت گیرد. این روال قانونی است.
سخنگوی شورای شهر تهران تصریح کرد: ما تعدادی از معابر را تصویب کرده بودیم و برخی پیشنهادها نیز در خصوص نامگذاری با نام رهبر شهید انقلاب اسلامی مطرح بود، اما هیچیک در شورا مطرح نشد و از دستور کار خارج شد. تنها یک مورد در خصوص شهدای دانشآموز میناب در روز سهشنبه مصوب داشتیم.
این عضو شورای شهر تهران توضیح داد: همچنین، بحثی مطرح بود مبنی بر اینکه دفتر مقام معظم رهبری در سطح کل کشور، نکتهای در خصوص نامگذاریها، بهویژه موارد مربوط به رهبر شهید انقلاب بیان کردهاند.همچنانکه پیشتر در حیات ظاهری ایشان نیز بر این اساس بود، هماهنگی با دفتر معظم ایشان انجام شود؛ ایشان فرمودند: «از شتابزدگی در این کار پرهیز کنید و حتماً با مشورت دفتر اقدام نمایید.» این موضوع همچنان محفوظ است. خود شورا نیز پیش از جلسه روز سهشنبه، آن را از دستور کار خارج کرده بود، لذا اصلاً در شورا مطرح نشد و هیچ نامگذاریای انجام نپذیرفته است.
به گفته وی تنها یک نامگذاری در خیابان زیبا (در حوالی یونیسف، یعنی سازمان بهداشت جهانی) صورت گرفته است؛ در موازات همان خیابانی که به نام کودکان غزه نامگذاری شده، خیابان دیگری به نام کودکان شهید میناب نامگذاری گردید.همچنین، یک بوستان در تقاطع بزرگراههای شهید همت و یادگار امام (ع) که حدود سیزده هکتار مساحت دارد و بهتازگی احداث شده، به نام شهدای دانشآموز میناب نامگذاری شد.
او اضافه کرد: این اقدام به دلیل اهمیت موضوع و آنکه مظلومیت ما در جنگ تحمیلی اخیر، از طریق شهادت این عزیزان دانشآموز در شهرستان میناب در سطح جهان شناخته شده، صورت گرفت. بنابراین، دو نامگذاری در پایتخت به این مناسبت انجام شد که کمترین کاری بود که میتوانستیم برای آنها به انجام رسانیم.در خصوص شهدای شاخص دیگر و رهبر عزیز و شهید انقلاب، قرار شد مباحث با دقت و بررسیهای تکمیلی پیگیری شود. قطعاً در صورت نامگذاری با نام رهبر شهید انقلاب، مشورت با دفتر معظم ایشان را ادامه خواهیم داد.
نادعلی در خصوص تبدیل محل شهادت رهبر انقلاب به موزه نیز گفت: ما دو مسئله اصلی داریم؛ نخست، جاهایی که بر اثر اصابت موشکهای دشمن صهیونیستی و آمریکای جنایتکار تخریب شدهاند، از اینرو باید خرابیها را بازسازی کنیم و آبادانی ایجاد کنیم. این دقیقاً در جهت عکس نیات آنها است که قصد دور کردن آبادانی از سرزمین ما را دارند. ما با وجود تلاشهای ویرانگرانه آنان، باید کوشش کنیم تا آبادانی را حفظ و تقویت کنیم.
وی در ادامه افزود: از سوی دیگر، عبرتپژوهی برای نسل حاضر و نسلهای آتی ضروری است. این رسمی است که در جهان مرسوم است؛ مثلاً هنگامی که وارد آلمان یا انگلیس میشویم و به مناطق درگیر جنگ جهانی دوم میرسیم، میبینیم که بخشهایی از آنها در موزهها یا نقاط خاص حفظ شدهاند.تا افراد مختلف از سراسر جهان بتوانند بیایند و صحنهها و عبرتهای دوران جنگ را مشاهده کنند؛ امری که در جهان مرسوم است و خود بخشی از گردشگری را نیز تشکیل میدهد.
نادعلی در پایان گفت: طبیعی است که برای موضوعات مشابهی که اکنون در شهر خود داریم، به هیچ وجه بر حفظ همه موارد نیستیم؛ خانههای مردم باید بازسازی شود، ورزشگاهها باید ساخته شوند. جاهایی چون مدارس، دانشگاهها، ورزشگاهها و مکانهایی که مردم عادی از آنها استفاده میکنند – که بسیاری از آنها مورد اصابت موشک قرار گرفتهاند – را نمیخواهیم حفظ کنیم. اما آن مکانهایی که عمق فاجعه و دشمنی دشمن را نشان میدهند، اگر بتوان آنها را «فریز» کرد و به شکلی مقاوم و قابل مشاهده برای بازدیدکنندگان حفظ کرد، اتفاق بسیار مطلوبی است. این در حد ایده است، اما بسیاری در شهر از ما چنین درخواستی داشتهاند.
