یک روانپزشک انتقاد کرد:
پلیس بیماران اختلال هویت جنسی را بازداشت میکند
«بیماران دچار اختلال هویت جنسیتی(ترنسکچوالها) افرادی هستند که به دلایل کاملا ناشناخته از جنسیت فیزیکی و ظاهری خود راضی نیستند واین ذهنیت را دارند ک روزی بتوانند در هویت جنسی که مایل هستند زندگی کنند. به این معنا که در ظاهر به جنسی تعلق دارند ولی به صورت ذهنی و روانی خود را جنس دیگری میدانند.»
یک روانپزشک با تشریح وضعیت بیماران دچار اختلال هویت جنسی(ترنسکچوالها) در کشور از وزارت بهداشت در خواست کرد که برای برای بهبود کامل این افراد، انجام عملهای جراحی این بیماران را با استفاده از فناوری روز دنیا در کشور مهیا کند؛ وی همچنین با اشاره به نداشتن کارت شناسایی لازم برای این بیماران در کشور گفت: نیروی انتظامی در صورت مواجهه با این افراد، آنها را بازداشت میکند.
به گزارش خبرنگار ایلنا، مهدی صابری، رئیس هیات مدیره انجمن حمایت از بیماران دچار اختلال هویت جنسی در نشست خبری که به منظور تشریح وضعیت این بیماران برگزار شد، گفت: بیماران دچار اختلال هویت جنسیتی(ترنسکچوالها) افرادی هستند که به دلایل کاملا ناشناخته از جنسیت فیزیکی و ظاهری خود راضی نیستند واین ذهنیت را دارند که روزی بتوانند در هویت جنسی که مایل هستند زندگی کنند. به این معنا که در ظاهر به جنسی تعلق دارند ولی به صورت ذهنی و روانی خود را از جنس دیگری میدانند.
وی افزود: از نظر تعریف این افراد میل بسیار قوی به بودن در قالب جنس مخالف دارند و حس میکنند که در یک قالب فیزیکی غلط گیر کردهاند. آنها تمایل به پوشش و لباسهای جنسیت ظاهری خودشان را ندارند.
این روانپزشک ادامه داد: اختلال هویت جنسیتی با میزان شیوع حدود یک در۳۰ هزا ر تا یک در۱۰۰ هزار در جوامع مختلف وجود دارد و در کشور ما حدود ۱۰۰۰ تا ۳۰۰۰ نفر از این افراد حضور دارند. البته این آمار تقریبی است زیرا که برخی افراد تاکنون اصلاً مراجعه نکردهاند؛ برخی مهاجرت کرده و برخی هم در رنج و ناراحتی خود باقی ماندهاند بدون آنکه کسی از این مسئله اطلاع داشته باشد.
وی اظهار کرد: من بیمارانی در سنین ۴۷ تا ۵۴ سال نیز داشتهام که سالها بود ازدواج کرده بودند و حتی ۴ ۵ فرزند، عروس و یا داماد داشتهاند و تازه به ما مراجعه کردهاند.
صابری گفت: در طبقه بندیهای جدید روانپزشکی برای نمونه در طبقه بندی DSM دیگر از این بیماری به عنوان اختلال هویت جنسی نام برده نمیشود، بلکه با عنوان «ملال جنسیتی» بیان میشود و از آن نه به عنوان یک ناهنجاری و اختلال بلکه به عنوان یک حس درونی متفاوت یاد میکنند.
دلایل بروز اختلال هویت جنسی
این روانپزشک در مورد دلایل بروز این پدیده در افراد گفت: فرضیاتی مانند تغییرات هورمونی مادر در دروان بارداری، شباهتهای هستههای مغزی از نظر شکلی به جنس مخالف و عوامل محیطی و اجتماعی مانند علاقه زیاد والدین به داشتن فرزندی با جنسیت خاص به عنوان دلایل بروز این پدیده وجود دارد. البته این دلایل تنها درصدی از بیماران را شامل میشود و نمیتوان این دلایل را به تمامی این افراد تعمیم داد.
وی افزود: دانشمندان تمامی حدسیاتی که در این مورد مطرح میشود را میآزمایند اما تا کنون دلیل قطعی که در تمامی اینگونه افراد وجود داشته باشد پیدا نشده است.
صابری ادامه داد: برخی از پزشکان عنوان کردهاند که اگر از کودکی متوجه این اختلال در افراد شوند میتوانند آن را درمان کنند در حالی که نتایج خوبی از این مسئله به دست نیامده است.
تفاوت ترنسکچوالها با دو جنسیها و همجنسگرایان
رئیس هیات مدیره انجمن حمایت از بیماران دچار اختلال هویت جنسی گفت: تشخیص این اختلال از سنین ۳ تا ۵ سالگی با مطالعه دقیق ممکن است، زیرا که کودکان از سنین ۲.۵ تا ۳ سالگی میتوانند هویت جنسی خودشان را تشخیص دهند اما به طور طبیعی این اختلال از سنین بلوغ مشخص میشود.
وی افزود: پس از مشخص شدن این اختلال در دوران بلوغ، مشکلات خانوادهها و مدارس واین افراد شروع میشود وممکن است که مورد تحقیر تنبیه فیزیکی اجبار به ترک تحصیل وحبس در خانه قرار گیرند.
این روانپزشک گفت: این نکته قابل توجه است که گاهی در سن بلوغ برخی دختران به دلیل شرایط اجتماعی علاقهمند هستندکه تیپ پسرانه بزنند و یا برخی پسران علاقه به برخی ویژگیهای دخترانه پیدا میکنند؛ با ید توجه کرد این ویژگیها موقتی است و این نوجوانان از ویژگیهای مربوط به جنس خودشان احساس بیزاری نمیکنند، بنابراین نباید با بیماران اختلال هویت جنسی اشتباه گرفته شوند.
وی ادامه داد: همچنین ترنسکچوالها با همجنسگرایان تفاوت دارند زیرا که همجنسگرایان با جنسیت خودشان مشکلی ندارند. همچنین این افراد با دو جنسیها نیز متفاوتند دوجنسیها ممکن است که دو نوع دستگاه تناسلی داشته باشند برای نمونه هم تخمدان داشته باشند و هم بیضه و یا در گونهای دیگر، به دلیل بزرگ بودن بخشی از دستگاه تناسلی مانند «کلیتوریس» جنسیت نوزاد به اشتباه تشخیص داده شده باشد که در مورد این افراد سعی بر تثبیت جنسیت است. در واقع این افراد تنها از نظر جسمی دچار مشکل هستند درحالی که ترنسکچوالها به لحاظ روانی با جنسیت ظاهری خود متفاوتند.
درمان این اختلال
صابری گفت: براساس آمارها حدود تعدادی از بیماران اختلال هویت جنسیتی با هورمون درمانی احساس رضایت میکنند واز اینکه تاحدودی شکل و ظاهرشان تغییر پیدا کند، راضی هستند اما اغلب بیماران تنها با جراحی راضی میشوند. البته حد اقل سن برای جراحی در اغلب کشورها ۱۵ و در کشور ما ۱۸ سال است و هورمون درمانی نیز بعد از سن بلوغ آغاز میشود.
وی افزود: البته میزان رضایت بعد از عمل به چند عامل بستگی دارد که مهمترین آن کیفیت عمل جراحی و سپس حمایت اجتماعی، کسب موقعیت اجتماعی(تحصیل و شغل)، پذیرفته شدن در خانواده، عوارض بعد از عمل و مهیا شدن شرایط ازدواج وغیره است باید توجه داشت که این افراد بعد از ازدواج نمیتوانند بچه دار شوند زیرا اندامهای جنسی آنها طبیعی نیست و با استفاده از پروتز به وجود آمده است.
صابری ادامه داد: پیش از عمل معمولا در بازه زمانی ۱ تا ۶ ساله فرد باید شرایط پوششی جدید خود را تست کند؛ دربرخی از کشورها در این دوره برای فرد کارت موقتی با هویت جدید او صادر میکند تا برای هماهنگی با مراکز انتظامی و پلیس مشکلی وجود نداشته باشد. اما در کشور ما هرچند در مواردی مجوزی از سوی پزشکی قانونی صادر ی شود، اما پلیس در صورت برخورد با آنها اقدام به بازداشت و انتقال آنها به کلانتری میکند.
بیشتر افراد از جراحی پشیمان نیستند
این روانپزشک اظهار کرد: هرچند که جراحی نتیجه قطعی ندارد اما بیشتر افراد بعد از عمل پشیمان نیستند وتحمل عوارض عمل را بیشتر میپسندند تا حالتی که در گذشته داشتهاند. جامعه نیز باید توجه کند این اختلال از سایر ناهنجاریها و انحرافات جنسی و مجرمانه که به صورت آگاهانه صورت میگیرد جداست واین مسئله باید از طریق آموزش، اطلاع رسانی، حمایتهای اجتماعی و حمایت سازمان بهزیستی به صورت متداوم در جامعه گسترش یابد. البته متاسفانه سازمان بهزیستی در برخی مقاطع این حمایتها را قطع میکند.
عوارضهای احتمالی جراحی
وی در مورد عوارضهای بعد از عمل گفت: عفونت ومشکلات جوش خوردن نواحی، باقی ماندن خط عمل جراحی، ترشحات، بسته شدن مجراهای تناسلی در بانوان کارا نبودن پروتزها، که عدم وجود احساس لازم، عفونتهای لگنی و دردهای مقاربتی از جمله عوارضی است که میتواند بعد از عمل ایجاد شود.
صابری ادامه داد: مرکز این گونه عملها در تایلند و برخی کشورهای اروپایی است و ایران نیز جزو کشورهایی است که تعداد عملهای بالایی دارد زیراکه از کشورهای اطراف برای عمل به ایران میآیند؛ بنابراین وجود تکنولوژیهای جدید و مراکز علمی به روز در مورد این قضیه ضرورت دارد. و وزارت بهداشت باید شرایطی مهیا کند تا متخصصان این حوزه به طور مداوم در جریان فناوریهای به روز در دنیا قرار داشته باشند و جراحیها با حداقل عوارض جانبی به حل مشکل لین بیماران منجر شود.
۵۰ در صد خانوادهها بیماری فرزند خود را نمیپذیرند
وی در مورد واکنش خانوادههای این بیماران افزود: ۵۰ درصد خانوادههای این افراد به هیچ عنوان این مسئله را نمیپذیرند وحتی حاضرند که فرزندشان را ترد کنند، ۲۰ تا ۲۵ درصد خانوادهها این مسئله رابا شرایط خاص میپذیرند و حدود ۲۰درصد هم سعی میکنند با تحقیق و بررسی راه حلی برای این قضیه پیدا کنند وتنها انگشت شمارندکه از ابتدا با این مسئله موافقت میکنند.
صابری گفت: بعد از عمل تنها ده درصد این بیماران دوباره به ما مراجعه میکنند زیرا که هر چیزی که مربوط به گذشته است آنها را اذیت میکند و در برخی موارد سعی میکنند که عکسها و خاطراتی که از گذشته داشتهاند را از بین ببرند.
وی ادامه داد: همچنین خطر خودکشی نیز قبل و بعد از عمل آنها را تهدید میکند. باید توجه کرد که این پدیده تنها مربوط به افراد محدودی نیست بلکه خانواده را در گیر میکند. شاید حدود ۱۰۰ هزار نفر در کشور ما با این مسئله در گیر باشند بنابراین نادیده گرفتن انها کار درستی نیست و جامعه را دچار آسیب می کند.
