نهاد آموزش که روزگاری قرار بود آخرین سنگر برای تضمین برابری فرصت‌ها و نردبانی برای تحرک طبقاتی باشد، امروز با کالایی‌سازی گسترده، تغییر ماهیت داده و رسماً در خدمت نظام سرمایه‌داری قرار گرفته است. آمارهای رسمی نشان می‌دهند که چگونه فرزندان طبقهی کارگر در حال حذف تدریجی از چرخه آموزش کیفی هستند.
دست‌کم ۶۲ کودک‌کار در هشت ماه نخست سال ۲۰۲۶ در ترکیه جان باخته‌اند؛ آماری که هم‌زمان با تشدید فشار اقتصادی بر خانواده‌های کارگری، بار دیگر ابعاد کار کودک و مخاطرات آن را برجسته کرده است.
مسئلۀ آموزش تنها به میزان هزینه‌ای که خانواده مستقیماً برای مدرسه پرداخت می‌کند محدود نمی‌شود. وقتی قدرت خرید خانوار کاهش پیدا می‌کند، توان آن برای تأمین هزینه‌های مکمل آموزش نیز کاهش می‌یابد و تفاوت میان خانواده‌هایی که امکان پرداخت این هزینه‌ها را دارند و خانواده‌هایی که ندارند، می‌تواند به تفاوت در فرصت‌های یادگیری منجر شود؛ در نتیجه، در طول زمان، شکاف آموزشی میان طبقات جامعه عمیق‌تر می‌شود؛ شکاف آموزشی عمیق به معنای سلب قدرت تحرک طبقاتی طبقهی کارگر است. فرزندان کارگران درجا می‌زنند.
استاندار قزوین با تأکید بر اینکه حضور این کودکان در معابر زیبنده چهره شهر نیست، دستور داد تا نهادهای نظارتی و قضایی با باندهای سازمان‌یافته استثمار کودکان برخورد قاطع کنند.
چکیده: «به موجب این قانون کارفرمایان می‌توانند افراد مختلف را از سنین کودکی تا کهنسالی بدون رعایت حقوق قانونی نیروی كار به عنوان کار آموز استخدام کنند./ به موجب این قانون اشتغال کودکان زیر ۱۵ سال نیز با ارائه رضایت نامه والدین جنبه قانونی پیدا می‌کند.»
چكیده: «در گزارش ILO با عنوان پایان دادن به کار خانگی کودک منتشر شده، کودکان و نوجوانان در خارج از خانه خود کار می‌کنند و وظایفی مانند نظافت، اتوکشی، آشپزی، باغبانی، نگهداری از کودکان یا مراقبت از سالمندان را انجام می‌دهند.»
چكیده: «امروز در میان اقشار آسیب پذیر، روابط عاطفی و انسانی به تابعی از قدرت اقتصادی خانواده‌ها تبدیل شده است/ اولویت اصلی كودكان كار، تغدیه و بهداشت مناسب است.»
چكیده: «علت اصلی ریزش این کودکان از این چرخه، فقر و کم در‌آمدی خانواده‌ها است و متاسفانه درصد بالایی از این کودکان جذب بازار کار می‌شوند.»
چكیده: «سازمان بهزیستی به دلیل نداشتن بازار و رابط قضایی، به تنهایی قادر به جمع آوری كودكان كار و خیابان از سطح شهر و معابر عمومی نیست.»
چكیده: «فعالیت مراکزی مانند خانه کودک شوش به تدریج نگرش مردم را عوض می‌کند، و این فرایند 13 ساله هر روز یک قدم به جلو است./ در مقیاس کلان‌تر حوزه قدرت توجهی به این کودکان نداشت و مسائل این کودکان مخفی بود اما امروز وضعیت متفاوت است.»
