کتاب پس از پایان هنر، هنر معاصر و مرز تاریخ، نوشته آرتور دانتو و ترجمه حسن خیاطی منتشر شد.
خبرگزاری کار ایران
کتاب پس از پایان هنر، هنر معاصر و مرز تاریخ، نوشته آرتور دانتو و ترجمه حسن خیاطی منتشر شد.
پرداختن به صنایع دستی به عنوان هنر معاصر یکی از خطاهایی است که در چند سال اخیر رایج شده و تکرار آن را می توان در عناوین نشستها، همایش ها و پوستر رویدادهای مختلف دید. مقوله ای که بیش از آنکه برآمده از درک نابجا از ماهیت هنری صنایع دستی باشد، برآمده از عدم درک درست نسبت به ماهیت و ذات هنر معاصر است. «حجتاله مرادخانی» پژوهشگر صنایع دستی و مدرس دانشگاه در این یادداشت با تاکید بر اینکه صنایعدستی هنر معاصر نیست به این مقوله پرداخته است.
«تیلت ریورپول» یکی از زیر مجموعههای موزه تیلت مدرن لندن به تازگی چند اثر از ویلیام ترنر نقاش دره کلاسیک را در معرض دید عموم قرار داده است. جاناتان جونز خبرنگار «گاردین» به همین مناسبت گزارشی درباره ویلیام ترنر و آثارش منتشر کرده است
علیرضا سمیعآذر معتقد است: گسترش توریسم به اقتصاد هنر کمک میکند و در این میان تنها گالریها، موزهها، بینالها و آرتفرها مقصد گردشگری هنری هستند نه حراجیهای آثار هنری.
یک فعال گردشگری هنری این شاخه از گردشگری را پیوندی مبارک میان این دو حوزه دانست و گفت: هر دو حوزهی گردشگری و هنر، انسان محور هستند و میتوانند کمک بسیاری به هم بکنند.
یکی از فعالان گردشگری هنری معتقد است: باید برای گردشگری هنری تقاضا ایجاد کرد. گردشگری اول باعث شناخت میشود. این شناخت تقاضا ایجاد میکند و این تقاضا به ایجاد انگیزه و همچنین توسعهی اقتصادی میانجامد. هر قدر تنوع محصولات گردشگری بیشتر باشد مخاطبان داخلی و خارجی ما هم بیشتر خواهد بود.
مرجان موحد دوست میگوید: هنر ایران و حال حاضر ما فقط این نیست که بخواهیم آن را مدرن کار کنیم. بخشی از داشتههای ما به گذشته و سنتهایی که داشتهایم برمیگردد.
محمدرضا پورکمالی میگوید: اساسا با هنر اعتراضی رابطه خوبی ندارم. به نظرم اعتراض در دل جامعهای چون جامعه ما خیلی زود حذف میشود و صحبت در اینباره به جایی نمیرسد. او درباره هنر انتقادی هم میگوید: نقد به عهده کارشناسان هر عرصه است و این کار را باید به نقادان واگذار کنیم.
بهناز آزادنیا میگوید: فضای آثار در مقاطع پیش از انقلاب آرامتر است. مثلا آثار هنرمندی چون پرویز کلانتری روستاییتر است و شهریت در آنها مقولهای کمرنگتر است. زیرا در آن دوران تا این حد ساختمان و سازههای شهری، تیر برقها و جرثقیلهای عظیمالجثه مرسوم نبوده و ناهنجاریها و بینظمیها نسبت به الان کمتر بوده است.
یکی از انتقاداتی که همیشه پس از رونمایی از سردیسها و تندیسها مطرح میشود عدم شباهت آثار به شخصیتهای واقعی است. ماموریان میگوید: در دانشگاه هیچگاه ساخت پرتره را به دانشجویان یاد نمیدهند زیرا مجسمهسازی به لحاظ شرعی مشکل دارد و برخی آن را حرام میدانند که البته این حرام بودن برداشت و سلیقه برخی آقایان است.