در حال حاضر، نه تنها «آحاد مردم» آنگونه که قانون اساسی میگوید، از خدمات درمانی مناسب بهرهمند نیستند، بلکه شاغلان و بیمهشدگان صندوقهای بیمهای نیز علیرغم پرداخت هزینههای درمان، مجبور به هزینهکرد اضافی برای بهرهمندی از خدمات بهداشتی و درمانی هستند؛ در چنین اوضاعیست که مزدبگیران به تکرار میگویند «نه به بیمه تکمیلی، نه به درمان پولی.»
یک بازنشسته کشوری میگوید: علیرغم صرف هزینههای هنگفت درمان، حمایت معیشتی به من تعلق نگرفته است.
تحمیل هزینه به خانوادههای کارگری و اعمالِ سیاستهای غلط، موجب شده که به گفته فرامرز توفیقی، هزینههای درمان سبد خانوار در مهر امسال نسبت به مهر سال گذشته ۲۸.۳ درصد، افزایش قیمت داشته باشد.
کارگری که دستمزد ماهانهاش کفاف نیازهای اولیه معیشت را نیز نمیدهد، چگونه میتواند از پس هزینههای داروهای شیمی درمانی بربیاید. این مساله نهایتاً طبقه کارگر را به سمت داروهای بیکیفیت سوق خواهد داد و عملاً فرمان مرگ دادن به قشر ضعیف کشور محسوب میشود.
پیرو درج مطلبی با عنوان «خروج داروهای شیمی درمانی از شمول بیمه خطرناک است/ وزارت بهداشت به ضرر فرودستان عمل میکند» در ایلنا، «عباس زارع نژاد» مشاور وزیر و مدیر مرکز روابط عمومی وزارت بهداشت توضیحاتی ارسال کرد.
علیرضا حیدری میگوید: هزینه داروهای شیمی درمانی در هر ماه، چند برابرِ دستمزد ماهانهی یک کارگر است. در چنین شرایطی او از کجا بیاورد که چنین هزینهای را بپردازد؟!
