جمعی از فعالان اقتصادی و سیاسی با اشاره به وقایع دی ماه بر سیاست اشتباه ارزی دولت تاکید کردند و نسبت به وقوع دوباره این اعتراضات در صورت بیتوجهی دولت هشدار دادند.
فرشاد مومنی، اقتصاددان گفت: رویکرد اقتصاد سیاسی غایتمحور است و میگوید در فرآیند تصمیمگیری شما را میترسانند و مجبور میکنند به یک تصمیم تن دهید مثلا آقای احمدی نژاد ادعا میکرد که دنبال عدالت است اما ما سعی کردیم به ایشان بفهمانیم که عدالت با سیاستهای تورمزا سنخیت ندارد، آقای پزشکیان هم همین حرفها را میزند و کارهای آقای احمدینژاد را تکرار میکند.
آیا دولت خود در افزایش نرخ ارز منافعی دارد یا تنها خود نیز قربانی شرایط روزمره اقتصادی است و تلاشش ره به جایی نمیبرد؟
تاثیر شوکهای ارزی بر سبد معاش خانوارها، بسیار دیرپا و ماندگار است و تا مدتها قیمت کالاها و خدمات ضروری خانوارها تحت تاثیر شوکهای ارزی قرار میگیرد.
افزایش قیمت ارز و تحریمها موجب افزایش شکاف طبقاتی شد. بازار ارز به انحصار ثروتمندان درآمد و افت قدرت خرید دلاری کارگران به کاهش واردات منجر شد.
بعد از اینکه شوک ارزی تحمیل شد، اعلام کردند که چون تورم ایجاد شده، باید نقدینگی خلق شود. بعد از خلق نقدینگی هم نرخ ارز را بالا بردند. مدتهاست که این چرخه معیوب در اقتصاد تکرار میشود تا پولدارها، پولدارتر و نیروی کارِ کارگران، ارزانتر شود.
وقتی ۴۵ هزار تومان یارانه هر فرد، فقط کفاف خرید سه کیلو سیبزمینی را میدهد، صحبت از اینکه خانوادههای ایرانی یارانه دولتی میگیرند، بیشتر به طنز میماند.
دولت وقتی میبیند که شرایط بحرانی شده، سعی میکند از تولید حمایت کند و طی همین اقدام هم فشارهای دیگری به تولید وارد میآید. عملاً هم هیچ کاری نمیکند. کما اینکه بحث یارانههای انرژی نهایتاً به حمایت از خودروسازها رسید. به این خاطر که خودروسازها خود مسبب افزایش قیمت حاملهای انرژی هستند.
