پایان تلخ یک رؤیا
شکست در فینال، کلید خروج مسی از آلبیسلسته را زد
نمایش کمفروغ لیونل مسی در فینال جام جهانی و شکست تلخ آرژانتین، احتمال خداحافظی فوقستاره ۳۹ ساله از بازیهای ملی را افزایش داده است.
به گزارش ایلنا، پس از ۲۰۷ بازی، ۱۲۵ گل، یک قهرمانی جام جهانی، دو جام کوپا آمریکا، یک فینالیسیما و پیچوخمهای بیشماری که برخی بسیار تند و برخی ملایمتر بودند، مسی به نقطهای رسیده است که میتواند فصل پایانی دوران درخشان و پرفشار او در تیم ملی آرژانتین باشد. اگرچه این موضوع هنوز رسماً تأیید نشده است، اما خروج بدون جام از تورنمنت امسال میتواند نقطه پایان قطعی حضور او در لباس کشورش باشد.
عملکرد او در دیدار نهایی چنگی به دل نزد، هرچند همیشه این ریسک وجود داشت که بتواند در هر لحظه جریان بازی را عوض کند. او در تمام طول مسابقه به خوبی تحت کنترل بود، از محوطه جریمه و تصاحب توپ دور نگه داشته و کاملاً مهار و کنترل شد. مسی ۳۹ ساله است و در جام جهانی بعدی ۴۳ ساله خواهد بود که برای یک بازیکن افسانهای زمان بسیار درازی به نظر میرسد. با این حال، کوپا آمریکای ۲۰۲۸ نزدیکتر است و اینکه آیا دوباره او را در لباس آلبیسلسته، تیمی که آن را به قلههای غیرقابل تصوری رساند، خواهیم دید یا خیر، به آمادگی جسمانی و فرم او بستگی دارد.
عبور از رکورد کلوزه و نبرد افسانهای با امباپه
حضور شماره ۱۰ در شش دوره جام جهانی، همانند کریستیانو رونالدو، اکنون به تاریخ پیوسته است؛ چرا که پیش از این هیچ بازیکنی به این تعداد دوره نرسیده بود. او همچنین نبردی حماسی و ماندگار برای تبدیل شدن به بهترین گلزن تاریخ این مسابقات رقم زد. او در طول این تورنمنت از رکورد کلوزه عبور کرد و بر صدر جدول تکیه زد، اما در ادامه امباپه با استفاده از بازی ردهبندی، با برتری ۲۲ گل در برابر ۲۱ گل، او را در جدول گلزنان پشت سر گذاشت.
در هر صورت، مسی میتواند به آنچه با کشورش به دست آورده به شدت افتخار کند، حتی با وجود شروع بسیار تلخی که داشت. ناامیدیهای فردی که از نظر بسیاری برترین بازیکن تاریخ است، در سال ۲۰۰۶ و در اولین جام جهانیاش آغاز شد؛ زمانی که پکرمن در دیدار حذفی مقابل آلمان با وجود درخشش او در بازی قبلی برابر صربستان، هیچ فرصتی برای بازی به او نداد.
روزهای بعد از آن حتی بدتر بود. بحثهای ملی پیرامون نقش او در تیم ملی آرژانتین او را از درون آزار میداد. او برای تکرار فرم درخشانش در بارسلونا به شدت دچار چالش شده بود و بدشانسی شکست در چهار فینال پیاپی کوپا آمریکا در سالهای ۲۰۰۷، ۲۰۱۵ و ۲۰۱۶ و همچنین فینال جام جهانی ۲۰۱۴ را تجربه کرد. در نهایت، او در سال ۲۰۱۶ به نقطه فروپاشی رسید و از تیم ملی خداحافظی کرد.
از نقطه فروپاشی تا فتح قله فوتبال جهان
خوشبختانه او در تصمیم خود تجدیدنظر کرد و اوضاع را تغییر داد؛ امری که تا حد زیادی مدیون اسکالونی بود که او را بهتر از هر کس دیگری درک کرد و هافبکهایی در کنارش قرار داد که به خوبی پشتیبانیاش میکردند. نقطه عطف این مسیر، قهرمانی کوپا آمریکا در ورزشگاه ماراکانا و در روزهای همهگیری کرونا بود. سپس فینالیسیما و از همه مهمتر جام جهانی قطر از راه رسید؛ حسرتی بزرگ که او سرانجام به آن دست یافت.
فتح یک کوپا آمریکای دیگر در سال ۲۰۲۴ او را با روندی پیروزمندانه به این جام جهانی رساند. هشت گل او در این تورنمنت، همراه با تواناییاش در مجذوب کردن جهان با بازی خود، بار دیگر او را در صدر قرار داد. با این حال، اسپانیا به ناگاه به مسیر او به سوی دومین جام جهانی و احتمالاً آخرین رقص او پایان داد. اکنون توپ در زمین لئو است.
