جادوی جودِ امپراتور برای خاموش کردن فریاد ۱۳۵ میلیون مکزیکی

به گزارش ایلنا، زندگی می‌تواند فوق‌العاده باشد و جام جهانی دقیقاً خودِ زندگی است؛ هیچ چیز در دنیا شبیه به آن نیست. جام جهانی یعنی اشتیاق، فداکاری و با تمام وجود حس کردن یک کشور به عنوان میهن خودت. از ناامیدی تا اوج لذت و شادی، تنها یک یا دو قدم فاصله است؛ همان قدم‌هایی که داور مسابقه به سمت مانیتور کمکی (VAR) برمی‌دارد تا تیم، ملت و تمام احساسات شما را دوباره به مسیر تلاش برای پیروزی و بهتر بودن از حریف بازگرداند.

این همان جادوی جام جهانی است: لحظه‌ای که هر چهار سال یک‌بار فرا می‌رسد و حتی کسانی که در طول این مدت هیچ کاری با فوتبال ندارند، آن را به عنوان بخشی از وجود و هویت خود تجربه می‌کنند. این واقعیت با بازی‌ها، یا بهتر بگوییم با احساساتی نظیر آنچه یکشنبه‌شب در ورزشگاه آزتکا جریان داشت، به زیباترین شکل ممکن به نمایش گذاشته شد. ممنون از فوتبال برای بودنش، برای اینکه هیجان و اشتیاق را به بالاترین حد ممکن می‌رساند و تشکر از انگلیس پیروز و البته مکزیکی که جنگید و همان‌طور فوتبال بازی کرد که این کشور آمریکای شمالی شایستگی‌اش را داشت. آن‌ها پس از باخت با نتیجه ۲-۳ با جام وداع کردند، اما یک حس غرور بزرگ از خود به یادگار گذاشتند؛ حس اینکه تا آخرین قطره توان و فوتبال خود را در زمین پیاده کردند.

مکزیک برای برد آمده بود، اما انگلیس تقریباً بدون تلاش خاصی بازی را برد و همه این‌ها به لطف بلینگامی بود که فرسنگ‌ها برتر از تمامی هم‌تیمی‌هایش ظاهر شد. همین یک فاکتور برای این انگلیسِ کم‌فروغ کافی بود تا شنبه آینده در میامی به مصاف نروژ برود؛ بردی که در کنار بازی خوب پیکفورد به دست آمد و شبِ کابوس‌واری را برای دشمن دیرینه آن‌ها در لیگ برتر، یعنی رائول خیمنز رقم زد.

فوتبال با وجود تمام جذابیت‌هایش، می‌تواند بی‌رحم باشد؛ بسیار بی‌رحم. ۳۵ دقیقه ابتدایی مسابقه به گونه‌ای پیش رفت که انگلیس به سختی می‌توانست از خط وسط زمین عبور کند، اما در عرض دو دقیقه، دو گل به ثمر رسید؛ به همین سادگی. دو حرکت از جناحین، دو پاس گل بی‌نقص از سوی ساکا و کین، دو اشتباه در یارگیری و ناگهان سر و کله یک جود بلینگام امپراتور و شاهانه پیدا می‌شود تا بازی را که تا پیش از آن در کنترل مطلق مکزیکی‌ها بود، قاطعانه به سود انگلیس بچرخاند.

بیدار شدن جادوی رئالیِ جود در جهنم آزتکا

حرکات غیرقابل پیش‌بینی و چراغ خاموش او در بین خطوط حریف که در اولین فصل حضورش در رئال مادرید همه را شگفت‌زده کرده بود، بار دیگر زنده شدند. بلینگام با فرارهای به موقع خود به عمق محوطه جریمه حریف دوباره به یک مهره مرگبار تبدیل شده است، موضوعی که خط دفاعی مکزیک با گوشت و پوست خود آن را لمس کرد. او در هر دو صحنه، ردپای کلاس جهانی یک ستاره رئال مادرید را بر جای گذاشت و در مواجهه با دروازه خالی، هیچ‌کدام از فرصت‌ها را از دست نداد. لحظاتی بعد و در بحبوحه کامبک و فشار سنگین تیم میزبان، این ستاره رئال مادرید با یک دفاع جانانه، پیکفوردِ آماده را از یک گل حتمی نجات داد.

اما مکزیک به خوبی می‌دانست که یک ملت پشت سر آن‌ها ایستاده است؛ آن‌ها نمی‌توانستند جام جهانی خود را به این راحتی و ناعادلانه در استادیوم آزتکایی که در حمایت از تیم از جان گذشته‌اش منفجر شده بود، رها کنند. آن‌ها روحیه جنگندگی خود را نشان دادند تا بازیکنان انگلیس را یک بار دیگر در زمین خودشان حبس کنند. یک دفع توپ ناقص و ضعیف از کونسا به کینونس رسید تا او یک بار دیگر رابطه عاشقانه خود با گلزنی را تایید کند؛ دقیقه ۴۲ مسابقه. از آن لحظه تا پایان نیمه اول، دو موقعیت فوق‌العاده آشکار برای رائول خیمنز خلق شد، یک فرصت عالی برای مونتس به دست آمد و یک بازی‌سازی درخشان از مورا شکل گرفت... یک تهاجم همه‌جانبه از سوی شاگردان آگیره.

در این دقایق انگلیس عملاً در زمین وجود خارجی نداشت و گواه آن مالکیت ۶۳ درصدی مکزیک بر توپ و میدان بود، اما هماهنگی و درک متقابل بی‌نقص میان سه بازیکن خطرناک انگلیس (کین، ساکا و بلینگام) شاید کمی اغراق‌آمیز به نظر می‌رسید، ولی به وضوح نشان داد که چرا آن‌ها به عنوان یکی از مدعیان اصلی پا به این تورنمنت گذاشته‌اند. در مقاطعی، مکزیک انگلیس را به عقب راند؛ ابتدا با تکیه بر تاکتیک و فوتبال و سپس با چاشنی غیرت و تعصب. هیچ انتقادی به شاگردان آگیره وارد نیست.

زلزله اخراج در اردوگاه سه‌شیرها

پس از شروع نیمه دوم، انگلیس با اراده و انگیزه‌ای تازه پا به چمن استادیومی گذاشت که قرار است با ادامه روند بازسازی و نوسازی، در آینده میزبان فینال جام جهانی باشد. اورایلی یک پاس به عقب داد که هیچ‌کس نتوانست روی آن اثر بگذارد و بلینگام پیش از خلق یک موقعیت استثنایی دیگر، توپ را به تیرک دروازه کوبید. اما ناگهان یک خطای بی‌ملاحظه و خشن از سوی کوانسا، پس از بررسی طولانی توسط VAR، منجر به کارت قرمز مستقیم و اخراج او شد.

ورزشگاه آزتکا و کل کشور مکزیک از این اتفاق به مرز جنون رسیدند؛ آن‌قدر که به طرز غیرقابل توجیهی دوباره از خط دفاعی خود غافل شدند. یک دفع توپ شتاب‌زده و عجولانه از رانگل با سرنگون کردن گوردونِ تیزهوش و آماده در محوطه جریمه همراه شد، آن هم درست چهار دقیقه پس از کارت قرمز انگلیس. غیرقابل باور اما واقعی بود؛ هری کین این پنالتی را از دست نداد، اما هنوز نیم ساعت از زمان بازی باقی مانده بود و یک تیمِ کاملاً فداکار و مصمم روبروی آن‌ها قرار داشت.

بدون اینکه تمرکز بازی به هم بخورد، هری کین پا در محوطه جریمه خودی گذاشت (کاری که اصلاً تخصص او نیست) تا یک پنالتی ناشیانه و مضحک را روی گوتیرس مرتکب شود. رائول خیمنز پشت توپ ایستاد و آن را به گل تبدیل کرد تا بازی دوباره به اوج هیجان برسد و انگلیس بیش از پیش در اطراف محوطه جریمه پیکفورد حبس شود.

حملات و هجوم‌های پایانی تیم آگیره برای استفاده از برتری عددی خود که بیش از نیم ساعت در اختیار داشتند، فاقد آرامش و خونسردی لازم بود. تلاش قبلی آن‌ها بسیار سنگین و فرساینده بود و با وجود شجاعت تحسین‌برانگیزشان، دیگر رمقی برای بازیکنان مکزیک و همچنین ۱۳۵ میلیون هواداری که از تیم ملی‌شان حمایت می‌کردند، باقی نمانده بود. آن‌ها با سرِ بالا و با افتخار از جام خداحافظی کردند.

آمار و ارقام کلیدی این نبرد دراماتیک:

۶۶.۸٪ درصد مالکیت توپ مکزیک: تیم ملی مکزیک به طور کاملاً واضحی کنترل توپ و میدان را در دست داشت و عملاً بیش از دو برابر انگلیس (۳۳.۲٪) مالکیت توپ را در اختیار داشت.

۲۰ شلیک و ضربه به دروازه از سوی مکزیک: آزتکایی‌ها بیش از سه برابر انگلیس (۶ شوت) موقعیت و شوت خلق کردند که نشان‌دهنده حجم هجومی بسیار بالای آن‌ها علیرغم شکست است.

۲.۰۲ نرخ گل‌ مورد انتظار (xG) مکزیک: مکزیک در شاخص گل‌های متوقع نیز از رقیب خود (۱.۵۵) برتر بود و نشان داد که موقعیت‌های باکیفیت‌تری را روی دروازه حریف ایجاد کرده است.

۲ گل از جود بلینگام: هافبک رئال مادرید تنها در عرض دو دقیقه (دقایق ۳۶ و ۳۸) بریس کرد که کلید اصلی کامبک و برتری انگلیسی‌ها بود.

۱ اخراج سهم انگلیس: جرل کوانسا در دقیقه ۵۴ با کارت قرمز مستقیم داور اخراج شد تا تیمش برای بیش از نیم ساعت، ۱۰ نفره به دفاع بپردازد.