فتح برلین به دست مونیخیها
هری کین و شرکا تاریخ را در پایتخت از نو نوشتند
هری کین و ستارههای بایرن مونیخ در شبی بهیادماندنی در استادیوم المپیک برلین، مقابل چشمان هواداران متعصب خود به هوا پریدند تا جشن قهرمانی تاریخی بایرن را در قلب پایتخت برپا کنند.
به گزارش ایلنا، انگار نه انگار که آن ۹۰ دقیقه نبرد نفسگیر حذفی مقابل اشتوتگارت که بهویژه در نیمه اول فوقالعاده ظاهر شده بود، اتفاق افتاده است. گویی با سوت پایان بازی، همه آنها درون یک معجون جادویی قرار گرفته و ناپدید شدند. در انتها، بازیکنان بایرن با رقص و پایکوبی، پیروزی ۳-۰ خود را جشن گرفتند؛ برد شیرینی که پس از شش سال، جام حذفی آلمان را دوباره به مونیخ بازگرداند تا بایرن برای بیست و یکمین بار در هشتاد و سومین فینال، این جام ارزشمند را بالای سر ببرد.
هری کین که غرق در شادی بود، بعد از بازی گفت:«این قطعاً یکی از بهترین شبهای دوران حرفهای من بود. از خیلی وقت پیش منتظر این فینال بودم. تعریفهای زیادی از بازیکنانی که قبلاً این فینال را با باشگاه تجربه کرده بودند، شنیده بودم. میخواستم کاری کنم که تیم و هواداران به ما افتخار کنند. ثبت هتتریک در یک بازی فینال، احساس و اتفاق بسیار ویژهای است و به آن افتخار میکنم. فصل طولانی و سختی را پشت سر گذاشتیم و پایان دادن به آن به این شکل، واقعاً بینظیر است.»
اولیسه روی سر کین
با این حال، نتیجه نهایی بازی کمی فریبنده بود، حداقل اگر نیمه اول فینال را ملاک قرار دهیم. مدافعان عنوان قهرمانی نهتنها بازی را پایاپای جلو بردند، بلکه حتی کمی برتر از حریف نشان دادند. اما در ادامه، کین با تیزهوشی چند سانتیمتر فضا پیدا کرد تا روی ارسال مایکل اولیسه، با پای راست خود که به عنوان پای ضعیفتر او شناخته میشود، با یک ضربه سر شیرجهای توپ را از خط دروازه عبور دهد و بایرن را ۱-۰ جلو بیندازد؛ ضربهای که قلب اشتوتگارتیها را به درد آورد.
بایرن در یک ربع ابتدایی بازی مقابل اشتوتگارت که تهاجمی، پرفشار و جنگنده برای هر وجب از زمین بازی میکرد، به شدت به مشکل خورد. اما سوابها فقط به دفاع کردن بسنده نکردند. آنها بارها بایرن را به عقبنشینی وادار کردند، بهویژه از جناح راست خودشان. در حالی که استرس مونیخیها در اولین فینال جام حذفی خود پس از شش سال در ابتدای کار کاملاً مشهود بود، اشتوتگارت خیلی زود با شجاعتِ یک تیم دستکمگرفتهشده، هرگونه تنش را از خود دور کرد. بایرن تنها در نیمه زمین خود ریتم بازیاش را پیدا میکرد، اما هر زمان که سرخپوشان مونیخی قصد داشتند با کار تیمی از خط نیمه عبور کنند، دفاع حریف راه آنها را میبست. اشتوتگارت بهویژه روی بازیکنان کناری قهرمان بوندسلیگا فشار سنگینی میآورد و فضای کمی برای خودنمایی به لوئیس دیاز و اولیسه میداد.
هر زمان هم که به نظر میرسید آنها از کمند دفاعی فرار کردهاند، بازیکن بعدی اشتوتگارت از راه میرسید و حمله را متوقف میکرد. مکس ابرل، عضو هیئت مدیره در امور ورزشی باشگاه گفت:«ما در طول فصل بازیهایی داشتیم که باید بر سختیها غلبه میکردیم، بازیهایی که عقب افتادیم یا ده نفره شدیم. تمام مسیر و تجربهای که در این فصل طی کردیم، در این مسابقه خود را نشان داد.»
موجهای انرژی از روی سکوها
نتیجه این وضعیت، یک نبرد تاکتیکی و در عین حال هیجانانگیز بود؛ جایی که دو گروه از هواداران -یکی با لباس سرخ و دیگری سفید- با شعارهای کرکننده خود جو فوقالعادهای در ورزشگاه ساخته بودند. هر دو سکو موجهای عظیمی از انرژی را به سمت زمین روانه میکردند، انرژیهایی که در مرکز این استادیوم بیضیشکل بزرگ با صدایی بلند به هم برخورد میکردند و با همان قدرت به عقب برمیگشتند. این صحنهها واقعاً نفسگیر بود. کنراد لایمر در این خصوص گفت:«همه میتوانستند درک کنند که این فینال چقدر فوقالعاده است؛ تمام اتمسفر و حواشی پیرامون آن دیوانهکننده بود. واقعاً لذتبخش بود و قطعاً این اتفاق باید در سالهای آینده بیشتر تکرار شود.»
با این حال، این اشتوتگارت بود که با سازماندهی تاکتیکی خوب سباستین هوینس به اولین موقعیتها رسید، اما جوناس اوربیگ در درون دروازه بایرن، تمام تلاشهای آنها را خنثی کرد. اوربیگ برای مدت درازی در کانون توجه قرار داشت، چرا که او گزینه اصلی پاسکاری در بازیسازی از عقب زمین مقابل پرس سنگین اشتوتگارت بود. بیش از ۴۵ درصد بازی در یکسوم زمین بایرن جریان داشت؛ اشتوتگارت در آمار شوتهای داخل چارچوب ۵ بر ۰ جلو افتاده بود و با هر پاس و هر تکل موفق -که هوادارانش آن را دستکمی از گل زدن جشن میگرفتند- شجاعت و امید بیشتری تزریق میکرد. این در حالی بود که بایر لورکوزن در ۹۰ دقیقه دیدار نیمهنهایی تنها موفق به ثبت چهار شوت داخل چارچوب مقابل بایرن شده بود. در طرف مقابل، مونیخیها تا دقیقه سیام مسابقه هیچ خطری روی دروازه اشتوتگارت ایجاد نکردند. در آن لحظه دروازهبان اشتوتگارت به سختی توانست شوت محکم جوسیپ استانیشیچ را در استادیوم المپیک—که به دلیل دمای بالای هوا شبیه به یک دیگ جوشان شده بود—به بیرون بفرستد.
اولین اشتباه تعیینکننده است
خیلی زود مشخص شد که اولین اشتباه احتمالاً سرنوشت این مسابقه را رقم خواهد زد. هر چه اشتوتگارت در استفاده از برتری آماری خود بیشتر ناکام میماند، اوضاع بیشتر به سود بایرن میچرخید. این فرمول در تمام تقابلهای قبلی دو تیم در این فصل هم تکرار شده بود، بازیهایی که مونیخ همگی را با پایانبندیهای طوفانی برده بود. این بار هم داستان تکرار شد و کین به شکلی بیرحمانه ارسال اولیسه را تبدیل به گل کرد. دنیز اونداو، مهاجم اشتوتگارت گفت:
«ما میخواستیم بازی را برای آنها سخت کنیم. اما در ادامه نباید کین را بدون محافظ رها میکردیم. او این موقعیتها را با بیرحمی تمام میکند. ما برای مدت طولانی پایاپای جنگیدیم.»
هتتریک کین جام حذفی را برد تا دبل کامل شود
در ۱۰ فینال اخیر جام حذفی آلمان، تنها یک بار پیش آمده بود که تیمی بتواند پس از عقب افتادن با نتیجه ۱-۰ به بازی برگردد. ارمدین دمیروویچ، دیگر مهاجم تیم گفت:
«این شکست واقعاً دردناک است. ما تمام توانمان را گذاشتیم و اصلاً نمیتوانیم خودمان را سرزنش کنیم.»
سپس ضربه دوجانبه بایرن فرود آمد. ابتدا کین یک شوت از راه دور را به تیرک افقی دروازه کوبید. چند ثانیه بعد، روی پاس دیاز، او چرخید و در دقیقه ۸۰ توپ را برای گل دوم به تور چسباند. این در حالی بود که اشتوتگارت از دقیقه ۲۸ به بعد حتی یک شوت هم درون چارچوب نداشت.
تکرار افتخار وولفارت
وقتی اشتوتگارت در وقتهای تلفشده نیمه دوم به دلیل خطای هند در محوطه جریمه جریمه شد، کین مهارناپذیر با اعتمادبهنفس کامل پنالتی را تبدیل به گل کرد تا پیروزی را ۳-۰ کرده و هتتریک شخصی خود را در فینال کامل کند. در تاریخ طولانی فینالهای جام حذفی آلمان، تنها چهار بازیکن موفق به ثبت این دستاورد شدهاند، از جمله رولاند وولفارت در سال ۱۹۸۶ که او هم این کار را مقابل اشتوتگارت انجام داده بود.
به محض اینکه پیروزی رسمی شد و سون جابلونسکی، داور مسابقه، با سوت نهایی خود قهرمانی بایرن را امضا کرد، بازیکنان تیم غرق در شادی به سمت هواداران خود دویدند. همه به شدت به وجد آمده بودند—در راس آنها لئون گورتزکا قرار داشت. این هافبک مونیخیها که حالا پس از هشت سال با کسب دبل از باشگاه جدا میشود، گفت:
«من از همین حالا از هری تشکر کردهام. او امروز واقعاً کار را درآورد، البته این قولی بود که قبلاً به من داده بود.»
آنجا آنها در کنار هم، سرشار از شادی و نشاط، به رقص، پایکوبی و تشویق پرداختند.
مکس ابرل با خوشحالی اضافه کرد:
«کل این فصل فوقالعاده بود. ما کاملاً شایسته کسب دبل بودیم. جام حذفی به مونیخ برمیگردد—این پاداش نهایی برای یک فصل درخشان است.»
سپس مانوئل نویر، کاپیتان تیم، جام حذفی آلمان را بالای سر برد و بارانی از کاغذهای رنگی طلایی از آسمان شب برلین سرازیر شد؛ پایانی بیش از حد شایسته برای انتظار شش ساله مونیخ برای فتح این جام.
