ماراتن لندن در یک قدمی پایان حسرت ۲۲ ساله
سه حقیقت کلیدی از پیروزی دراماتیک آرسنال در مسیر فتح جزیره
توپچیهای لندن با عبور از یک ایستگاه سخت و نفسگیر دیگر، حالا بیش از هر زمان دیگری در طول دو دهه گذشته به کسب اولین عنوان قهرمانی خود در لیگ برتر انگلیس از سال ۲۰۰۴ نزدیک شدهاند.
به گزارش ایلنا، آرسنال در تقابل با کلارتها، در مواجهه با سنگینی بارِ فشار و انتظارات، خود را به مرز شکوه و افتخار رساند. ضربه سر کای هاورتز در نیمه اول روی یک ارسال کرنر، پیروزی ۱ بر صفر را برای توپچیها در آخرین بازی خانگی فصل رقم زد. لندنیهای شمال نتوانستند فاصله را بیشتر کنند یا تیمی را که پیش از این سقوطش قطعی شده بود به توپ ببندند؛ به همین دلیل، بازی بسیار عصبیتر از آن چیزی شد که حاضران در ورزشگاه امارات انتظارش را داشتند؛ یا در واقع، بسیار سختتر از آن چیزی که باید در برابر تیم بسیار ضعیف برنلی رقم میخورد.
با این حال، در زمان به صدا درآمدن سوت پایان بازی، دیگر این مسائل اهمیتی نداشت. اگر منچسترسیتی شامگاه سهشنبه نتواند بورنموث را شکست دهد، آرسنال قهرمان خواهد شد. حتی اگر سیتی به پیروزی برسد، کسب سه امتیاز دیگر توسط آرسنال در سلهرست پارک در آخر هفته آینده، به یک انتظار ۲۲ ساله پایان خواهد داد.
آرسنال توپ را به زمین منچسترسیتی انداخت
در هشتمین دقیقه از وقتهای تلفشده، زمانی که کایل واکر یک اوت بلند را به درون محوطه جریمه آرسنال فرستاد، تنش سنگین و خفهکنندهای در هوا موج میزد، اما میزبان جان سالم به در برد. تا ۲۴ ساعت دیگر، آنها میتوانند قهرمان باشند؛ این اتفاق در صورتی رخ خواهد داد که سیتی در مقابل بورنموث – تیمی که از ماه ژانویه تاکنون طعم شکست را نچشیده است – امتیاز از دست بدهد. شاید تا زمان آغاز آن مسابقه، بازیکنان و هواداران آرسنال هنوز در حال تازه کردن نفس خود باشند.
موضوع این نبود که برنلی موقعیتهای متوالی خلق میکرد یا فشار سنگینی وارد میآورد؛ چرا که صدرنشین لیگ حتی با یک شوت در چارچوب هم مواجه نشد. با این حال، خودِ موقعیت به تنهایی خفهکننده بود. تمام کسانی که پیراهن قرمز به تن داشتند میدانستند که یک لغزش یا یک پاس بیدقت میتواند به قیمت از دست رفتن لیگ تمام شود. به همین دلیل تنش بالا گرفت؛ دکلان رایس و گابریل در اواخر نیمه دوم، در شرایطی که تیم میزبان تلاش میکرد ساختار دفاعی خود را بازسازی کند، نزدیک به ده ثانیه سر یکدیگر فریاد میکشیدند.
توپچیها خوششانس بودند که کار برایشان از این هم سختتر نشد. هاورتز به خاطر تکل بسیار خشن روی اوگوچوکو در فاصله ۲۰ دقیقه مانده به پایان بازی، باید از زمین اخراج میشد. در این مقطع از فصل، بسیاری از لحظات همراه با شانس و اقبال هستند و آرسنال در حال بهرهبرداری از آنهاست.
برای اولین بار از سال ۲۰۲۴، هاورتز، بوکایو ساکا و مارتین اودگارد با هم در ترکیب اصلی آرسنال قرار گرفتند. با حضور ابرچی ازه در کنار این مثلث برای نخستین بار، این تهاجمیترین و هیجانانگیزترین ترکیبی بود که آرتتا میتوانست راهی میدان کند. این موضوع در ۴۵ دقیقه آغازین و روان بازی نیز خود را در زمین نشان داد؛ به ویژه در جناح راست، جایی که هاورتز به بیرون متمایل میشد تا با اودگارد و ساکا همکاری کند.
این ستاره آلمانی برای یک شبیخون تهاجمی به جناح چپ نقل مکان کرد و توپ خوبی را از مقابل دروازه فرستاد. تحرکات هاورتز فضا را برای ساکا باز کرد تا در موقعیت مرکزی قرار بگیرد، اما او نتوانست ضربه نهایی را به آن ارسال بزند و اعتراضهایش برای اعلام خطای پنالتی نیز نادیده گرفته شد. با وجود اینکه ویکتور گیوکرش در فرم بسیار خوبی قرار دارد، اما هاورتز در نبردهای هوایی موفقتر است و همین موضوع تفاوت را برای ثبت گل اول رقم زد؛ جایی که او بالاتر از همه روی یک ضربه کرنر پرواز کرد و با ضربه سر توپ را به تور چسباند.
نشانههای امیدوارکننده زیادی وجود داشت؛ هرچند در بدترین حالت، خط حمله تیم بیش از حد پیچیده و فنی میشد، بدون اینکه آن ضربه مستقیم و رو به جلویی که گاهی اوقات نیاز بود را داشته باشد. گیوکرش با حضور کوتاه و پرجنبوجوش خود این ویژگی را به تیم اضافه کرد. سرانجام آرتتا تمام گزینههای تهاجمی خود را در سلامت کامل و در اختیار دارد.
پیشتازی موسکرا در مسابقه برای فینال لیگ قهرمانان اروپا
آرتتا در کنفرانس مطبوعاتی پیش از بازی خود اشاره کرده بود که آرسنال باید دو یا سه راه حل در پست دفاع راست پیدا کند. با توجه به اینکه بن وایت تا پایان فصل غایب است و یورین تیمبر نیز همچنان در حاشیه میدان قرار دارد، این تنها منطقهای از زمین است که صدرنشین لیگ در آن با کمبود بازیکن مواجه است. کمتر از دو هفته تا فینال لیگ قهرمانان اروپا باقی مانده و آرام نگه داشتن خویچا کواراتسخلیا در جناح چپ، یکی از سختترین وظایف آرسنال خواهد بود.
گمانهزنیهایی وجود داشت مبنی بر اینکه آرتتا میتواند استفاده از ریکاردو کالافیوری در پست غیرتخصصی دفاع راست را مدنظر قرار دهد؛ کاری که آنها در فصل گذشته به مدت ۴۵ دقیقه در مرحله گروهی مسابقات مقابل پاریسنژرمن انجام دادند. با این حال، کالافیوری در این مسابقه در پست دفاع چپ فوقالعاده بود و واضح است که پیراهن دفاع راست را باید متعلق به کریستین موسکرا دانست، مگر اینکه خودش آن را از دست بدهد. این تصمیم منطقیتر به نظر میرسد، تا اینکه بخواهند با ایجاد یک تغییر دیگر در نفرات یا سیستم، تعادل تیم را در نقاط دیگر زمین نیز تحت تأثیر قرار دهند.
موسکرا لحظات متزلزلی داشت و در نیمه دوم در فاصله یک دقیقه دو بار توپ را لو داد تا موقعیتهای ضدحمله را به برنلی هدیه کند. با این حال، او حضور قابل قبولی در یکسوم تهاجمی داشت و در اواخر بازی در حفظ نتیجه برتری کاملاً مستحکم عمل کرد. اگر تیمبر آماده نباشد، موسکرا گزینه آشکاری برای فینال لیگ قهرمانان اروپا است و این نمایش نیز چیزی را تغییر نداد.
