طاهری در گفتوگو با ایلنا تشریح کرد:
دلایل سفر وزیر خارجه سوریه به پاکستان پس از ۱۹ سال/نگاه اسرائیل به ائتلاف های جدید دولتهای منطقه
کارشناس مسائل پاکستان گفت: ورود سوریه در کنار ترکیه و پاکستان باعث میشود که در واقع بخشی از فشارهای روزافزونی که اسرائیل بر منطقه وارد میکند، تغییر کند.
عبدالمحمد طاهری، کارشناس مسائل پاکستان با اشاره به اولین سفر وزیر خارجه سوریه به پاکستان پس از ۱۹ سال در گفتوگو با ایلنا اظهار کرد: پاکستان از ابتدا با حزب بعث حاکم در عراق و هم با حزب بعث حاکم در سوریه مشکل داشت. هیچوقت رابطه خوبی میان دولتهای متمرکز پاکستان و حزب بعث وجود نداشته است اما در دو، سه ماه اخیر تحولاتی در حال وقوع است که در واقع، بعد از اتحاد میان پاکستان و عربستان و در ادامه، ترکیه، عربستان و پاکستان و نهایتاً کشورهایی که عربستان سعودی را قبله مذهبی خود میدانند، آرامآرام در حال ورود به این تشکل هستند. حالا سوال این است که چرا این مسئله بسیار حائز اهمیت است؟ ورود سوریه در کنار ترکیه و پاکستان باعث میشود که در واقع بخشی از فشارهای روزافزونی که اسرائیل بر منطقه وارد میکند، تغییر کند؛ بهویژه درباره حکومت جولانی که میخواهد با دنیا مراوده داشته باشد. از سوی دیگر، طبیعی است که هر کشوری به دنبال تسلیحات نظامی باشد و شکی در این وجود ندارد؛ اما از آنجایی که ذات اسرائیل پلید است، بر این باور نیست که کشورها باید توان دفاعی داشته باشند؛ کشورها فقط میتوانند در حوزه شهری و دفاعی خود توانایی داشته باشند، وگرنه این اسرائیل است که باید برای کشورهای منطقه تضمین بگیرد.
وی ادامه داد: به هر ترتیب چرخش سوریه به سمت پاکستان، با توجه به تحولاتی که به وجود آمده و با توجه به اینکه پاکستان، ترکیه و عربستان در این ماجرا متحد شدهاند، آرامآرام سایر کشورهای عربی هم به این حلقه اضافه خواهند شد. طبیعتاً پای آمریکا نیز در این مسئله وسط است. در این شرایط اگر ما با یک دیپلماسی فعال و یک حرکت هوشمندانه، تحولات یکی، دو ماه اخیر را لحظهبهلحظه رصد نکنیم، به وضوح به مشکل برمیخوریم. ما در مسائل مربوط به معاهدهها، تفاهمنامهها و هرگونه قراردادی که اکنون میان ایران و هر جای دنیا به وجود میآید، با توجه به تجارب تلخی که ایران در سالهای گذشته داشته، واقعاً هوشمندانه حرکت میکنیم؛ اما الان شرایط بسیار متفاوت شده است. از این جهت که تمام راههایی را که میتواند منابع درآمدی ایران باشد، آمریکا قفل کرده است. لذا هر اتفاقی که به سمت شکلگیری یک تشکل نظامی پیش میرود، اهمیت دارد. کشورهایی که تا دیروز با ما بودند، اکنون آرامآرام از ما جدا میشوند. اگرچه ما به سمت یک تخاصم پیش نخواهیم رفت، اما به هر حال این تمایز را آرامآرام میبینیم.
این تحلیلگر مسائل سیاسی تصریح کرد: رفتن سوریه در این راستاست که از یک سو از عربستان تبعیت میکند، به دلیل اینکه عربستان به هر حال قبله اعتقادی همه کشورهای عربی است، و از سوی دیگر، در کنار پاکستان و ترکیه قرار گرفته است؛ آن هم به عنوان دو قدرت نظامی برتر و در نهایت مصر هم در این ماجرا وارد خواهد شد. یعنی در واقع، یک حرکت بسیار خاموش و خزنده در حال صورت گرفتن است. بر این اساس بهترین راهحل این است که بتوانیم با یک دیپلماسی بسیار بسیار حسابشده و با یک تصمیمگیری بسیار عاقلانه، خودمان را هرچه زودتر از این گرداب نجات دهیم. با تمام این تفاسیر، سوریه زمانی وارد این حریم شد که اسرائیل هیچگونه اقتداری را برای سوریه متصور نیست. از آنجایی که اسرائیل مستقیماً ترکیه را هدف قرار داده، این مسئله باعث شده که جولانی اعتمادبهنفس پیدا کند و در کنار جریانی قرار بگیرد که یک پای آن عربستان و ترکیه است و یک پای دیگرش پاکستان خواهد بود. از سوی دیگر، باز هم برای ما یک فرصت وجود دارد. وقتی سوریه در کنار عربستان، ترکیه و مصر قرار بگیرد و قدرتهای بزرگ نظامی، یعنی ترکیه، مصر و پاکستان، در کنار یکدیگر باشند، اینها سه قدرت برتر نظامی هستند و با ایران، چهار قدرت برتر منطقهای را تشکیل میدهند.
وی در پایان خاطرنشان کرد: اگر این کشورها در یک کفه ترازو قرار بگیرند، به هر حال اینگونه هم نیست که اسرائیل بتواند با تمام کشورهای دنیا درگیر شود. کما اینکه ممکن است پشت این قضیه آنقدر به پاکستان فشار وارد شود که به سمت اهرم هستهای خود متوسل شود. بعید هم نیست این اتفاق بیفتد، چون گروههایی در پاکستان هستند که به دنبال نابودی اسرائیلاند و اتفاقاً آنها میتوانند دولت را تحت فشار قرار دهند. اینکه آیا اسرائیل بهراحتی میتواند همه این کشورها را تهدید یا از یکدیگر جدا کند یا خیر، پاسخش منفی است. به هر حال، عناد و دشمنی ترکیه با اسرائیل، سابقهای دیرینه دارد و این مسئله سالهاست وجود دارد؛ خصوصاً اینکه این موضوع را بهصورت شفاف نیز اعلام میکنند. پاکستان هم هیچوقت رابطه خوبی با اسرائیل نداشته است. همانطور که هیچوقت رابطه خوبی با حزب بعث نداشته، هرگز هم رابطه خوبی با اسرائیل نداشته است. در اینجا فقط بحث مصر مطرح است که به هر حال، بعد از جریان ۱۹۶۷، دیگر وارد جنگ با اسرائیل نشد.
