روزانه ۱۰ تن غذا برای ۵ هزار نظامی؛ پشتصحنه تأمین آذوقه غولهای دریایی آمریکا
ناوهای هواپیمابر آمریکا چگونه ماهها در اقیانوس باقی میمانند؟ پاسخ تنها در پیشرانه هستهای آنها نیست؛ تأمین مستمر غذا، سوخت، مهمات و تجهیزات از طریق کشتیهای پشتیبانی و بالگردها، ستون فقرات این «شهرهای شناور» را تشکیل میدهد.
به گزارش ایلنا به نقل از الجزیره، ناوهای هواپیمابر آمریکا فقط محل استقرار هواپیماهای جنگی نیستند؛ این شناورهای عظیم عملا شهرهایی شناورند که باید برای هزاران نفر خدمه، ماهها و حتی در طول مأموریتهای طولانی، غذا، آب و سایر نیازهای ضروری را تأمین کنند.
ناو «یواساس آبراهام لینکلن» از کلاس نیمیتز، بیش از ۵ هزار نفر خدمه دارد. تأمین غذای این جمعیت بزرگ در وسط اقیانوس یکی از پیچیدهترین بخشهای عملیات پشتیبانی نیروی دریایی آمریکا محسوب میشود.
بر اساس گزارش نشریه «نشنال اینترست»، خدمه این ناو روزانه دستکم ۱۵ هزار وعده غذا مصرف میکنند و با احتساب وعدههای شبانه برای نیروهای شیفت شب و خلبانان، این رقم میتواند افزایش یابد. در مجموع، آبراهام لینکلن به حدود ۴۵۰ هزار وعده غذا در ماه نیاز دارد.
مصرف روزانه مواد غذایی در این ناو به حدود ۱۵ تا ۲۰ هزار پوند، معادل نزدیک به ۷ تا ۱۰ تن میرسد. به همین دلیل، صدها تن مواد غذایی شامل گوشت، مرغ، ماهی، تخممرغ، برنج، ماکارونی، سیبزمینی، میوه، سبزیجات و مواد خشک باید از قبل ذخیره و در انبارهای خشک، سردخانهها و فریزرهای مخصوص نگهداری شوند.
آشپزخانههایی که شبانهروز فعالاند
آبراهام لینکلن چندین آشپزخانه و سالن غذاخوری دارد و کارکنان بخش خدمات غذایی تقریبا شبانهروز فعالیت میکنند؛ چرا که فعالیت ناو حتی در ساعات شب متوقف نمیشود و پروازها، تعمیر و نگهداری تجهیزات و شیفتهای نگهبانی همچنان ادامه دارد.
تأمین آب اما مشکل چندانی برای این ناوهای هستهای ایجاد نمیکند. سامانههای تصفیه و شیرینسازی، آب دریا را به آب شیرین تبدیل میکنند و این آب برای آشامیدن، پختوپز، استحمام و شستوشو مورد استفاده قرار میگیرد.
چالش اصلی، غذاست؛ زیرا برخلاف آب، امکان تولید مواد غذایی در داخل ناو وجود ندارد.
آذوقه چگونه وسط اقیانوس میرسد؟
ناوهای هواپیمابر آمریکا برای ادامه مأموریتهای طولانی، به شبکهای گسترده از کشتیهای پشتیبانی لجستیکی وابستهاند. این کشتیها در میانه اقیانوس به گروه رزمی ناو هواپیمابر ملحق میشوند و علاوه بر غذا، سوخت، مهمات، قطعات یدکی و سایر تجهیزات مورد نیاز را نیز منتقل میکنند.
این عملیات عمدتاً به دو روش انجام میشود. در روش نخست، کشتی پشتیبانی در کنار ناو حرکت میکند و محمولهها با استفاده از کابلها و تجهیزات انتقال، در حالی که هر دو کشتی در حال حرکت هستند، جابهجا میشوند.
در روش دوم، بالگردها محمولهها را از کشتی پشتیبانی برداشته و مستقیماً روی عرشه ناو هواپیمابر منتقل میکنند.
به این ترتیب، یک ناو هواپیمابر آمریکایی میتواند بدون بازگشت به بندر، برای مدت طولانی در آبهای آزاد باقی بماند؛ اما پشت این توان عملیاتی، شبکهای پیچیده از تأمین غذا و تجهیزات قرار دارد که روزانه باید هزاران نفر را تغذیه و یک شهر شناور را سرپا نگه دارد.
