ایلنا از دغدغههای بازنشستگان تامین اجتماعی گزارش میدهد؛
روایتهای تلخ بازنشستگان از تاخیر در افزایش حقوق/ توقع زندگی لاکچری نداریم، فقط میخواهیم با آرامش زندگی کنیم!
بازنشستگان میگویند: همه چیز چند برابر شده اما حقوق ما همان حقوق سال قبل است. از اول امسال همهی قیمتها بالا رفته؛ از نان و برنج گرفته تا کرایه و دارو. ما بازنشستهها مگر چقدر درآمد داریم که بتوانیم این همه گرانی را تحمل کنیم؟
به گزارش خبرنگار ایلنا، بازنشستگان تامین اجتماعی، این روزها درگیر فشار سنگین معیشتی هستند. در سال جدید قیمتها افزایش بیسابقهای داشته است. قیمت کالاهای اساسی، اقلام خوراکی، دارو و هزینههای درمانی هر روز بیشتر میشود، این در حالی است که حقوق دو ماه نخست سال بازنشستگان افزایش پیدا نکرد و همین مسئله زندگی را برای بسیاری از آنها دشوارتر کرده است. طی این روزها بازنشستگان بسیاری با ما تماس گرفتند و از اوضاع سخت زندگی گفتند. آنها نگراناند که افزایش قانونی در ماه سوم سال نیز به حسابشان واریز نشود.
یکی از بازنشستگان که بیش از سی سال سابقه کار دارد، میگوید: همه چیز چند برابر شده اما حقوق ما همان حقوق سال قبل است. از اول سال فقط قیمتها بالا رفته؛ از نان و برنج گرفته تا کرایه و دارو. ما بازنشستهها مگر چقدر درآمد داریم که بتوانیم این همه گرانی را تحمل کنیم؟
او که به بیماری دیابت و مشکلات قلبی مبتلاست، بخش زیادی از درآمد ماهانه خود را صرف خرید دارو میکند. به گفته او، هزینه داروها نسبت به سال گذشته به شکل محسوسی افزایش یافته است:
«اوایل هر ماه که حقوق میآید، اول باید پول داروها را بدهم. بعد هم خرید مختصر خانه. تقریبا تا ده روز اول ماه تمام حقوق تمام میشود. بقیه ماه را مجبورم از دوست و آشنا قرض کنم. شرمآور است که بعد از این همه سال کار کردن، برای هزینه زندگی محتاج قرض باشیم.»
افزایش هزینههای درمان، موضوعی است که بسیاری از بازنشستگان به آن اشاره میکنند. در ماههای اخیر نیز گزارشهای مختلفی درباره بالا رفتن قیمت دارو، خدمات درمانی و هزینههای بیمارستانی منتشر شده است؛ موضوعی که فشار مضاعفی بر خانوادههای بازنشسته وارد کرده، بهویژه کسانی که با بیماریهای مزمن دستوپنجه نرم میکنند یا درگیر بیماریهای خاص هستند.
بازنشسته دیگری که به تازگی همسرش تحت عمل جراحی قرار گرفته، میگوید برای پرداخت هزینههای درمان ناچار شده تمام پسانداز چند ساله خود را خرج کند:
«یک عمل ناگهانی کافی است تا کل زندگی آدم به هم بریزد. ما هر ماه پولی برای روز مبادا کنار میگذاریم؛ نه فقط پسانداز چند ماه حقوق بازنشستگیام خرج یک عمل ناگهانی شد که حتی برای آنکه از پس هزینههای بعد از عمل بربیاییم مجبور شدیم قرض بگیریم.»
این بازنشسته میگوید: قیمت دارو و درمان آنقدر بالا رفته که هر ماه بیشتر از حقوقم خرج میکنم. در واقع حقوق ماههای بعد را پیش پیش خرج کردهام و منتظرم مابهالتفاوت حقوق دو ماه اول سال را پرداخت کنند تا از شرمندگی آشنایان و قوم و خویشهای طلبکار دربیایم!
او با گلایه از تاخیر در افزایش حقوق بازنشستگان ادامه میدهد: ما مستمری خود را از قبل خرج کردهایم. چون مجبور بودیم قرض بگیریم تا زندگی بچرخد. حالا هم معلوم نیست این معوقات را چه زمانی پرداخت کنند و چقدر از ارزش آن کم شود.
یکی دیگر از بازنشستگان به وضعیت یارانهها اشاره میکند و میگوید: کالابرگ من یک میلیون تومان است اما مگر با این رقم چه کاری میشود کرد؟ همه قیمتها چند برابر شده. من هر هفته یک وعده بچهها و نوهها را دعوت میکنم خانهمان؛ این یک میلیون تومان الان پول یک حلب روغن سه لیتری هم نمیشود.
فاصله میان درآمد بازنشستگان و هزینههای واقعی زندگی هر روز بیشتر میشود. بسیاری از بازنشستگان دیگر توان پسانداز ندارند و اگر بیماری پیش بیاید یا اتفاق غیرمترقبه بیفتد، دیگر از پس مخارج برنمیآیند.
بازنشستگان تامین اجتماعی میگویند ادامه این وضعیت، آنان را در تامین ابتداییترین نیازهای زندگی دچار مشکل کرده است. آنها تاکید دارند در شرایطی که قیمتها روزبهروز افزایش پیدا میکند، ثابت ماندن حقوق در دو ماه ابتدایی سال، فشار سنگینی بر خانوادههای بازنشسته وارد کرده و باعث شده بسیاری از آنان برای گذران زندگی به قرض و گرفتنِ وامهای کوچک از اطرافیان روی بیاورند.
در کنار مشکلات معیشتی، بسیاری از بازنشستگان تامین اجتماعی از وضعیت خدمات درمانی و عملکرد بیمه تکمیلی نیز گلایه دارند. آنها میگویند با وجود سالها پرداخت حق بیمه، امروز برای دریافت سادهترین خدمات درمانی باید هزینههای سنگینی پرداخت کنند؛ هزینههایی که نه بیمه تامین اجتماعی بهدرستی پوشش میدهد و نه بیمه تکمیلی پاسخگوی آن است.
یکی از بازنشستگان میگوید: وقتی به بیمارستان یا درمانگاه مراجعه میکنیم، تازه میفهمیم بخش زیادی از داروها یا آزمایشها شامل بیمه نمیشود. بعضی داروهای تخصصی را باید آزاد بخریم. هزینه یک آزمایش ساده یا تصویربرداری آنقدر بالا رفته که آدم ترجیح میدهد اصلا دکتر نرود.
بازنشستگان همچنین از شلوغی مراکز درمانی تامین اجتماعی و کمبود امکانات گلایه دارند. به گفته آنان انجام برخی خدمات درمانی گاهی هفتهها زمان میبرد و همین مسئله بیماران سالمند را با مشکلات بیشتری روبهرو میکند.
یکی از آنها میگوید: وقتی بیمار هستیم، توان این همه رفتوآمد و انتظار را نداریم. اما یا باید ساعتها در صف بمانیم یا هزینه سنگین بخش خصوصی را پرداخت کنیم.
در این میان، نام بیمه تکمیلی آتیهسازان حافظ نیز بارها در صحبت بازنشستگان مطرح میشود. آنها معتقدند این بیمه در عمل، فقط بخش کمی از هزینههای واقعی درمان را تقبل میکند و روند دریافت خسارت نیز طولانی است. یکی از بازنشستگان میگوید: برای دریافت بخشی از هزینهها باید کلی مدرک و فاکتور ببریم و آخر هم مبلغی که پرداخت میکنند، هم ناچیز است و هم با تاخیرِ بسیار واریز میشود.
بازنشسته دیگری که ماهانه پول زیادی برای خرید دارو پرداخت میکند، میگوید: بیمه تکمیلی اسمش تکمیلی است اما چیزی را تکمیل نمیکند. بیشتر هزینههای اصلی درمان روی دوش خودمان مانده. ما انتظار زندگی لاکچری نداریم؛ فقط میخواهیم وقتی بیمار میشویم، دغدغه پول دارو و بیمارستان نداشته باشیم.
بازنشستگان تاکید میکنند که در شرایط فعلی، افزایش هزینههای درمان به یکی از بزرگترین نگرانیهای آنان تبدیل شده است؛ نگرانیای که با تاخیر در افزایش حقوق و ناکارآمدی خدمات بیمهای، هر روز سنگینتر میشود.
