درها همچنان بر همان پاشنه می‌چرخد!
از وعده شایسته‌سالاری تا نتایج ضعیف آسیایی و پرسش‌های بی‌پاسخ در فدراسیون تیراندازی
حامیان تغییر و رأی‌دهندگان خاکستری که به امید اصلاح رویکردها، پایان دادن به انتصاب‌های ناکارآمد و استقرار شایسته‌سالاری به مسعود پزشکیان رأی دادند، انتظار داشتند دولت جدید با تلفیق جوان‌گرایی، تجربه و تخصص، مسیر متفاوتی را در مدیریت کشور در پیش بگیرد؛ اما آنچه در وزارت ورزش و جوانان، به‌ویژه در فدراسیون تیراندازی، رخ داده، پرسش‌های جدی درباره تحقق این انتظارات ایجاد کرده است.
به گزارش ایلنا، پس از پایان دوره ریاست مرتضی قربانی، انتصاب سهیل برخورداری به‌عنوان سرپرست فدراسیون تیراندازی، آن هم در آستانه رقابت‌های مهم آسیایی، با انتقادهایی درباره تناسب تجربه مدیریتی، سوابق اجرایی و مسئولیت واگذارشده همراه شد. تیراندازی از رشته‌های مهم و مدال‌آور ورزش ایران است و اداره آن در مقاطع حساس، به مدیریتی برنامه‌محور، پاسخ‌گو و برخوردار از اعتماد جامعه ورزش نیاز دارد.
اما آنچه نگرانی‌ها را دوچندان کرده، نتایج ضعیف تیم ملی تیراندازی ایران در مسابقات آسیایی است؛ نتایجی که بار دیگر ضرورت بررسی جدی وضعیت مدیریتی فدراسیون، کیفیت برنامه‌ریزی، نحوه آماده‌سازی ملی‌پوشان و میزان اثربخشی حمایت‌های صورت‌گرفته از ورزشکاران را مطرح می‌کند.
بدیهی است نتایج ورزشی تحت تأثیر عوامل مختلفی از جمله سطح رقبا، شرایط مسابقات، آمادگی ورزشکاران و عملکرد کادر فنی قرار دارد؛ بااین‌حال، این عوامل نباید به بهانه‌ای برای نادیده گرفتن مسئولیت مدیریتی تبدیل شوند. وقتی تیم ملی در رقابت‌های مهم آسیایی نتایجی پایین‌تر از انتظارات کسب می‌کند، افکار عمومی و جامعه تیراندازی حق دارند بدانند چه برنامه‌ای برای حضور در این رقابت‌ها تدوین شده بود، چه اهدافی تعیین شده بود و تا چه اندازه این اهداف محقق شده‌اند.
پرسش اساسی این است: آیا نتایج ضعیف آسیایی صرفاً یک ناکامی ورزشی تلقی خواهد شد یا زمینه‌ساز ارزیابی دقیق عملکرد مدیریتی فدراسیون نیز می‌شود؟
اگر قرار است از ورزشکاران انتظار کسب مدال و ارتقای جایگاه ایران در آسیا را داشته باشیم، باید عملکرد مدیران، کیفیت پشتیبانی از ملی‌پوشان، برنامه‌های آماده‌سازی و نحوه تخصیص منابع نیز به‌صورت شفاف ارزیابی شود. نمی‌توان در زمان موفقیت، مدیریت را صاحب دستاورد دانست، اما هنگام ناکامی، مسئولیت‌ها را میان عوامل مختلف تقسیم کرد و از پاسخ‌گویی گریخت.
اکنون پرسش اصلی از احمد دنیامالی، وزیر ورزش و جوانان، این است: مبنای انتصاب سرپرست فعلی فدراسیون چه بود و چه معیارهایی برای احراز این مسئولیت در نظر گرفته شد؟ آیا سوابق اجرایی، توان برنامه‌ریزی، تجربه مدیریتی و میزان اعتماد بدنه ورزش تیراندازی در این تصمیم به‌اندازه کافی مورد توجه قرار گرفت؟
همچنین، با توجه به نتایج ضعیف تیم ملی در مسابقات آسیایی، آیا وزارت ورزش برنامه‌ای مشخص برای بررسی عملکرد فدراسیون و شناسایی عوامل مؤثر بر این نتایج دارد؟ چه کسی مسئول ارزیابی کیفیت اردوها، برنامه‌های آماده‌سازی، پشتیبانی از ورزشکاران و تحقق اهداف تعیین‌شده است؟ آیا گزارش روشنی از میزان تحقق برنامه‌ها و دلایل فاصله احتمالی میان اهداف و نتایج منتشر خواهد شد؟
از سوی دیگر، با نزدیک شدن به انتخابات فدراسیون، انتظار می‌رود انتخاب رئیس آینده بر پایه شایستگی، برنامه عملیاتی قابل ارزیابی، سابقه اجرایی و رأی مستقل اعضای مجمع انجام شود؛ نه توصیه‌های سیاسی و مداخلات خارج از سازوکار قانونی. آینده این رشته نباید قربانی تصمیم‌هایی شود که بدون ارائه معیارهای روشن و ارزیابی نتایج اتخاذ می‌شوند.
در کنار این موضوع، ضروری است هرگونه ابهام درباره هزینه‌های دوره سرپرستی، قراردادها، پرداخت‌ها و نحوه اداره منابع فدراسیون، در صورت وجود، از مسیرهای قانونی بررسی شود و نتایج بررسی‌ها در چارچوب ضوابط مربوط، شفاف و مستند در اختیار افکار عمومی قرار گیرد. طرح پرسش درباره این موارد به معنای اثبات تخلف نیست؛ بلکه مطالبه‌ای برای شفافیت و صیانت از منابع عمومی است.
مسئله صرفاً یک انتصاب نیست؛ موضوع، اعتماد ورزشکاران، آینده یک رشته مدال‌آور، نتایج تیم ملی و مسئولیت‌پذیری مدیریتی است. وقتی نتایج آسیایی با انتظارات جامعه ورزش فاصله دارد، نمی‌توان بدون آسیب‌شناسی و ارائه برنامه اصلاحی از کنار آن گذشت. ورزشکاران برای موفقیت به امکانات، برنامه‌ریزی، آرامش و مدیریت کارآمد نیاز دارند و نباید هزینه ضعف‌های احتمالی در ساختار مدیریتی را آنان بپردازند.
جامعه تیراندازی حق دارد بداند برای جبران نتایج ضعیف اخیر، ارتقای سطح فنی ملی‌پوشان و بازگشت به مسیر رقابت برای مدال‌های آسیایی چه برنامه‌ای وجود دارد. همچنین باید روشن شود چه شاخص‌هایی برای سنجش عملکرد مدیران در نظر گرفته شده و در صورت محقق نشدن اهداف، چه سازوکار قانونی و مدیریتی برای پاسخ‌گویی وجود خواهد داشت.
آقای وزیر! اگر قرار بود معیارهای گذشته همچنان مبنای انتصاب‌ها باشد و نتایج ضعیف نیز بدون ارزیابی و پاسخ‌گویی پشت سر گذاشته شود، تفاوت رویکرد مدیریت جدید با گذشته در کجاست؟
جامعه تیراندازی انتظار ندارد هر ناکامی ورزشی به برکناری مدیران منجر شود؛ اما انتظار دارد هیچ ناکامی مهمی نیز بدون بررسی کارشناسی، شناسایی عوامل مؤثر و اعلام برنامه اصلاحی پایان نیابد. شایسته‌سالاری تنها با انتخاب افراد محقق نمی‌شود؛ بلکه با عملکرد قابل سنجش، شفافیت در تصمیم‌گیری و پذیرش مسئولیت در قبال نتایج معنا پیدا می‌کند.
درها نباید همچنان بر همان پاشنه بچرخد. فدراسیون تیراندازی به برنامه‌ای روشن، مدیریتی پاسخ‌گو و انتخاباتی مبتنی بر شایستگی نیاز دارد؛ برنامه‌ای که حاصل آن در میدان مسابقه، در نتایج تیم ملی و در اعتماد دوباره ورزشکاران به ساختار مدیریتی این رشته دیده شود.
م. سهیلی
