اعتراف جنجالی انریکه: نزدیک بود بازیکنان را نابود کنم!
لوئیس انریکه، سرمربی کنونی پاریسنژرمن، از روزهای ابتدایی دوران مربیگری خود پرده برداشته و به اشتباهاتی اعتراف کرده است که در نخستین تجربه هدایت تیم دوم بارسلونا مرتکب شد؛ دورهای دشوار که حتی او را تا آستانه کنار گذاشتن حرفه مربیگری پیش برد.
به گزارش ایلنا، انریکه این اعترافات را در مستند «توکاتس پر لوچو» (تحت تأثیر لوچو) مطرح کرده است؛ اثری که شبکه «بتوهوه» تهیه کرده و به نسل درخشان تیم دوم بارسلونا در فاصله سالهای ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۱، زمانی که انریکه هدایت این تیم را بر عهده داشت، میپردازد.
حدود ۱۵ سال پس از آغاز آن ماجراجویی، این مستند با گردهم آوردن شماری از بازیکنان آن نسل، یکی از بهیادماندنیترین دورههای تاریخ تیم ذخیره بارسلونا را دوباره زنده کرده است.
چندین بازیکن پرورشیافته در آکادمی لاماسیا در این مستند حضور دارند که از میان آنها میتوان به نولیتو، سرخی روبرتو، مارک بارترا، اوریول رومئو، جاناتان سوریانو، مارک مونیهسا، آندرو فونتاس و الی اشاره کرد.
شروعی غیرمنتظره؛ انریکه تا آستانه انصراف از مربیگری رفت!
لوئیس انریکه در این مستند که اظهاراتش از سوی روزنامه مارکا بازتاب داده شده، اعتراف کرد که حتی در دوران بازیگری نیز هیچگاه به مربیگری فکر نمیکرد و پس از بازنشستگی، برنامه مشخصی برای آینده خود نداشت.
او در اینباره گفت: «حتی زمانی که بازیکن بودم، هرگز به مربی شدن فکر نمیکردم. وقتی با همتیمیهایم صحبت میکردیم، میگفتیم: بسیار خب، بیایید دوره مربیگری را بگذرانیم؛ اما من هیچ هدفی برای تبدیل شدن به یک مربی نداشتم.»
با این حال، انریکه در سال ۲۰۰۸ هدایت تیم دوم بارسلونا را پذیرفت و جانشین پپ گواردیولا شد؛ مربیای که برای هدایت تیم اصلی بارسلونا به رده بالاتر رفته بود. روزهای نخست این تجربه بسیار دشوارتر از چیزی بود که انریکه تصور میکرد.
او ادامه داد: «با شور و اشتیاق فراوان وارد این کار میشوید، اما در عین حال تقریباً هیچ چیزی نمیدانید. در دوران پیشفصل، نزدیک بود همهچیز را رها کنم. عاشق رقابت هستم، اما ناگهان وارد دنیای مربیگری شدم و باید همهچیز را در محیطی مدیریت میکردم که هیچ شناختی از آن نداشتم.»
انریکه در ادامه به یکی از شبهای سخت آن دوران اشاره کرد و گفت: «به یاد دارم یک شب از خواب بیدار شدم و به کنار گذاشتن همهچیز فکر کردم؛ اما ساعت هشت صبح نظرم عوض شد و به خودم گفتم: ادامه میدهم، قرار نیست این کار را رها کنم.»
اعتراف به اشتباهات روزهای نخست
انریکه درباره اشتباهاتی که در نخستین تجربه مربیگری خود مرتکب شد، صریح صحبت کرد. او که در آن زمان تجربه چندانی در مربیگری نداشت، تمرینات بدنی و بهویژه دوندگی بازیکنان را بیش از اندازه سنگین کرده بود.
سرمربی پاریسنژرمن با لحنی صریح گفت: «کارهای احمقانه زیادی انجام دادم. با این همه دوندگی، نزدیک بود بازیکنان را از پا دربیاورم!»
او در آن دوران تلاش میکرد از روش مربیانی که پیشتر زیر نظر آنها بازی کرده بود، الگوبرداری کند و در این میان، لویی فانخال، سرمربی هلندی، تأثیر ویژهای بر شکلگیری ایدههای مربیگریاش داشت.
انریکه در توضیح این موضوع گفت: «از مربیانی که با آنها کار کرده بودم، نکات خوب را یاد گرفتم. لویی فانخال مربیای بود که بیشترین چیزها را از او آموختم، چون برای من یک الگو و مرجع محسوب میشد.
با خودم میگفتم: این بازیکنان با این همه دویدن، سرحال و آماده خواهند شد. از آنجا که خودم چیزی نمیدانم، پس بهتر است آنها را به دویدن وادار کنم!»
او در ارزیابی سه فصل حضورش در تیم دوم بارسلونا، فصل نخست را دورهای آزمایشی و دشوار توصیف کرد و گفت عملکرد تیم در فصلهای دوم و سوم پیشرفت محسوسی داشت.
انریکه اظهار داشت: «فصل اول چیزی شبیه یک فصل آزمایشی بود، اما هیچ شکایتی ندارم. گاهی اوقات شرایط بهتر پیش میرود و گاهی هم بدتر میشود.»
او همچنین افزود: «بارسلونا ب فوتبال فوقالعادهای ارائه میکرد؛ بهویژه در فصل دوم و سوم.»
نسلی استثنایی که بارسلونا ب را دوباره مطرح کرد
لوئیس انریکه در سال ۲۰۰۸ هدایت تیم دوم بارسلونا را بر عهده گرفت و با گروهی از استعدادهای جوان به نتایج چشمگیری دست یافت. تیم او در نخستین فصل حضورش، در گروه سوم رقابتهای دسته سوم فوتبال اسپانیا در جایگاه پنجم قرار گرفت.
در فصل دوم، این تیم که آن زمان با نام بارسلونا اتلتیک شناخته میشد، موفق شد به دسته دوم فوتبال اسپانیا صعود کند. این صعود پس از غلبه بر سانت آندرو رقم خورد و به ۱۱ سال دوری تیم ذخیره بارسلونا از فوتبال حرفهای پایان داد.
انریکه در آخرین فصل حضورش نیز تیم را با ۷۱ امتیاز در رتبه سوم قرار داد و با این نتیجه، بهترین رکورد امتیازی تاریخ تیم دوم بارسلونا را تکرار کرد.
چندین بازیکن آن تیم بعدها به چهرههایی شناختهشده در فوتبال اروپا تبدیل شدند؛ از جمله تیاگو آلکانتارا، سرخی روبرتو، مارک بارترا، مارتین مونتویا، نولیتو، آندرو فونتاس، اوریول رومئو و جاناتان سوریانو که با ۳۲ گل، بهترین گلزن تیم در آن فصل بود.
خاطرات بازیکنان از آن دوران در مستند، شامل داستانهای جالبی درباره روشهای تمرینی انریکه نیز میشود. نولیتو به یاد آورد که سرمربی به او گفته بود اگر میخواهد فوتبالیست حرفهای شود، باید وزن خود را کاهش دهد. فونتاس نیز درباره شدت بالای تمرینات بدنی در دوران پیشفصل صحبت کرد.
فرصتی که از دست رفت؛ ناستیک حاضر نشد انریکه را رایگان جذب کند!
این گزارش همچنین فاش کرد که لوئیس انریکه دو سال پیش از پذیرفتن هدایت تیم دوم بارسلونا، تا آستانه آغاز دوران مربیگری خود در سطح نخست فوتبال اسپانیا و باشگاه ناستیک تاراگونا پیش رفته بود.
در نوامبر ۲۰۰۶، پس از برکناری لوئیس سزار سامپدرو، سرمربیای که ناستیک را به لیگ برتر اسپانیا رسانده بود، نام انریکه بهعنوان یکی از گزینههای هدایت این تیم مطرح شد.
انریکه در سال ۲۰۰۴ از فوتبال خداحافظی کرده و پس از آن مدرک مربیگری خود را دریافت کرده بود. او که در آن زمان ۳۶ سال داشت، پیشنهاد داد بدون دریافت دستمزد هدایت ناستیک را بر عهده بگیرد؛ البته به شرط آنکه بندی در قراردادش گنجانده شود که در صورت برکناری پیش از پایان فصل، غرامت مالی قابلتوجهی دریافت کند.
آبلاردو، همتیمی سابق انریکه در بارسلونا، نیز هنگام حضور در برنامه «رادیواستادیو نوچه» این ماجرا را تأیید کرد و گفت: «این موضوع حقیقت دارد؛ لوئیس انریکه خودش را به ناستیک پیشنهاد داده بود.»
با این حال، ناستیک از جذب او صرفنظر کرد و پاکو فلورس را بهعنوان سرمربی جدید خود منصوب کرد. این تیم در پایان فصل در قعر جدول قرار گرفت و به دسته دوم سقوط کرد.
دو سال بعد، انریکه هدایت تیم دوم بارسلونا را بر عهده گرفت. گواردیولا نیز در سال ۲۰۰۷ مربی تیم ذخیره بارسلونا بود و در سال ۲۰۰۸ برای هدایت تیم اصلی انتخاب شد.
هر دو مربی بعدها به یکی از بزرگترین چهرههای دنیای مربیگری تبدیل شدند و با بارسلونا افتخارات تاریخی به دست آوردند؛ پیش از آنکه لوئیس انریکه در ادامه دوران حرفهای خود، موفقیتهای بیشتری را با پاریسنژرمن تجربه کند.