خبرگزاری کار ایران

اتاق‌هایی بدون تخت، آب و حتی لامپ!

خاطرات تلخ کاپیتان پیشین آفریقای جنوبی از جام ملت‌های زنان آفریقا

خاطرات تلخ کاپیتان پیشین آفریقای جنوبی از جام ملت‌های زنان آفریقا

ژانین ون ویک، کاپیتان پیشین تیم ملی فوتبال زنان آفریقای جنوبی، از تجربه تلخ این تیم در جام ملت‌های زنان آفریقا در سال ۲۰۰۶ و شرایط نامناسب محل اقامت بازیکنان در نیجریه پرده برداشت.

به گزارش ایلنا، ژانین ون ویک که نخستین حضورش در رقابت‌های قهرمانی زنان آفریقا (AWC)، نام پیشین جام ملت‌های زنان آفریقا (WAFCON)، را در سال ۲۰۰۶ تجربه کرد، در یادداشتی از اتفاقات عجیب و دشواری‌های سفر تیم ملی آفریقای جنوبی به نیجریه نوشته است.

او در آن زمان تنها یک سال از آغاز دوران ملی‌پوشی‌اش می‌گذشت و با وجود هیجان فراوان برای حضور در این رقابت‌ها، نگرانی‌هایی نیز داشت. آفریقای جنوبی در مرحله گروهی با الجزایر و گینه استوایی هم‌گروه بود و پس از پیروزی ۴ بر صفر مقابل الجزایر و برد ۲ بر صفر برابر گینه استوایی، باید مقابل میزبان قرار می‌گرفت. دیداری که قرار بود صدرنشین گروه را مشخص کند.

ون ویک می‌گوید از همان لحظه ورود به نیجریه، احساس کردند شرایط برای آن‌ها چندان دوستانه نیست. تیم پس از ورود به فرودگاه بین‌المللی مورتالا محمد در لاگوس، برای دریافت چمدان‌ها با مشکل روبه‌رو شد، زیرا تنها یکی از نوارهای انتقال بار فعال بود و بازیکنان مدت زیادی در انتظار ماندند.

مشکل بعدی، نبود اتوبوس در محل خروجی فرودگاه بود. بازیکنان بیش از یک ساعت منتظر ماندند تا وسیله نقلیه به دنبال آن‌ها بیاید. وقتی اتوبوس رسید، مشخص شد ظرفیت آن تنها ۲۱ نفر است، در حالی که ۲۷ نفر شامل ۲۰ بازیکن و هفت عضو کادر همراه تیم بودند. چمدان‌ها با خودروی دیگری منتقل شدند و بازیکنان مجبور شدند به‌صورت فشرده در اتوبوس جا بگیرند.

ون ویک درباره این بخش از سفر می‌نویسد که بازیکنان ابتدا با شوخی و خنده تلاش کردند شرایط را تحمل کنند، اما نبود سیستم تهویه مطبوع و طولانی بودن مسیر، خستگی و کلافگی آن‌ها را بیشتر کرد.

با رسیدن به هتل، نمای بیرونی ساختمان با دیوارهای تازه‌رنگ‌شده و باغچه‌ای مرتب، ظاهر مناسبی داشت. اما شرایط داخل ساختمان با آنچه از بیرون دیده بودند تفاوت داشت و به نظر می‌رسید هتل همچنان در حال بازسازی است.

این بازیکن پیشین آفریقای جنوبی در ادامه خاطرات خود به وضعیت اتاق‌ها اشاره می‌کند و می‌نویسد: «اتاق‌های ما خالی بودند؛ نه تشکی وجود داشت، نه لامپی و نه حتی یک قطره آب.»

 

انتهای پیام/
ارسال نظر
پیشنهاد امروز