جایگاه ستاره رئال مادرید زیر پای رقبا لرزید

به گزارش ایلنا، اورلین شوامنی احتمالاً ترجیح می‌داد آغاز دوران زین‌الدین زیدان را به شکل دیگری رقم بزند. پس از جام جهانی ۲۰۲۶، که به‌‌ویژه با نمایشی بسیار مورد انتقاد مقابل اسپانیا در جریان حذف خروس‌ها همراه بود، هافبک رئال مادرید در نخستین فهرست سرمربی جدید جایی نداشت. تصمیمی که البته هیچ‌گونه جنبه تنبیهی نداشت. شوامنی که از بند مصدومیت رها شده و نزدیک به دو ماه غایب بود، بیش از هر چیز نیاز داشت تا به تدریج ریتم خود را باز یابد.

او از آغاز فصل تاکنون نیز تنها چهار مسابقه با پیراهن رئال مادرید انجام داده و زیر نظر ژوزه مورینیو فقط دو بار در ترکیب اصلی قرار گرفته است. بنابراین زیدان ترجیح داده بود هیچ ریسکی نکند. سرمربی تیم ملی در نشست خبری توضیح داد: «او دو ماه غایب بود. برای خودش بهتر بود که برای ریکاوری در مادرید بماند.»

ژوزه مورینیو نیز تایید کرده بود که این تصمیم از سوی او اتخاذ نشده است. این مربی پرتغالی توضیح داده بود: «من هیچ نقشی در تصمیم‌‌گیری برای عدم سفر او نداشتم. زیدان و من با هم صحبت نکردیم، این موضوع من را غافلگیر کرد. با این حال، آن‌ها صحبت کردند و به این نتیجه رسیدند که بهترین کار برای او این است که زمان داشته باشد تا آماده‌سازی پیش‌فصل را که از دست داده بود، کامل کند. سرمربی به او گفت که او در برنامه‌های آینده‌اش جای دارد و در این مورد به توافق رسیدند.»

بنابراین روی کاغذ، غیبت شوامنی کاملاً قابل درک بود. با این حال، در عمل این غیبت ممکن است هزینه‌ای بسیار سنگین‌تر از حد انتظار برای او به همراه داشته باشد. زیرا در حالی که او به دنبال بدنسازی و بازگشت به شرایط ایده‌آل در مادرید بود، رقیبانش از غیبت او نهایت استفاده را بردند تا خودی نشان دهند.

لوکاس دا کونا، غافلگیری ناخوشایند برای شوامنی

این موضوع آشکارا در مورد لوکاس دا کونا صدق می‌کند؛ بازیکنی که برای پر کردن جای خالی بازیکن مادرید دعوت شد و تا چند روز پیش برای عموم فوتبال‌دوستان فرانسوی کاملاً ناشناخته بود. هافبک باشگاه کومو با این وجود پروفایلی کاملاً متفاوت با شوامنی داشت. او که به عنوان تک‌محور جلو خط دفاعی قرار گرفته بود، یعنی در نقشی که معمولاً توسط بازیکن رئال مادرید ایفا می‌شود، بلافاصله با کیفیت فنی، پای چپ و توانایی‌اش در شکستن خطوط حریف با پاس‌های بلند و دقیق، توجهات را به خود جلب کرد. او در نخستین بازی ملی‌اش مقابل بلژیک، ۹۷ بار توپ را لمس کرد، ۶ بار توپ‌ربایی کرد و ۴ دوئل را با موفقیت پشت سر گذاشت و در تصمیم‌گیری‌هایش فوق‌العاده مطمئن ظاهر شد.

مسابقه او مقابل ایتالیا با چالش‌های بیشتری همراه بود، به‌ویژه به دلیل اشتباهش روی گل تساوی ایتالیا. روی پاس آدریان رابیو، کنترل ناقص او به آلساندرو باستونی اجازه داد تا دو تیم را به تساوی بکشاند. اما باز هم زیدان بلافاصله از انداختن مسئولیت تنها بر دوش بازیکن تازه ملی‌پوش شده خودداری کرد. سرمربی تیم ملی توضیح داد: «من وارد این بحث نمی‌شوم که مقصر چه کسی است. وقتی اشتباهی رخ می‌دهد، تقصیر همه است.» مهم‌تر از همه اینکه این اشتباه، تصویر مثبت اولیه برجا‌گفته از دا کونا را مخدوش نکرد.

این بازیکن باشگاه کومو در گفت‌وگو با تله‌فوت مسیر خود را به بهترین شکل خلاصه کرد: «واقعاً من راه طولانی را طی کرده‌ام تا به اینجا برسم. بنابراین ناخودآگاه به خانواده‌ام فکر کردم. آن‌ها به من گفتند که تسلیم نشوم و به کارم ادامه دهم. و امروز، این برای من یک پاداش بزرگ است. من هرگز استرس ندارم. من فقط لذت می‌برم.»

دا کونا می‌داند که این دعوت نخست نباید تنها یک جرقه زودگذر باشد. سبک بازی او حتی می‌تواند به‌‌طور ویژه با ایده‌های اولیه زیدان همخوانی داشته باشد. او توضیح داد: «فکر می‌کنم کار من نیست که در درگیری‌های فیزیکی شرکت کنم. من بازیکنی نیستم که توپ‌های زیادی ربایش کنم. در عقب زمین، باید با استفاده از پا تفاوت‌ها را رقم زد، با پذیرش ریسک و تلاش برای بازی‌سازی.»

توصیفی که دقیقا با خواسته‌های سرمربی جدید همخوانی دارد؛ مربی‌ای که خط هافبکی توانمند در حفظ توپ و تسریع جریان بازی از طریق پاس‌کاری می‌خواهد. زیدان نیز در این باره اشتباه نکرده است: «چه انتظاری از یک هافبک دارم؟ همان چیزی که او انجام داده، انجام می‌دهد و در حال انجامش است. (...) او از بازی کردن نمی‌ترسد. او پاس‌ها را فیلتر می‌کند. هر چیزی که من دوست دارم، او بلد است؛ ارسال پاس‌های بلند ۴۰ متری... او بازیکن بسیار جذابی است.» این اظهارات می‌تواند زنگ خطری جدی برای بازیکن مادریدی باشد.

زیزو دکور خط میانی را تغییر می‌دهد

احتمالاً اصلی‌ترین تهدید برای شوامنی همین‌جاست. زیر نظر دیدیه دشان، هافبک فرانسوی به تدریج جایگاه مهمی به دست آورده بود، تا جایی که به عنوان کاپیتان دوم و یکی از مهره‌های کلیدی خط میانی شناخته می‌شد. سیستم دو هافبک دفاعی (دابل پیووت) به‌ویژه به برجسته شدن ویژگی‌های دفاعی، حجم دوندگی و توانایی او در ایمن‌سازی تیم کمک می‌کرد. اما زیدان تصمیم گرفته است تا ورق را برگرداند. این مربی از همان نخستین اردوی خود، سیستم ۱-۳-۲-۴ (یا آرایش ۱-۳-۶) را با خط میانی سه نفره و یک تک‌محور رو به عقب به جای دابل پیووت مستقر کرد. مهم‌تر از همه، زیدان فلسفه‌ای را به نمایش می‌گذارد که به پروفایل‌های تکنیکی اهمیت ویژه‌ای می‌دهد.

او در گفتگو با تله‌فوت پروژه خود را این‌گونه شرح داد: «ایده ما با این سبک بازی این است که توپ را خیلی سریع پس بگیریم و تمام این دوندگی‌های گاهی طاقت‌فرسا را انجام ندهیم. به طور کلی، اگر توپ را خیلی در بخش پایین زمین پس بگیریم، باید ۸۰ متر را با توپ طی کنیم. پس این ایده ماست که توپ را هرچه سریع‌تر پس بگیریم. و برای این کار، تلاش می‌کنیم چیزهایی را پیاده‌سازی کنیم. فکر می‌کنم بازیکنان فوق‌العاده بودند. مهم‌ترین چیز این است که بازیکنانم در زمین حس کنند چه کاری انجام می‌دهند. من این اراده را برای پس‌گرفتن توپ حس می‌کنم. می‌توانیم پیشرفت کنیم، اما از آنچه دیده‌ام بسیار راضی هستم. طبیعتاً این‌ها بازیکنانی هستند که اشتیاق داشتم ببینم‌شان. این موضوع عملکرد خوب آن‌ها در زمین را تایید می‌کند. بله، در اختیار داشتن توپ اهمیت دارد؛ حفظ توپ همیشه دغدغه من بوده است. من ترجیح می‌دهم برای تیمم با توپ بدوم تا اینکه به دنبال توپ بدوم. البته می‌دانیم که باید بهتر کار کنیم، به‌ویژه در یک‌سوم دفاعی حریف. ما مشکل کوچکی در زمینه اثربخشی داریم. باید بازی‌مان را تندتر کنیم.»

کاماوینگا، کونه و رابیو هم امتیاز جمع کردند

ادواردو کاماوینگا احتمالاً دیگر سورپرایز بزرگ این اردو است. این بازیکن فرانسوی که پس از فصلی دشوار در رئال مادرید از فهرست جام جهانی ۲۰۲۶ خط خورده بود، ابتدا در دیدار مقابل ترکیه کار را روی نیمکت آغاز کرد و در دقیقه ۷۸ به میدان آمد. اما او به‌ویژه در بازی مقابل بلژیک توفانی ظاهر شد و به عنوان هافبک چپ در خط میانی سه نفره به جای آدریان رابیو در ترکیب اصلی قرار گرفت. او بسیار فعال، با قابلیت اضافه‌شکنی در حملات، توپ‌ربایی و بازی رو به جلو، آزادی عملی را بازیافت که یادآور درخشان‌ترین دورانش در مادرید بود. کاماوینگا با ثبت ۹۵ درصد پاس صحیح و پنج توپ‌ربایی، نمایشی بسیار کامل ارائه داد و ناگزیر توجه زیدان را به خود جلب کرد. این خبری بسیار خوب برای او پس از از دست دادن جام جهانی است و در عین حال، رقیبی تازه برای شوامنی به شمار می‌رود.

هم‌زمان، مانو کونه و آدریان رابیو جایگاه خود را تثبیت کردند. این دو هافبک با قرار گرفتن در ترکیب اصلی مقابل ترکیه، تداوم مشخصی را به خط میانی خروس‌ها تزریق کردند. رابیو بار دیگر با فعالیت بالای خود متمایز شد، در حالی که کونه با وجود ایفای نقشی پایین‌تر از حد معمول، با حجم کار و تاثیرگذاری‌اش تحسین‌‌برانگیز ظاهر شد. این بازیکن با ویژگی‌های یک هافبک شماره ۸، نقش تک‌محور دفاعی را در ساختار ۳-۳-۴ زیدان به بهترین شکل پیاده کرد. سرمربی اگرچه بارها تاکید کرده که ترکیب ثابتی ندارد، اما این نمایش‌ها ناگزیر نخستین ساختار سلسله‌مراتب را شکل داده است. سلسله‌ای که با بازگشت اورلین شوامنی و همچنین اورلین شوامنی غایب و البته وارن زائیر-امری مصدوم می‌تواند دستخوش تغییر شود؛ بازیکنی که در ابتدا دعوت شده بود اما به دلیل مصدومیت اردو را از دست داد. بازیکن پاری سن ژرمن رقیبی بسیار مستقیم‌تر برای شوامنی محسوب می‌شود تا مگنس آکلیوش که گرایش‌های هجومی‌تری دارد.

در این میان، شوامنی از این وقفه برای کار و تلاش مضاعف در مادرید بهره برد. بر اساس گزارش AS، هافبک فرانسوی برای جبران افت بدنی ناشی از مصدومیت طولانی‌مدتش، تمرینات فشرده‌ای را پشت سر گذاشته است. او حتی بدون اینکه صد درصد آماده باشد در دربی مادرید به میدان رفت و اکنون در حال طی کردن روند بهبودی خود است، در حالی که رئال مادرید ممکن است به دلیل غیبت‌ها حتی در خط دفاعی نیز به او نیاز داشته باشد. حالا نوبت اوست که در زمین مسابقه پاسخ دهد؛ جایگاه و تجربه او فاکتورهای مهمی به شمار می‌روند، اما دا کونا چشم‌ها را خیره کرده، کاماوینگا امتیاز جمع کرده، کونه و رابیو ثبات خود را نشان داده‌اند و زائیر-امری نیز در راه بازگشت است. برای شوامنی، اردوی بعدی از اهمیتی ویژه برخوردار خواهد بود.

منبع: فوت‌مرکاتو