آکادمی استقلال؛ ناجی روزهای سخت، نه فقط گزینهای برای زمان محرومیت
محرومیت استقلال از فعالیت در بازار نقلوانتقالات در ابتدای فصل جاری، اگرچه محدودیتی جدی برای این باشگاه و سهراب بختیاریزاده ایجاد کرد، اما در عین حال یک واقعیت مهم را دوباره به مدیران و هواداران یادآوری کرد؛ آکادمی برای یک باشگاه حرفهای فقط یک بخش تشریفاتی نیست، بلکه میتواند در سختترین مقاطع به مهمترین پشتوانه تیم بزرگسالان تبدیل شود.
به گزارش ایلنا، استقلال در شرایطی وارد فصل شد که امکان جذب آزادانه بازیکن نداشت و همین موضوع کادر فنی را ناچار کرد بخشی از نیازهای خود را از درون باشگاه تأمین کند. نتیجه این اجبار، توجه دوباره به بازیکنان جوانی بود که سالها در ردههای پایه استقلال رشد کردهاند و حالا فرصت نزدیک شدن به تیم بزرگسالان را پیدا کردهاند.
در واقع محرومیت نقلوانتقالاتی، آکادمی را از یک بخش کمتوجهشده به یک «قایق نجات» تبدیل کرد؛ اتفاقی که البته برای باشگاهی با پیشینه استقلال نباید غافلگیرکننده باشد. این باشگاه در طول دهههای مختلف بارها بازیکنانی از ردههای پایه خود به فوتبال ایران معرفی کرده و برخی از آنها بعداً به تیم ملی رسیده یا حتی تجربه بازی در خارج از کشور را نیز پیدا کردهاند.
در شرایط فعلی نیز نامهایی چون محمدمهدی قایدی، علیرضا محبعلی، ابوالفضل ذلیخایی و آریا حسینیفرد به فهرست تیم بزرگسالان استقلال راه یافتهاند؛ بازیکنانی که شاید هنوز برای بخش زیادی از هواداران شناختهشده نباشند، اما همین حضور در کنار تیم اصلی میتواند نخستین گام جدی آنها در مسیر حرفهای باشد.
ممکن است برخی از این بازیکنان هنوز دقایق زیادی بازی نکرده باشند، اما قرار گرفتن در تمرینات تیم بزرگسالان، آشنایی با فشار مسابقات حرفهای و حضور کنار بازیکنان باتجربه، بخشی از فرآیندی است که میتواند آینده آنها را شکل دهد.
واقعیت این است که اگر چنین بازیکنانی در آکادمی استقلال وجود نداشتند، باشگاه در شرایط محرومیت نقلوانتقالاتی با بحران جدیتری روبهرو میشد. از این منظر، آکادمی عملاً بخشی از مشکلات سهراب بختیاریزاده را در ساختن فهرست تیم برطرف کرده است.
انتخاب سهراب، بدون دلیل نبوده است
زمانی که سرمربی تیم بزرگسالان از میان تعداد زیادی بازیکن جوان چند نفر را برای حضور در فهرست اصلی انتخاب میکند، طبیعی است که ویژگیهایی در آنها دیده باشد.
این بازیکنان شاید از نظر تجربه فاصله زیادی با مهرههای اصلی داشته باشند، اما استعداد، توانایی فنی، کیفیت بدنی و قابلیت رشد، عواملی هستند که آنها را به این مرحله رساندهاند. ورود به تیم بزرگسالان به خودی خود تضمینکننده موفقیت نیست، اما نشان میدهد این نفرات توانستهاند در بخشی از مسیر از فیلتر فنی عبور کنند.
چالش اصلی از اینجا آغاز میشود؛ استقلال نباید منتظر شرایط اضطراری بماند تا دوباره به آکادمی خود رجوع کند.
آکادمی نباید فقط برای روزهای بحران باشد
اگر محرومیت نقلوانتقالاتی باعث شد اهمیت ردههای پایه استقلال دوباره دیده شود، حالا باید این توجه به یک سیاست دائمی تبدیل شود.
باشگاهی با سابقه، هوادار و ظرفیت استقلال نمیتواند فقط زمانی به بازیکنان جوان اعتماد کند که پنجره نقلوانتقالاتی بسته شده یا مشکلات مالی اجازه خرید بازیکن جدید نمیدهد.
آکادمی باید به شکلی اداره شود که هر فصل چند بازیکن مستعد، آماده و قابل استفاده به تیم بزرگسالان معرفی شوند؛ نه اینکه انتقال بازیکن از پایه به تیم اصلی یک اتفاق استثنایی باشد.
این فرآیند البته بدون برنامهریزی بلندمدت امکانپذیر نیست. بازیکن نوجوان نمیتواند یکشبه از فوتبال پایه به ترکیب اصلی استقلال برسد. باید مسیر رشد مشخصی وجود داشته باشد؛ از نوجوانان و جوانان تا تیم امید و سپس تمرین با تیم بزرگسالان.
تیم امید استقلال در چنین ساختاری اهمیت زیادی دارد؛ چرا که باید آخرین مرحله آمادهسازی بازیکن برای ورود به فوتبال حرفهای باشد، نه صرفاً یک تیم برای شرکت در مسابقات رده پایه.
استقلال سابقه بازیکنسازی دارد
استقلال در گذشته بارها ثابت کرده ظرفیت تولید بازیکن درون باشگاه را دارد. نامهایی مانند امیرحسین صادقی، پیروز قربانی، مجتبی جباری، آندرانیک تیموریان و وحید طالبلو تنها بخشی از بازیکنانی هستند که از ردههای پایه به سطح اول فوتبال ایران رسیدند.
بسیاری از آنها بعداً به مهرههای مهم استقلال و تیم ملی تبدیل شدند و برخی نیز تجربه لژیونر شدن را به دست آوردند.
همین سابقه نشان میدهد مسئله کمبود ظرفیت نیست؛ مسئله استفاده درست از این ظرفیت است.
محرومیت نقلوانتقالاتی شاید استقلال را ناچار کرد دوباره به داخل باشگاه نگاه کند، اما اگر نتیجه این اجبار، ساختن یک مسیر دائمی برای بازیکنسازی باشد، میتواند یکی از معدود دستاوردهای مثبت یک بحران باشد.
آکادمی استقلال این بار به کمک تیم بزرگسالان آمد؛ اما ارزش واقعی آن زمانی مشخص میشود که دیگر برای استفاده از بازیکنان پایه، نیازی به محرومیت، بحران یا بسته شدن پنجره نقلوانتقالات نباشد.
