آرسنال لیگ را با اقتدار استارت زد

به گزارش ایلنا، آیا آرسنال واقعاً می‌تواند حتی بدون وینیسیوس جونیور یا مهاجمی مشابه به سطح دیگری برسد؟ آیا میکل آرتتا در نهایت می‌تواند تیمش را به طور کامل آزاد و رها کند؟

بسیاری در آرسنال اصرار دارند که همین نمایش، بزرگ‌ترین پاسخ به تصورات قدیمی بود. برد ۳ بر صفر در افتتاحیه مقابل کاونتری سیتی را می‌توان بهترین نمایش هجومی و روان آن‌ها در سال ۲۰۲۶ دانست؛ نمایشی که تنها رقیب آن در لیگ برتر، برد با همین نتیجه مقابل فولام در هفته‌های پایانی فصل قبل بود.

و اصلاً تصادفی نیست که این اتفاق دقیقاً در دومین بازی امسال - و به شکلی شگفت‌آور، دومین بازی از دسامبر ۲۰۲۴ تا کنون - رخ می‌دهد که مارتین اودگارد، بوکایو ساکا و کای هاورتز هم‌زمان در زمین حضور داشتند. آن‌ها همگی گلزنی کردند و تمام گل‌ها نیز در جریان بازی به ثمر رسید تا این موضوع بیشتر به چشم بیاید.

در این میان، بازیکنی که دو گل تیم را پایه‌گذاری کرد، جذابیت بیشتری به بازی داد. کریستوس تزولیس خریدی ۳۴ میلیون پوندی و کم‌سرصدا از کلوب بروژ بود که به‌راحتی می‌شد از آن چشم‌پوشی کرد، اما در این بازی نادیده گرفتنش غیرممکن بود. او فوق‌العاده و پرانرژی بود و مستقیماً به قلب دفاع حریف می‌زد؛ چیزی که آرسنال فاقد آن بود. تزولیس فقط به جلو حرکت می‌کرد؛ بدون هیچ تردید، بدون پاس‌های عرضی بی‌فایده و بدون دور زدن به عقب.

گل اول هاورتز روی پرس شدید او به دست آمد و گل بعدی ساکا نیز حاصل تمایل تزولیس برای حمله مستقیم به مدافعان بود؛ هدایای ارزشمند این ستاره یونانی!

آنچه برای آرتتا امیدوارکننده بود، این است که او تمام سخت‌کوشی لئاندرو تروسار را ارائه داد و در عین حال برندگی بیشتری هم نشان داد. البته تروسار گل‌های حساس زیادی برای آرسنال به ثمر رسانده و جایگاهی تاریخی در این باشگاه دارد و تزولیس پیش از آنکه حتی به چنین جایگاهی فکر کند، باید روی ضربات آخر خود کار کند؛ البته عملکرد او حرف‌های زیادی برای گفتن داشت.

جنگ در بال چپ؛ آرسنال به دنبال خریدهای جدید

این در حالی است که آرتتا همچنان قصد دارد یک بازیکن هجومی دیگر در سمت چپ به خدمت بگیرد. سوال اصلی بعد از این بازی این است که آیا آن‌ها اصلاً به چنین خریدی نیاز دارند، به‌ویژه وقتی گابریل مارتینلی بدشانس از ترکیب کنار گذاشته شده است. سخت است که پیامی را که آرسنال با بررسی شرایط کنان ییلدیز از یوونتوس به این بازیکن برزیلی فرستاده، درک نکرد.

سوال در مورد اینکه آیا به بازیکنان بیشتری نیاز هست یا نه، نادیده گرفتن روحیه بی‌رحمانه و خستگی‌ناپذیر آرتتاست. او فقط به دنبال ساختن یک تیم برنده نیست؛ او می‌خواهد ترکیبی بسازد که بتواند به طور مداوم در هر دو جام لیگ برتر و لیگ قهرمانان تا انتهای مسیر پیش برود.

به همین دلیل بود که عزری کونسا پیش از بازی معارفه شد. بسیاری در خارج از باشگاه زیر سوال برده بودند که آیا به این مدافع میانی نیازی هست یا خیر، اما آرتتا احساس کرد این یک اولویت است، چرا که می‌دانست یک مصدومیت می‌تواند آن‌ها را در تقویم فشرده و بازی‌های متوالی وسط هفته بسیار خالی کند. اکنون قواعد بازی تغییر کرده است.

اما در مورد این مسابقه، عملکرد تیم را باید در قالب تقابل با کاونتری سیتی دید که اولین بازی خود در لیگ برتر را پس از ۲۵ سال تجربه می‌کرد. این یک بازگشت بی‌رحمانه بود، حتی اگر باخت ۳ بر صفر آبرومندانه‌تر به نظر برسد. قبل از نیمه اول، به نظر می‌رسید اوضاع قرار است بسیار بدتر از این شود.

نشانه‌های امیدوارکننده در روز سخت کاونتری

با وجود پرس مداوم، عناصر امیدوارکننده‌ای هم در بازی حریف دیده می‌شد. مشخص بود که جی سیلوا و الیس سیمز چگونه قرار است در این لیگ تاثیرگذار باشند، به‌ویژه با نحوه نبرد مداوم سیمز با گابریل برای تصاحب هر توپی. تنها انتقادی که می‌توان وارد کرد این است که کاونتری از نظر بدنی کمی سنگین به نظر می‌رسید. برای ارزیابی دقیق شانس آن‌ها، هنوز باید بازی‌های بیشتری از آن‌ها ببینیم.

واقعیت در مورد آرسنال این است که آن‌ها فصل گذشته بازی‌های مشابه - و شاید حتی آسان‌تری - داشتند اما بسیار سخت‌تر پیروز شدند. به عنوان مثال، دو بازی آن‌ها مقابل وولوز به تساوی ۲-۲ و برد ۲-۱ ختم شد که دومین برد تنها با یک گل به خودی در دقایق پایانی به دست آمد. قطعاً هیچ‌کدام از آن اقتدارهایی که اینجا دیده شد، در آن بازی‌ها وجود نداشت.

البته این موضوعی است که با قهرمان شدن به دست می‌آید. آرسنال از یک فشار و استرس خفه‌کننده رها شده است. کلید کار این بود که آن‌ها توانستند سه بازیکنی را به کار بگیرند که بیشترین لذت را از آزادی عمل در زمین می‌برند.

آرسنال در فاز هجومی بسیار روان و آزاد بازی می‌کرد؛ رفتاری که هواداران در دو فصل گذشته تا حد زیادی دلتنگ آن بودند. این برای بقیه تیم‌های این لیگ مبهم و بی‌ثبات، یک زنگ خطر و نشانه‌ای شوم است؛ به‌ویژه وقتی صحبت‌ها از همین حالا درباره دفاع آرسنال از عنوان قهرمانی‌اش مطرح است.

کلید اصلی قهرمانی؛ حفظ سلامت ستاره‌های کلیدی

برای حفظ این جام، سوال بزرگ‌تر این است که آیا آن‌ها می‌توانند این بازیکنان را آماده و به دور از مصدومیت نگه دارند؟ این بزرگ‌ترین مجهول آن‌ها در فصلی از لیگ برتر است که پر از مجهولات گوناگون است.

اودگارد به همان اندازه که از نظر بدنی آماده بود، از نظر ذهنی نیز پرانگیزه به نظر می‌رسید؛ گویی موفقیت نروژ در جام جهانی همان تاثیری را روی او گذاشته که قهرمانی لیگ روی کل تیم داشته است. صحبت از جام جهانی شد؛ ساکای آماده و شاداب دوباره این سوال را مطرح کرد که چرا توماس توخل از او مقابل آرژانتین استفاده نکرد. و در عقب‌تر، دکلان رایس به نظر می‌رسید که استراحت کامل سه هفته‌ای سود زیادی برایش داشته است. آن هم در حالی که برونو گیمارش هنوز در ترکیب تیم حضور نداشت.

چیزهای زیادی برای لذت بردن آرسنال وجود داشت، حتی اگر خاطرات گذشته هواداران را آماده نبردهای سختِ پیش رو کند. دو بازی بعدی آن‌ها دشوار است؛ بازی خارج از خانه مقابل استون ویلا و بازی خانگی برابر چلسی.

برای آن‌ها خوب شد که فصل را با چنین نمایشی آغاز کردند. آن‌ها حداقل در حال حاضر به بهترین روزهای خود بازگشته‌اند تا نشان دهند که بالاخره می‌توانند پشت سر هم جام را بالای سر ببرند.