انقلاب ۲۰۰ میلیون یورویی میلان
رازهای پنهان در پشتپرده ولخرجی بزرگ
میلان با سرمایهگذاری ۲۰۰ میلیون یورویی در نقلوانتقالات، تحولی بزرگ رقم زد؛ خریدهایی سنگین که با ساختار مالی قدرتمند باشگاه پشتیبانی میشود.
به گزارش ایلنا، تابستان آث میلان رنگ و بوی یک انقلاب واقعی به خود گرفته است. تنها چند هفته پس از یک فصل فوقالعاده ناامیدکننده، باشگاه لمباردی تصمیم گرفت کارتهای خود را در بخش مدیریتی کاملاً از نو بچیند. این تغییرات با جدایی جورجیو فورلانی، جفری مونکادا و ایگلی تاره همراه شد تا ساختار جدیدی حول محور جری کاردیناله شکل بگیرد. مالک آمریکایی ردبرد تصمیم گرفت نقش بسیار پررنگتری در تصمیمگیریهای روزمره ایفا کند؛ در این میان ماسیمو کالولی در سمت مدیر اجرایی منصوب شد تا نقشی کلیدی را در عملیات نقلوانتقالات بازی کند.
تغییر رادیکال در سنسیرو؛ متد انگلیسی برای احیای روسونری
هدف اعلامشده این است که به جنگ قدرت و اخباری که در ماههای اخیر باشگاه را تحت فشار قرار داده بود پایان داده شود و همزمان ساختاری فشردهتر و مرتبطتر با نیازهای تیم اصلی شکل گیرد. بنابراین، تغییرات همانقدر که ورزشی است، نهادی نیز محسوب میشود؛ کاردیناله در رأس این هرم قرار دارد و زنجیره تصمیمگیری به عمد کوتاهتر شده تا میلان بتواند به سرعت روی پایههای جدیدی حرکت کند.
این سازماندهی تازه با سنتهای فوتبال ایتالیا نیز کاملاً متفاوت است. هیچ مدیر فنی یا مدیر ورزشی سنتی منصوب نشده است، چرا که کاردیناله ترجیح میدهد بر تیمی از پیش حاضر در باشگاه و رویکردی نزدیک به مدلی که مشخصاً در لیورپول میشناسد تکیه کند. هندریک آلمشتات مسئولیت نقلوانتقالات بازیکنان و عملیات ترانسفر را بر عهده دارد، در حالی که بابی گاردینر به عنوان مدیر هوش فوتبالی فعالیت میکند و از نزدیک با روبن آموریم در ارتباط است تا پروفایلهایی منطبق با نیازهای سرمربی جدید را شناسایی کند. دوناتو لومونته همچنان در رأس بخش استعدادیابی قرار دارد و تیمی از استعدادیابان را در ایتالیا، انگلستان، فرانسه، آرژانتین، هلند و بلژیک هدایت میکند. جووان کیرووسکی مسئولیت پروژه «میلان فوتورو» را حفظ کرده و وینچنزو ورجینه نیز بخش پایه و جوانان را زیر نظر دارد.
مهمتر از همه، آموریم وزن و اختیارات بسیار سنگینی در تصمیمگیریهای ورزشی دارد؛ مربیای که برای پیادهسازی یک سیستم و هویت کاملاً مشخص استخدام شده است. این روش جدید، در عمل خیلی سریع خود را نشان داد. در حالی که سری آ همچنان با چالشهای اقتصادی بزرگ دست و پنجه نرم میکند و بسیاری از باشگاههای ایتالیایی مجبورند با حاشیه مانور محدود حرکت کنند، میلان سیاست سرمایهگذاری بینهایت تهاجمی را آغاز کرده است که گونسالو راموس، ماریو گیلا و سپس دیگو موریرا نمادهای این جاهطلبی جدید هستند.
یک پنجره نقلوانتقالاتی پر از رکوردشکنی
ارقام و اعداد به خوبی ابعاد این تغییر بزرگ را نشان میدهند. گونسالو راموس که از پاریسنژرمن با قراردادی در حدود ۷۰ میلیون یورو جذب شد، به گرانترین خرید تاریخ میلان تبدیل گردید و رکوردهای قبلی نظیر رقم تاریخی ۴۹.۵ میلیون یورویی رافائل لیائو را فرسنگها جابهجا کرد. چند روز بعد، ماریو گیلا با مبلغ ۳۰ میلیون یورو با احتساب پاداشها از لاتزیو آمد تا تمایل باشگاه برای جذب بازیکنانی که بلافاصله میتوانند وارد ترکیب اصلی آموریم شوند را تأیید کند. پرونده دیگو موریرا که همه منتظر ورودش از استراسبورگ هستند، این استراتژی جدید را بیشتر نمایان میسازد. همانطور که پیشتر مشخص شده بود، میلان به توافقی بر پایه ۴۵ میلیون یورو ثابت به همراه ۲۰ میلیون یورو پاداش دست یافته است. به این ترتیب، با احتساب متغیرها و اجزای مختلف قراردادها، مجموع سرمایهگذاری روی این سه پرونده میتواند به نزدیک به ۲۰۰ میلیون یورو برسد. سطح هزینهای که برای روسونری بیسابقه است، چرا که آنها هرگز در یک پنجره نقلوانتقالاتی به مرز ۲۰۰ میلیون یورو سرمایهگذاری نرسیده بودند.
باشگاهی که مدتها سیاست جذب را بر پایه بازیکنان جوان با ارزش افزوده بالقوه و خریدهای کاملاً مشخص و ارزان قیمت بنا کرده بود، حالا حاضر است هزینههای بسیار سنگینتری بپردازد تا خواستههای سرمربی جدیدش را بلافاصله برآورده کند. این هیجان خرید ناشی از دیوانگی مالکان جدید نیست.
زیربنای مالی جدید؛ پایان دوران ریاضت اقتصادی
آث میلان امروز از پایههای مالی بسیار مستحکمتری نسبت به زمان تحویل گرفتن باشگاه توسط ردبرد برخوردار است. نخستین تحول بزرگ این تابستان، خروج رسمی باشگاه از رژیم توافقنامه تسویه حساب (settlement agreement) یوفا بود. میلان پس از جریمه شدن در چارچوب فیرپلی مالی سابق که در پی مشکلات دوران یانگهونگ لی اعمال شده بود، به هدف نهایی تعیینشده از سوی نهاد حاکم بر فوتبال اروپا رسید و دیگر تحت نظارت خاص این توافقنامه قرار ندارد. همزمان، جری کاردیناله بازپرداخت وام اعطا شده توسط "الیوت منیجمنت" در زمان خرید باشگاه را به پایان رساند.
صندوق آمریکایی که ۵۵۰ میلیون یورو وام در زمان ثبت قرارداد سال ۲۰۲۲ ارائه کرده بود، پس از یک عملیات بازپرداخت مالی، سرمایهگذاری خود را به طور کامل خارج کرد و ردبرد را بدون هرگونه تعهد مالی به مالک قبلی رها ساخت.
تلاشهای انجامشده در سالهای اخیر روی ساختار اقتصادی باشگاه به بار نشسته است. میلان در سال ۲۰۲۵ سومین سال متوالی سودآوری خود را با درآمدهایی به ۴۹۴.۵ میلیون یورو به ثبت رساند؛ روندی که پس از چند دوره رشد مالی تحت مدیریت الیوت و مدیرانش، به ویژه ایوان گازیدیس و جورجیو فورلانی به دست آمد.
دیافولوی میلانی حالا میتواند بدون نیاز به فروشهای بزرگ و آنی برای ایجاد توازن در نقلوانتقالات، دست به خرج کردن بزند. این تغییر منطق، تا حد زیادی توضیح میدهد که چرا باشگاه میتواند امروز سرمایهگذاریهای سنگینی روی راموس، گیلا و موریرا انجام دهد و در عین حال استراتژی بسیار جاهطلبانهتری را در بازار پیش ببرد.
منبع: فوتمرکاتو
