جام جهانی هم دیگر تضمین توپ طلا نیست؛
ستارههایی که جام را بردند اما باختند!
بررسی تاریخ توپ طلا نشان میدهد برخلاف تصور بسیاری از فوتبالدوستان، فتح جام جهانی همیشه به معنای کسب معتبرترین جایزه فردی فوتبال جهان نیست و تنها شانس بازیکنان را افزایش میدهد.
به گزارش ایلنا، با پایان جام جهانی ۲۰۲۶، بار دیگر یکی از بحثهای قدیمی فوتبال مطرح شده است؛ آیا قهرمان جهان باید شانس اول کسب توپ طلا باشد؟ آیا درخشش در بزرگترین تورنمنت ملی فوتبال، میتواند سرنوشت این جایزه معتبر را مشخص کند؟
وبسایت رسمی توپ طلا در گزارشی با بررسی دورههای مختلف این جایزه به این پرسش پاسخ داده و تأکید کرده است که قهرمانی در جام جهانی، اگرچه یک امتیاز بزرگ برای هر بازیکن محسوب میشود، اما بهتنهایی تضمینی برای فتح توپ طلا نیست.
در این گزارش آمده است که پس از پایان جام جهانی، بازیکنان دیگر فرصتی برای تغییر تصویر خود در مهمترین رقابت ملی جهان ندارند و عملکرد آنها در این تورنمنت میتواند تأثیر زیادی در انتخاب نهایی داشته باشد. با این حال، معیارهای توپ طلا تنها به جام جهانی محدود نمیشود و عملکرد بازیکنان در طول یک فصل باشگاهی نیز نقش تعیینکنندهای دارد.
نگاهی به تاریخ این جایزه نشان میدهد که پیش از تغییر قوانین توپ طلا و جهانی شدن آن، سه بازیکن توانستند در یک سال هم جام جهانی را فتح کنند و هم توپ طلا را به دست آورند؛ بابی چارلتون در سال ۱۹۶۶، پائولو روسی در ۱۹۸۲ و لوتار ماتئوس در سال ۱۹۹۰.
اما بررسی دقیقتر از سال ۱۹۹۵ اهمیت بیشتری پیدا میکند؛ سالی که توپ طلا از انحصار بازیکنان اروپایی خارج شد و تمام فوتبالیستهای جهان امکان رقابت برای این جایزه را پیدا کردند.
در نخستین نمونه، زینالدین زیدان پس از قهرمانی فرانسه در جام جهانی ۱۹۹۸، توپ طلا را نیز از آن خود کرد. چهار سال بعد، رونالدوی برزیلی نیز پس از درخشش در جام جهانی ۲۰۰۲ و قهرمانی با سلسائو، این افتخار فردی را به دست آورد.
در جام جهانی ۲۰۰۶ نیز فابیو کاناوارو، کاپیتان ایتالیا، پس از بالا بردن جام قهرمانی جهان، برنده توپ طلا شد تا برای مدتی این تصور شکل بگیرد که قهرمان جهان، مسیر هموارتری برای کسب این جایزه دارد.
با این حال، از سال ۲۰۱۰ شرایط تغییر کرد. اسپانیا در آفریقای جنوبی قهرمان جهان شد و بسیاری انتظار داشتند یکی از ستارههای این تیم مانند آندرس اینیستا یا ژاوی توپ طلا را کسب کند، اما در نهایت لیونل مسی به دلیل عملکرد درخشان در بارسلونا، بالاتر از بازیکنان اسپانیایی قرار گرفت و جایزه را به خانه برد.
در سال ۲۰۱۴ نیز این روند ادامه پیدا کرد. کریستیانو رونالدو با وجود ناکامی پرتغال در جام جهانی، به لطف عملکرد فوقالعاده در سطح باشگاهی، توپ طلا را کسب کرد و بالاتر از لیونل مسی، که آرژانتین را به فینال رسانده بود، و مانوئل نویر، دروازهبان قهرمان جهان با آلمان، قرار گرفت.
جام جهانی ۲۰۱۸ نیز نمونه دیگری از این موضوع بود. لوکا مودریچ که با کرواسی تا فینال پیش رفت، توپ طلا را به دست آورد و بالاتر از بازیکنانی مانند کریستیانو رونالدو و آنتوان گریزمان قرار گرفت؛ حتی در حالی که گریزمان همراه فرانسه قهرمان جهان شده بود.
اما در جام جهانی ۲۰۲۲، بار دیگر شرایط به نفع قهرمان جهان تغییر کرد. لیونل مسی پس از قهرمانی آرژانتین در قطر، یک سال بعد توپ طلای ۲۰۲۳ را کسب کرد و به جمع بازیکنانی پیوست که توانستهاند در یک دوره جام جهانی، هر دو افتخار بزرگ فوتبال را به دست آورند.
آمارها نیز نشان میدهد که قهرمانی جهان تنها بخشی از مسیر رسیدن به توپ طلاست. از سال ۱۹۹۵ تاکنون، تنها چهار نفر از هفت بازیکنی که جام جهانی را فتح کردهاند، توانستهاند توپ طلا را هم کسب کنند؛ آماری که نشان میدهد این اتفاق حدود ۵۷ درصد مواقع رخ داده است.
در نهایت، جمعبندی گزارش توپ طلا این است که قهرمانی در جام جهانی یک برگ برنده بزرگ برای هر بازیکن محسوب میشود، اما معیار نهایی انتخاب، عملکرد کلی بازیکن در طول فصل است. توپ طلا به بهترین بازیکن سال تعلق میگیرد، نه فقط بهترین بازیکن جام جهانی.
