تکرار کابوس شیرهای اطلس با شبیخون خروسها
امباپه مراکش را به آتش کشید و فرانسه را به نیمهنهایی برد
فوق ستاره فرانسوی با وجود از دست دادن پنالتی در نیمه اول، با ثبت هشتمین گل خود در جام جهانی زمینه صعود مقتدرانه فرانسه به نیمهنهایی و حذف دوباره مراکش را فراهم کرد.
به گزارش ایلنا، تیم ملی فرانسه به عنوان اولین تیم راهی مرحله نیمهنهایی جام جهانی شد. دیدیه دشان در سومین حضور خود روی نیمکت مربیگری این تیم، بار دیگر گام لغزانی نداشت و توانست حداقل تا مرحله ماقبل فینال پیشروی کند؛ افتخاری که کیلیان امباپه نیز میتواند به آن ببالد، چرا که او برای درهمشکستن مقاومت مراکش قد علم کرد، مقاومت تیمی که فرسنگها با فرم مقتدرانه قبلی خود در این تورنمنت فاصله داشت. هشت گل زده برای او، که اگر آن ضربه پنالتی نیمه اول را از دست نمیداد، میتوانست به عدد ۹ برسد. همه آنها یک نسل طلایی را تشکیل میدهند، اما این ستاره رئال مادرید است که در زمانهایی که تیم بیش از هر موقعی به او نیاز دارد، میدرخشد.
مراکش بازی را با رویکردی محتاطانه و بدون مهاجم تخصصی آغاز کرد و البته تاوانش را هم داد. براهیم دیاز ماموریت یافته بود تا به عنوان تنها مهاجم تیم بازی کند، که این نشانهای آشکار از تفکر وهبی برای دفاع کردن و چشم دوختن به حوادث بازی بود. آنها تا دقیقه ۸۳ حتی موفق به زدن یک شوت در چارچوب هم نشدند. فرانسه این ایده را به بینقصترین شکل ممکن اجرا کرد و اگرچه بازی آنها کاملاً روان و چشمنواز نبود، اما برای دیکته کردن برتریشان از ابتدا تا انتهای مسابقه کفایت میکرد.
با حضور مایکل اولیسه که خلاقیت و ظرافت را در پست هافبک هجومی تزریق میکرد، این عثمان دمبله بود که به طور مداوم خطرساز میشد، در حالی که امباپه بهویژه پس از هدر دادن پنالتی، کمی افت کرده بود. واقعیت این است که فرانسه برای خلق موقعیت به زحمت بسیار کمی نیاز داشت، زیرا مراکش در انتقال توپ از خط دفاعی و بازیسازی معنادار کاملاً ناتوان بود. این مسابقه یک تکنوازی و مونولوگ مطلق از سوی فرانسویها بود.
امباپه در دقیقه ۲۶ یک پنالتی هوشمندانه ساخت؛ او به شکلی زیرکانه به دنبال برخورد با نصیر مزراوی بود که همین باعث شد فاکوندو تلو، داور آرژانتینی، فریب این ترفند را بخورد و نقطه پنالتی را نشان دهد. این تصمیم بررسی شد، اما اتاق VAR فرشته نجات تیم آفریقایی نشد. دو دقیقه انتظار که در نهایت برای مهاجم فرانسوی عذابآور تمام شد؛ کسی که تصمیم گرفت یکی از بدترین پنالتیهای تاریخ فوتبال را روانه دروازه کند، آن هم در شرایطی که یاسین بونو را دقیقاً در مقابل خود داشت... بهترین متخصص مهار پنالتی در جهان، یک توپ پلهشده را هدیه گرفت و این کادو را از دست نداد. کاملاً قابل درک است.
ثبت گل میتوانست چیزی را به همراه داشته باشد که فوتبال منطقش را درک نمیکند: عدالت. فرانسه از دقیقه اول بازی در حال تحقیر و تسلیم کردن مراکش بود. فقط کافی است به عقب نگاه کنید؛ امباپه بعد از سه دقیقه، اوپامکانو ثانیههایی بعد، سپس دمبله، صحنه پنالتی، دوباره دمبله و دزیره دوئه در دقیقه ۳۴... همه آنها توسط سنگربان سابق سویا مهار شدند، دروازهبانی با آرامش مثالزدنی. یک مسترکلاس واقعی.
این تکنوازی یکطرفه تا زمان سوت پایان نیمه اول ادامه یافت؛ استراحتی که مایک مانیان به دلیل بیعملی مطلق در طول نیمه، مستحقش نبود. تنها یک شوت از سوی مراکشیها آن هم در دقیقه پایانی نیمه اول شلیک شد که راهی به چارچوب نداشت، در حالی که فرانسویها ۱۳ بار شانس خود را امتحان کرده بودند. لوکاس دینیه آخرین کسی بود که بخت خود را از خارج محوطه جریمه آزمود، اما این بار شوت او به تیرک افقی دروازه برخورد کرد.
طغیان بیحاصل شیرها پس از استراحت
پس از شروع نیمه دوم، مراکشیها تصمیم گرفتند که هافبکهای پرتعدادشان در زمین، سبک بازی هجومیتر و روانتری را به نمایش بگذارند. این زمانِ درخشش عزالدین اوناحی، منتصر طالبی و بلال الخنوس بود؛ جایی که براهیم دیاز نیز با حرکت در فضاهای خالی به این روند کمک میکرد؛ نه به عنوان یک شماره ۹ کلاسیک، بلکه با تکیه بر مهارت و استعداد ذاتیاش. حضور آنها در زمین بیشتر شد، اما بدون اینکه خطری جدی خلق کنند یا مانیان را وادار به واکنش سختی نمایند.
پس از گذشت ده دقیقه، فرانسه دوباره آرامش و تسلط خود را بازیافت. دوئه همتیمیهایش را به جلو فراخواند، اما این اولیسه بود که یکی از زیباترین پاسهای این جام جهانی را ارسال کرد؛ یک دبلتاچ کاملاً قانونی برای پایهگذاری موقعیت امباپه. اما امروز، روزِ این ستاره رئال مادرید نبود؛ شوت او با اختلاف زیادی از بالای تیرک افقی به بیرون رفت تا شانس وایرال شدن پاس طلایی مهاجم بایرن مونیخ از دست برود.
بازگشت باشکوه شماره ۱۰ با شلیک نهایی
ستاره مادریدیها تا اینجای مسابقه بازیکن متفاوتی نسبت به فرم همیشگیاش در جام جهانی نشان داده بود، اما فرم ایدهآل او در حوالی دقیقه ۶۰ دوباره احیا شد. او از هیچ، یک موقعیت گلزنی خالص خلق کرد که به آن شوت کاتدار و عرضی ختم شد؛ همان ضربه شدیدی که مهارش برای هر دروازهبانی یک کابوس است. بونو تمام تلاش خود را انجام داد، اما هیچ کاری از دستش برنمیآمد.
امباپه قفل دروازه را شکست و تنها سه دقیقه بعد، دمبله کار را تمام کرد تا بلیت صعود فرانسه به نیمهنهایی جام جهانی رسماً مهر و موم شود. یک شوت از راه دور دیگر، این بار زمینی و چسبیده به تیرک دروازه، که روی فشار شدید و توپربایی عالی کوآدیو کونه به دست آمد و مراکش را به زانو درآورد. مراکشیها هرگز راهی پیدا نکردند تا این تیم مقتدر و امپراتور فرانسه را که از اولین مسابقه جام جهانی شاهدش بودهایم، به چالش بکشند.
نمای کلی از برتری مطلق خروسها
میزان گل مورد انتظار (xG): ۳.۱۰ برای فرانسه
تیم ملی فرانسه موقعیتهای بزرگ و بسیار باکیفیتی را در مقایسه با آمار ناچیز ۰.۱۳ مراکش خلق کرد که بازتابدهنده برتری هجومی مطلق آنهاست.
تعداد کل شوتها: ۲۱ شوت
فرانسه در طول مسابقه ۲۱ بار به سمت دروازه حریف شلیک کرد، در حالی که این آمار برای مراکش تنها ۵ شوت بود تا حجم حملات کاملاً در کنترل خروسها باشد.
شوتهای در چارچوب: ۸ شوت
فرانسویها با زدن ۸ شوت داخل چارچوب دروازهبان حریف را به شدت به زحمت انداختند، در حالی که تیم مراکش تنها یک شوت در چارچوب داشت.
پاسها در یکسوم دفاعی حریف: ۱۷۵ پاس
فرانسه ۱۷۵ پاس موفق در نیمه زمین حریف به ثبت رساند که بسیار بالاتر از ۱۰۹ پاس مراکشیها بود و حضور هجومی مستمر آنها را نشان میدهد.
لمس توپ در محوطه جریمه حریف: ۲۶ بار
تیم ملی فرانسه به دفعات و در ۲۶ موقعیت وارد محوطه جریمه حریف شد، در حالی که این آمار برای مراکش تنها ۸ بار بود؛ فاکتوری کلیدی که برنده نهایی این نبرد را تعیین کرد.
