مانشافت پس از شکست عجیب مقابل اکوادور به پاراگوئه رسید

به گزارش ایلنا، از معجزه اکوادور تا فاجعه آلمان؛ یولیان ناگلزمان می‌بایست در بحرانی‌ترین مقطع از زمان تکیه زدن بر نیمکت قهرمان چهار دوره جهان، تردیدها را برطرف کرده و توانایی‌های خود را به اثبات برساند. او با جبهه‌های متعددی برای ساماندهی مواجه است؛ از خط دروازه که مانوئل نویر در آن زیر ذره‌بین قرار گرفته تا خط حمله که دنیز اونداو در تلاش است تا سرانجام راه خود را به ترکیب اصلی باز کند.

روزگار برای آلمان چندان خوشایند سپری نمی‌شود، به ویژه پس از فراز و نشیب‌های فراوانی که آن‌ها در مرحله گروهی تجربه کردند. در حالی که نارضایتی‌ها در کشور نسبت به تصمیمات این مربی در مرحله گروهی رو به افزایش است، اعضای تیم آرامش خود را حفظ کرده‌اند.

انتقادات شدیدی به تیمی وارد می‌شود که پس از پیروزی پرگل مقابل کوراسائو، در دیدار برابر اکوادور به بدترین شکل ممکن تن به شکست داد. اگرچه آن‌ها در آن مسابقه به دلیل قطعی شدن صعود با نصف توان خود بازی کردند، اما آن باخت سوالات بی‌جواب متعدد و بسیاری را بر جای گذاشت.

ستاره‌ای که گل می‌زند اما روی نیمکت می‌نشیند

پست مهاجم هدف جایی است که توجه مطبوعات آلمان روی آن معطوف شده است. دنیز اونداو پس از ثبت سه گل و دو پاس گل در تنها ۸۶ دقیقه بازی در مرحله گروهی، در قلب نبرد برای کسب کفش طلا و چه بسا جایزه بهترین بازیکن تورنمنت قرار دارد. او آماده‌ترین مهاجم حال حاضر آلمان است، اما اصرار سرمربی بر استفاده از کای هاورتز به عنوان نه‌ کاذب، صبر همگان را لبریز کرده است.

بازیکن آرسنال نه تنها راه نیفتاده، بلکه عملاً در زمین نامرئی است و به نظر هم نمی‌رسد انتظاری از او برود. با این حال ناگلزمان دست از ایده‌اش برنمی‌دارد؛ او به مهاجمان نوک کلاسیک اعتقادی ندارد، بلکه شیفته بازیکنانی است که توانایی لینک شدن با هم‌تیمی‌ها و بازی بین خطوط را داشته باشند، یعنی دقیقاً همان نقطه‌ای که مهاجم اشتوتگارت کارایی‌اش را در آن از دست می‌دهد. او برگ برنده ناگلزمان و آس او برای زمان‌هایی است که گره به کار مسابقات می‌افتد.

سرمربی آلمان چند روز پیش در پاسخ به این چالش بزرگ گفت: «ما می‌توانیم او را از ابتدا در ترکیب بگذاریم تا کیفیت خود را از همان شروع بازی نشان دهد. همچنین می‌توانیم انتظار داشته باشیم که روند خوب او به عنوان بازیکن تعویضی ادامه یابد و ایده ما نیز همین است. اگر دنیز بازی را شروع کند، به احتمال زیاد مجبور خواهیم شد بازیکن دیگری را تعویض کنیم. این مهم است بازیکنانی داشته باشید که بتوانند برای ۲۰ دقیقه به زمین بیایند و اگر هنوز تکلیف بازی روشن نشده باشد، تفاوت‌ها را رقم بزنند و دنیز یکی از همین بازیکنان است.»؛ پاسخی که مشخصاً برای منتقدان کافی نبوده است.

در سمت مقابل، پاراگوئه‌ قرار دارد که با سوالات بیشتری نسبت به پاسخ‌هایش گام به این مسابقه می‌گذارد. گوستاوو آلفارو به فرآیندی تکیه کرده است که باعث شد آن‌ها پس از ۱۶ سال و برای اولین بار بعد از جام جهانی ۲۰۱۰ آفریقای جنوبی، به این تورنمنت صعود کنند. برخلاف آن دوران، در این تیم ستاره واضحی دیده نمی‌شود، اما مدعیان متعددی وجود دارند.

این نقش میان سه بازیکن تقسیم شده است: خولیو انسیسو، عمر آلدرته و دیگو گومز. نفر اول به دلیل سن و سالش، خواهان زیادی دارد و محوری است که پروژه بلندمدت تیم حول او ساخته می‌شود؛ او با دو پاس گل و به خاطر دریبل‌ها و خلاقیتش، بهترین بازیکن تیم در مرحله گروهی بود. نفر دوم مسن‌ترین بازیکن تیم و یکی از پدیده‌های این فصل است که موجب شگفتی دنبال‌کنندگانش در ختافه شد و نفر سوم نیز به دلیل محرومیت ناشی از مجموع کارت‌های زرد، در این مسابقه غایب خواهد بود. این یک نبرد نابرابر است، اما آلبیروخا (تیم ملی پاراگوئه) می‌خواهد به رویای خود ادامه دهد.