افتضاح پرتغال در شب تماشای اینفانتینو
رونالدو هدیه فیفا را لگدمال کرد
تیم ملی پرتغال در گام نخست جام جهانی، با نمایش ناامیدکننده کریستیانو رونالدو مقابل جمهوری دموکراتیک کنگو با تساوی ۱-۱ متوقف شد.
به گزارش ایلنا، پرتغال خیلی زود و تنها پس از گذشت ۶ دقیقه از جریان مسابقه، با ارسال بینقص پدرو نتو و ضربه سر تماشایی ژائو نوس به گل اول دست یافت تا این بازیکن چهارمین گل ملی خود را جشن بگیرد. جمهوری دموکراتیک کنگو از این گل زودهنگام شوکه شد، اما شاگردان روبرتو مارتینز به جای هجوم برای زدن گلهای بعدی، به شکلی عجیب از شدت حملات خود کاستند و با پاسکاریهای بیهدف و طولانی در زمین، با مسابقه مانند یک بازی تمرینی برخورد کردند. آنها در این مدت تنها چند نیمفرصت ایجاد کردند، در حالی که کنگو در ضدحملات خطرناک نشان میداد و ویسا تمام تلاش خود را برای به هم ریختن خط دفاعی پرتغال به کار بست. در نهایت، ویسا و تیمش پاداش تلاش خود را در وقتهای تلفشده نیمه اول گرفتند؛ جایی که ستاره نیوکاسل بدون مأمور مهار در محوطه جریمه حاضر شد و ارسال زیبای آرتور ماسواکو را با یک ضربه سر دقیق به گل تساوی تبدیل کرد.
تیر خلاص تعویضیها به تور رونالدو و مردود شدن گل جادویی کانسلو
یاران رونالدو تصور میکردند که در همان ابتدای نیمه دوم دوباره پیش افتادهاند، اما ضربه آکروباتیک و تماشایی ژائو کانسلو به درستی و به دلیل آفساید مردود اعلام شد. در ادامه مسابقه، سدریک باکامبو پس از عبور از سد برونو فرناندز، با یک شلیک محکم تیر دروازه پرتغال را به لرزه درآورد تا زنگ خطر دیگری برای کادر فنی این تیم به صدا درآورد. فرانسیسکو کونسیسائو که به عنوان یار تعویضی وارد زمین شده بود، به پویاترین مهره پرتغال تبدیل شد و چندین بار با نفوذ از جناحین خط دفاعی کنگو را به هم ریخت و رونالدو را در موقعیت گلزنی قرار داد، اما مهاجم ۴۱ ساله قدر این فرصتها را ندانست و ضربات آخر را لو داد. پرتغال تا سوت پایان مسابقه به در و دیوار زد، اما نتوانست به گل دوم دست یابد تا کنگو اولین امتیاز خود در جام جهانی از سال ۱۹۷۴ را دشت کند.
نمرات بازیکنان پرتغال
دروازهبان و خط دفاعی
دیگو کاستا (۵/۱۰): با شوتهای بیهدف و لرزان خود نشانههایی از استرس را بروز داد و روی گل تساوی کنگو نیز باید حداقل برای تصاحب ارسال بلند ماسواکو از دروازه خارج میشد.
ژائو کانسلو (۶/۱۰): در کارهای دفاعی به اندازه کافی محکم بود و در مسیر هجومی نیز پرتلاش و منظم ظاهر شد، هرچند نفوذهای او از سمت راست برندگی لازم را نداشت. گل قیچی برگردان و تماشایی او نیز به دلیل آفساید واضح رد شد.
توماس آرائوخو (۵/۱۰): نمایش عموماً مطمئن او با عدم آگاهی محیطی نابخشودنیاش روی گل تساوی ویسا تحتالشعاع قرار گرفت؛ جایی که او فقط توپ را تماشا کرد و بازیکنان کنگو در تیر دوم برتری عددی پیدا کردند.
رناتو ویگا (۶/۱۰): با تکیه بر قدرت بدنی و بازخوانی خوب جریان بازی، اجازه نداد غیبت روبن دیاس مصدوم احساس شود. او همچنین چند پاس عمقی زیبای پشت دفاع ارسال کرد که باید بهتر از آنها استفاده میشد.
نونو مندس (۵/۱۰): با استارتهای انفجاری خود یک تهدید دائمی بود اما پاسهای آخر او بارها لو رفت. او همچنین در بیشتر نبردهای تن به تن زمینی ناکام ماند.
خط هافبک
ویتینیا (۶/۱۰): با پاسهای تقریباً بینقص خود، ریتم بازی پرتغال را حفظ کرد. با این حال در باز کردن خطوط دفاعی حریف در اوج نبود و بیشتر تمایل داشت در حوالی خط میانی زمین بماند.
ژائو نوس (۷/۱۰): بار دیگر با یک ضربه سر کاملاً دقیق، کلاس بالای خود در نبردهای هوایی را نشان داد و پرتغال را پیش انداخت. او تمام فضاهای زمین را پوشش داد و همواره خلاقترین مهره تیمش بود.
برونو فرناندز (۵/۱۰): یک نمایش کاملاً بیفروغ از کاپیتان منچستریونایتد؛ او همیشه برای تصاحب توپ تلاش میکرد اما در یکسوم دفاعی حریف نشانی از خلاقیت همیشگی خود نداشت.
خط حمله
برناردو سیلوا (۳/۱۰): پس از حضور در بال راست، به شکل فاجعهباری در توجیه انتقال غیرمنتظره و آزادش به رئال مادرید ناکام ماند. او پیش از اینکه در بین دو نیمه تعویض شود، تقریباً هیچ نقشی در جریان مسابقه نداشت.
کریستیانو رونالدو (۳/۱۰): فیفا اصلاً نیازی نداشت که با بخشش محرومیت کارت قرمز رونالدو برای حضور او در دور افتتاحیه، خودش را با موجی از انتقادات مواجه کند. او در ۹۹ درصد زمان مسابقه کاملاً از جریان بازی دور بود و دو موقعیت طلایی پرتغال را هدر داد. فوقستاره پرتغالی اکنون در ۹ بازی متوالی در تورنمنتهای بزرگ ملی موفق به گلزنی نشده است.
پدرو نتو (۶/۱۰): یک پاس گل عالی برای نوس ارسال کرد تا قفل بازی شکسته شود، اما در سایر دقایق مسابقه بیاثر بود. او برای حفظ جایگاهش در ترکیب اصلی باید بیشتر به مدافع مستقیم خود یورش ببرد.
تعویضیها و سرمربی
فرانسیسکو کونسیسائو (۷/۱۰): در آغاز نیمه دوم به جای سیلوا وارد زمین شد. او با عملکرد پرجنبوجوش خود و تزریق سرعت و هوش به خط حمله پرتغال، شانس خود را برای فیکس شدن در بازیهای بعدی افزایش داد.
رافائل لیائو (۵/۱۰): در دقیقه ۷۱ به جای نتو وارد زمین شد اما برای تحمیل خود به حریف یا باز کردن عرض بازی پرتغال کار خاصی انجام نداد.
نلسون سمدو (۵/۱۰): ۲۰ دقیقه پایانی را به جای مندس بازی کرد اما نتوانست همان تهدید نفوذی را در پشت دفاع حریف ایجاد کند.
گونسالو راموس (بدون نمره): در دقیقه ۸۳ به جای ویتینیا وارد زمین شد.
روبرتو مارتینز (۳/۱۰): آرایش تاکتیکی قابل پیشبینی او به همراه اعتماد کورکورانهاش به رونالدوی پا به سن گذاشته، نتیجه معکوس داد. اگر پرتغال در بازی دوم مقابل ازبکستان به بردهای پرگل بازنگردد، او خود را تحت فشار شدیدی خواهد دید.
منبع: گل
